"Asteria'nın yaşlı bilgecileri gece fısıldar... Diyorlar ki; gökyüzünün en yüksek tepesinde, bulutların arkasına saklanmış kadim bir soy yaşardı. Ejderhalarla aynı dili konuşan, ateşe ve gölgeye hükmeden bir kan... Sonra bir gece, altı büyük hanedan birleşti. Gökyüzü kana bulandı, çığlıklar yıldızları deldi ve o kadim soy tek bir gecede küle döndü. Herkes öldüklerini sandı. Ejderhaların sonsuza dek kaybolduğunu... Ama bilmedikleri bir şey vardı. Külün altında sessizce saklanan son bir kıvılcım... Şimdi Yeraltının zifiri karanlığında, kalbinin üzerine mühür kazınmış bir kız uyanıyor. Ne adını biliyor efsanelerdeki, ne de damarlarında kaynayan o ölümcül kanı... Rüzgar esiyor. Gökyüzü titriyor. Ve tarih, unutulduğunu sanılan o kadim yalanı kusmak için gün sayıyor. ***

İşaret parmağıyla sus işareti yaptı. "Elimi çekeceğim ve sen de susup beni dinleyeceksin." Ses tonu sakindi ama bakışları insanı delip geçiyordu. "Anladın mı?" Başımı salladım korkuyla. Bütün bu olanlar korkunç bir kabusun içindeymiş gibi hissettiriyordu. Elini indirdi. "Bana bak küçük şeytan, ne olursa olsun buraya gelmek istemediğini söyleyeceksin. Tamam mı? Ne olursa olsun. Buraya bir daha adımını bile atmayacaksın. Ben ne Atlas kadar ılımlı ne de Ata kadar hassas biriyim. Çocuk falan dinlemem senin canını yakarım. Anlıyor musun beni?" Cevap alamayınca kolumu sıktı. "Anlıyor musun dedim!" Bir an önce kurtulmak için onayladım. Geriye çekildi ve kolumdan tutarak itti beni. "Şimdi hangi cehennemden geldiysen oraya geri dön." "Yanlış adres." dedim içimden. "Burası benim evim değil." Öyle ya... Bazı evler sizi içeri alır fakat asla size ait olmazdı. Mutlu değilseniz, etrafa bakın. Belki de yanlış adrestesinizdir.

Sorun çözme yeteneğim sıfır. Hayır yani,ben kimim de böyle rahatım abi? Kendimi İngiltere prensesi sanıyor olmalıyım... Karşımda sorunların en büyüğü duruyordu. Markette poşetleri karıştırdılar sanki babasını satayım! "Bizimle geliyorsun." Karşımda kendinden emin konuşan bey amcaya dalmamak için zor duruyordum. "Yok ya,anan güzel miydi senin?"diye sordum göz devirerek. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

"Öz aileniz bile sevmiyorsa sizi bilin ki kaybolmak istediğiniz gözlerde sevilmemeyi anlarsınız." Kalp kırmak kolaydı da o kalbi iyileştirmek zordu. Ya da çiz üstünü. İyileşmek diye bir şey yoktu. -Gerçek ailem kitabı.-

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

"Sakat bir adama en fazla ne kadar yardım ede bilirdim ki?" "Onunla geçen zaman, takvimden değil kalbimden ölçülürdü. Omzuma başını koyduğu her an, dünyanın geri kalanını susturabilirdim. Ne sabahları kravatımı bağlarken arkamdan gelip ellerimi tutuşunu, ne de gece geç saatlerde kulaklarımı dolduran kahkahalarını unuta bilirdim. Unutamazdım." BxB

Bir terapi odasında başlayan sessizlik, bazen en tehlikeli bağa dönüşür.

Birbirimizden hoşlanmamamız aşık olmamıza engel değil bence. Aileleri çok yakın olan, birlikte itişe kakışa büyüyen Rüzgâr ve Esin. Birbirlerinden hoşlandıklarını farkederlerse?

~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."