Mara'nın hayatı, sevdiği adamın aslında bir asker olduğunu öğrenmesiyle altüst olur. Tam hesap sormaya hazırlanırken Gökmen ağır yaralanır ve hafızasını kaybeder. Her şeyi hatırlar... ama Mara'yı hatırlamaz. Mara, sevdiği adamın gözlerinin içine bakarken onun için artık bir yabancı olduğunu fark eder. Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıktıkça Mara daha büyük bir gerçekle yüzleşir: Gökmen başlangıçta ona bir görev için yaklaşmıştır. Peki ya sonra? Aşk mı gerçekti... yoksa başından beri her şey bir yalandan mı ibaretti? BÖLÜMLERDE KISA BİR ALINTI "GÖKMEN," dedim. "MARA, lütfen bana bak." "GELDİN," dedim zorla. "GELDİM," dedi. "Seni bırakır mıyım, geldim." "ÇOK ACIYOR." "GEÇECEK, lütfen bırakma kendini." Son duyduğum şey Gökmen'in sesi oldu. "MARA, hayır... hayır, gitme." Kaan'a bağırıyordu: "KARDEŞİM, SEVDİĞİM KADIN ÖLÜYOR. MARA."

Bordo Bereli cesur bir askerin ve başarılı bir doktorun hikâyesi... ''Halide sana deli gibi aşık!'' En yakın arkadaşım, sevdiğim adama sırrımızı söylerken, duvarın dibinde gizlice onları izliyordum. Tüm bedenim heyecan ve korkuyla titriyordu, Ali Deniz'in insanın içini üşüten sesini duyduğumda kalbim buz tutmuştu. "Şimdi git o arkadaşına söyle! Bin tane kalbim olsa birini bile ona vermem!"

Küçük yaştan Eroğlu konağında yaşayan Güneşin tek hayali Harun Eroğlu olmuştur yıllarca. Bir gün kader onun yüzüne güler ve bu hayalini gerçek kılar. Eroğlu konağına gelin gider...Ama her şey hayalettiği gibi değildir.

Ben Gözde. Babasının ilk göz ağrısı, annesinin gizli ahı. Gözde... Yaşadığım felaketlerden sonra kimseye fikrini sormadan kendi bildiğimi okudum. Tayinimi isteyip ülkenin en batısından en doğusuna doktor olarak atandım. Yaşadıklarım herkesin önünde yaşandı ama bu konuda kimse destekçim olmadı. Yalnız bırakıldım ya da öyle sandım. Çünkü bilmediklerim ardı sıra serildi önüme gün geçtikçe. Geldiğim yerde yaşadığım felaketler oysa sadece bu filmin ön gösterimiymiş. Bu sırada yanımda istemsizce tek bir kişi oldu. Sabah uyanır uyanmaz yüzünü gördüğüm ilk kişi. Bundan asla hoşnut olmadığımı düşünürdüm oysaki. Komşum hiç beklemediğim bir kişi çıkmıştı. Geldiğim yerde arabasının arkasına çarptığım ve hararetli bir tartışmaya karıştığım o kişi. Komutan Gündoğdu. Bilmediğim bir yerde yüzüne aşina olduğum ve tanıdığım tek kişi oydu. Oysaki onu da tanımıyordum ki. Tanımadığım bir insana güvenimin tek sebebi Türk askeri olduğundandır diye düşündüm. Değilmiş, kader örermiş ağlarını önceden. Biz tesadüf eseri bir kaza ile tanıştık ama bizim kaderimiz çoktan birbirine yazılmış. Kader gerçekten örmüş ağlarını... Depresyon aşamasında, yalnız bir kadındım. Evimin kapısının önünde varlığıma dair bir iz dahi yoktu. O tuttu elimden. Çekti beni o kuyunun en dibinden. Yusuf'un kardeşleri gibi terk etmedi beni oracıkta. Dik başlılığıma, kötü bakışlarıma aldırmadı. Tuttuğu elimi de bir daha bırakmadı. Çoktan oluvermiştim komutanın gözdesi... "UNUTMA, KADERİM SENİN ELİNDE." ❗️⚠️🔞 İLERİKİ BÖLÜMLERDE +18 UNSURLARA YER VERİLECEKTİR. AYNI ZAMANDA ŞİDDET, ARGO, KÜFÜR İÇERİR. YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR. LÜTFEN BUNA DİKKAT EDEREK OKUYALIM🔞⚠️❗️

"Sen benden uzak durabilecek misin?" dediğimde sesim kısıktı. Bedeni gerilirken devam etmeye zorladım kendimi. "Bak," deyip elimi çenemin üstündeki elinin üstüne yerleştirdim. "Elin tenimde gözün gözümde." Gözlerindeki ifade kararırken yüzümü biraz ona doğru yanaştırdım. Dudaklarımız arasındaki mesafe öyle azdı ki... Dudakları yavaşça dudak kenarıma dokundu. Nefes nefese kalmış bir vaziyette, daha fazlasını istiyor, elleri arasında milyonlarca parçaya ayrılıyordum. Gözlerim kapanırken dudağımın altındaki çizgiyi öptü. "Ben seni tüketirim, ben seni yeşertemem Zeynep. Sen benden yeni filizlenen bir çiçeği koparıp atmamı istiyorsun. Yapamam be Zeynep. Yapamam. Bunu sana da kendime de yapamam." 🌱 Amcası tarafından geneleve satılan Zeynep Kızıl, başına kötü bir şey gelmeden önce İstihbaratçı Vural Alazoğlu tarafından kurtarılır. Geçmişindeki acılardan sıyrılamayan Vural, Zeynep'in hayatına bir ışık gibi doğmuştur. Zeynep kalbini Vural'a kaptırdığında kendini aşk ve tutku dolu bir ikilemin ortasında bulur.

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19

"Gözlerine ayrı aşık olduğum yârim." "Güzel kalbine ayrı aşık olduğum yârim." Altı yaşına kadar aynı sokaklarda koşup aynı hayallerin peşinden giden iki masum çocuk. Kader bir gün babalarının tayiniyle onları birbirinden koparır, yarım kalan cümleler ve içlerine gömdükleri minik bir sevdayla uzaklara sürükler. Yıllar sonra, bambaşka hayatların ardından, aynı üniformanın altında yeniden karşı karşıya gelirler. Biri üsteğmen, diğeri teğmen. Aynı timde, aynı gökyüzüne bakarak, aynı tehlikenin içine yürürler. Ve çocukluklarında sessizce filizlenen o duygu, bu kez çok daha gür, çok daha yakıcı bir aşka dönüşür. Bu hikâye, Kurşun İzi kitabımdaki başrol ve yan karakterlerin çocuklarının kaderini anlatıyor. Bir çocukluk aşkının yıllara, ayrılıklara ve savaşın ortasında bile küllenmeyen bir sevdaya nasıl dönüştüğünün hikâyesi. Kurşun İzi'ni okumadan başlamayın, çünkü bu yolculuk orada atılan temellerin üzerine kuruludur. Ama "Ben direkt bu hikâyeyi okumak istiyorum, Kurşun izini okumayacağım" diyenlerdenseniz, kapılar size yine sonuna kadar açık. 😊 Ama kurşun izini de okurum diyen varsa önce onu okuyun, sonra bu kitaba başlayın derim. Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize. !!!Wattpadde CEPHEDE HANÇER adında yazılan ilk kitaptır.!!!!

Mervan Ağa tabancayı havaya kaldırdı, namluyu ağır ağır çevirdi. Ağalara baktı. Sesi bu kez buz gibi çıkıyordu."Ben birini istiyorsam alırım. Kimse de bana engel olamaz! Engel olmak isteyen varsa... buyursun gelsin!" Derin bir sessizlik oldu. Kimse cevap veremedi. Kimse kımıldayamadı. Mervan Ağa tabancayı indirdi ve öfkeyle arka odaya yürüdü. Kadınların olduğu odaya girince orada da fırtına gibi esti. Herkes panikle geri çekildi. Bir tek Avşin kalakaldı. Elinde tepsi vardı. Öylece duruyordu. Gözleri kan çanağı gibi şişmiş, ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Titreyen dudaklarıyla bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı. Mervan Ağa bir an durdu. Onu öyle görünce içi bir anlığına yumuşar gibi oldu. Ama hemen ardından Diyar'ın yüzü geldi gözünün önüne. Diyar'ın kardeşi... düşmanın kanı...

Gece yarısı sokakta karşısına çıkan evsiz bir kediyi evine alan bir kız en fazla kediyle ne yaşayabilirdi? "ben aslında evine aldığın kediyim, " gerçekten benimle alay ediyor olmalıydı bunun başka açıklaması olamazdı. tanımadığım bir adam karşıma geçmis bana benim kedim olduğunu söylüyordu bundan daha saçma bir cümle duymamıstım. YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR‼️ ❣️ wattpadde ilk kitabımdır❣️

- Cihan ağa artık senin efendindir. Bileğinden tutup Cihan'ın önüne fırlattı. Düşecek gibiydi. Bir an sendeledi. Cihan sinirle önünde olanları izliyordu. Neydi önüne atıkları? Bir an içinden saydırdı. Sinirle söylendi. -Başka kız mı yok bu konakta? Hikmet ağa, -Budur. Berdelin hakkı budur. Ol hakkına razı Cihan ağa fazla uzatmadan kızı al git. Cihan'ın öfkesi gözlerinden taşacak gibiydi. Koskoca Cihan holdingin sahibi Cihan Ateşhan'ın önüne atılan ucube. -Ne yapayım ben bu ucubeyi? -Ne yaparsan yap. Sinirle başını salladı. Sanki yer yerinden oynayacaktı. Aydan korku ile ağlamaya başladı. -Abiciğim bi dinle istersen? Kolunu ittirdi. İyice sesini yükseltti. - Aydannnnnn.....Senin gibi kardeşim yok artık Cihan, sinirle önünde yaprak gibi titreyen ucubeye baktı. Önündeki kız i ellerini önüne bağlamış başı yerde sessizce bekliyordu. -Başka kız yok mu dedim Hikmet Ağa? -Yok, ağalarla verilen karar budur. Sende kabul ettin. Berdelin hakkı budur. Cihan yerinde duramıyordu. Bir an düşündü. Yanındaki ucubeye iğrenerek baktı. Aslında belli bir süre yanımda kalkan olarak kullanabilirim. Sinirle bakarken bakışları adeta kızı ayaklar altında çiğnemek ister gibiydi. -Yürü... Yürü bakalım ucube. Sessizce araca doğru yürürken düşünemiyordu. Tek istediği okuluna devam etmekti. Tek isteği tek yaşama gayesiydi. Birde kız arkadaşları ile çaldıkları küçük orkestraları vardı... Tüm yaşamı okulda kız kıza yaptıkları etkinliklerdi. Aracın arka kapısın açıp içeri sessizce girdi. Cihan sinirle aracın kapısını açıp şoför koltuğuna oturdu. Cihan dikiz aynasını ayarladı. Hızla aracı çalıştırdı. Bir süre sessizce yol aldılar. Genç kız hala başı yerde sessizce durmaktaydı. Ağlamıyor neredeyse nefes dahi alamıyordu. Sertçe sordu. -Adın? Sesi duyulur duyulmazdı. -Mercan