Karlı Banff kasabasında yolları kesişen iki yabancı... Biri geçmişinin yükünü sırtında taşıyan güçlü ama yaralı bir kadın: Hannah. Diğeri ise sessizliğiyle bile duygularını ele veren, zorlu hayatına karşı inatla ayakta kalmayı başaran Zahara. Ve ikisinin arasında, kalpleri şaşırtıcı bir şekilde birbirine bağlayan küçük bir çocuk: Henry. Bir kar fırtınasının ortasında başlayan karşılaşma, kısa sürede üç kişinin kaderini birbirine düğümler. Hannah, Kanada'nın sert kışında sakinlik ararken; Zahara, geçmişten sakladığı sırlarla yaşamaya çalışır. Henry ise tüm saflığıyla ikisinin arasında filizlenen sıcaklığı fark eder. Banff'ın büyülü doğası, göller, ormanlar, buz pateni pistleri, yılbaşı ışıkları ve karla örtülü dağlar... Hepsi onların hikâyesine eşlik ederken, Hannah ve Zahara hiç beklemedikleri bir soruyla yüzleşir: "Bazen bir yabancı, en çok ihtiyaç duyduğun ev midir?" Geçmişten gelen korkular, saklanan sırlar ve yeni bir aile olma ihtimali... Üç kalbin birbirine tutunma hikâyesi, karın içinde yavaş yavaş açan bir ateş gibi büyür.

"Prenses doğdu efendim, maalesef prens değil." Kralın iri omuzları aldığı haberle iyice düşerken neredeyse ağlamaklı bir inlemeyle karısının cansız bedeninin yattığı yatağa oturdu. Afallamış, üzgün ve yenilmiş bir şekilde hâlâ kollarında tuttuğu bebeğin aydan parlak yüzünü izlemeyi sürdürdü. Kader hiç şüphesiz onunla oynuyordu. Kapı tekrar açılıp bu sefer yaveri de odaya girdiğinde yaşlı kral bakışlarını yatağın ayak ucuna kadar gelip ebenin yanında duran adamına kaydırdı. "Onun kız olduğunu asla ama asla kimse bilmeyecek. Herkes bu gece prens doğdu sanacak. Haber salın, kutlamalara başlanılsın. Varis Kral Baldwin doğdu." Bebek homurdanarak yaşlı kralın kollarında uykuya daldı. Kral tekrar eğilip dudaklarını kollarında uyuyan miniğin alnına bastırdı. "Asıl ismin Hannah, fakat herkes seni Hannes Baldwin olarak bilecek."

Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek Hande ve Zehra ile alakası yoktur. Yetişkinlere yöneliktir. Rahatsızlık içeren ögeler içerir. Homofobikler derhal uzaklaşsın :) Güzel okumalar dilerim!

Tüm ömrümü gülümsediğinden emin olarak geçirebilirim.

(polisiye kurgu) • Bazı günahlar gömülü kalamaz. Bazı cezalar ebedidir.

Hande, düzenin kraliçesi. Her şeyi yerli yerinde, hayatı planlı. Zehra ise tam bir kaos. Geceleri sokaklarda, sabahları nerede uyandığını bile bilmiyor. Aynı evin kapısı bir gün ikisine birden açıldığında, iki farklı dünyanın çarpışması kaçınılmaz olur ama belki de, gerçek düzen biraz dağınıklığın içindedir.

Bakışları en sonunda, göz kapaklarına geldi. Her zaman dikkat çeken o çekik gözler şimdi saklıydı. Ama biçimi, kapalıyken bile belliydi. Hande, gözlerini kapattığında bile dikkat çekmeyi başarıyordu. Zehra bir an düşündü, Hande uyanıp da gözlerini açtığında kendisine bakarsa, bu kadar uzun süre incelediği için utanır mıydı?

"hande ben, hande baladın."

Anne olmak dünyanın en güzel duygusu. Hele bir de genç bir anneyseniz onunla beraber büyüyorsunuz. Tüm öncelikleriniz değişiyor, eskiden umursamaz gördüğünüz her şey gözünüzde bir anda anlam kazanmaya başlıyor. Daha öncesinde olduğunuzdan daha iyi bir insan olmaya çalışıyorsunuz, hayat gözünüzde daha da renkleniyor. Tüm bunlar çok güzel ancak bazen her şey bu kadar mükemmel giderken alıştığınız yeni harika dünyanız birden bire tepetaklak olabiliyor. Tüm renkler gözünüzde canlılığını yitirip siyaha dönüşebiliyor, hayalleriniz yavaş yavaş azalan umudunuzla birlikte tükeniyor. Biliyorum, bu aralar fazla umutsuzum ancak elimde değil korkuyorum. Doktor daha bu sabah bana onun daha fazla tutunamayacağını ve tedaviye yanıt vermediğini açıkladı. Ne kadar üzgün olduğumu anlatacak kelimelerim yok. Kapana kısıldım. Kanserli bir çocuğun annesiyseniz ve bu durumda eliniz kolunuz bağlıysa en kötüsünü düşünmeye başlıyorsunuz. Zamanım kısıtlı acilen çocuğumun diğer ebeveynini bulmak zorundayım. Hayatımın ileriki dönemlerinde yoluma çıkıp çocuğum üzerinde hak talebinde bulunmasın diye tüm işlem evraklarını yok ettim. Kayıtları sildirip farklı bir şehre taşındım. O zamanlar hayatımın aşkı olduğunu düşündüğüm bir kadınla birlikteliğim olduğundan ve bir aile olabileceğimizi hayal ettiğimden dolayı izimi kaybettirmek için her yolu denedim. Ancak şimdi kanserli bir çocuğa sahip yalnız bir anneyim ve üstelik donörümüzün de nerede olduğunu bilmiyorum. Aleyhimize olan geri sayım başlamış durumda. Umarım şans bizden yana olur...