Fadime Koçari yıllardır hayalini kurduğu öğrenci evine sonunda çıktığında karşı dairesinde hiç beklemediği biriyle karşılaşır. Düşmanlık, aşk, mutluluk, üzüntü, terk edilmeler, birleşmeler derken apartmandaki herkes hayatlarının yeni ve kaotik bir bölümüne giriş yapar.

"furtunacuk" "çeyrek mafya"

Fadime yıllar sonra abisinin katili içeriden çıkar.Fadime onu yeniden ilk gördüğünde öfkeden deliye döner fakat onun hayatının aşkı olduğundan haberi yoktur

Toprak hafızayı asla silmez; üzerine düşen kanı da, edilen yeminleri de, nesiller boyu süren o sessiz kini de unutmaz. Fadime ve İsmail, işte o toprağın birbirine düşman kıldığı iki ayrı dünyanın çocuklarıydı. Biri, geçtiği her dalı kıran, hırçın ve boyun eğmez bir sert rüzgâr. Diğeri, derininde neleri sakladığı bilinmeyen, duru ama kararlı bir sakin nehir. Onlar, kaderin yanlış zamana ve yanlış nefretlerin arasına gizlediği iki eksik yapboz parçasıydı. Bir araya gelmek, sadece iki kalbi birleştirmek değil; yılların ördüğü duvarları yıkmak, suskunluğu bozmak ve geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek demekti. Birbirlerinin yaralarına dokunurken, düşmanlığın zehriyle beslenen bir dünyada aşkla şifa bulmaya çalıştılar. Ancak bazen en büyük savaş, dışarıdaki düşmana karşı değil, insanın kendi kanına işlenmiş o kadim nefretlere karşı verilir. Peki, bir aşkın gücü, yüzyıllık bir öfkeyi dindirmeye yeter mi? Yoksa fırtına dindiğinde, geriye sadece nehrin yuttuğu yıkıntılar mı kalacak?

.

"Ona tahammül edemiyordu... ama onsuz da olmuyordu." Aynı şehirde yaşamaları bile hataydı. Birbirlerinden nefret ediyorlardı ama her karşılaşmaları yeni bir felakete dönüşüyordu. Deniz, ondan uzak durmaya çalıştıkça kendini daha çok onun yanında buluyordu. Çünkü bazı insanlar insanın huzurunu değil, bağımlılığını olurdu.

~"Özür dilerim," "Bunu yaşatmak istemezdim." "Özür dileme," ~

ya hikaye böyle olsaydı? Kendi babasıyla düşman olan aleyna furtuna

İsfad çifti için tek veya birkaç bölümlük hikayeler

Başka bir evrende liseli isfad...