Zifiri karanlıkta kalan kendini kör sanırdı. Gözler görmez olduğunda, kulaklar duymaz olduğunda; kimi zaman gecenin siyahına, kimi zaman seherin kızıllığına bulaşırdı suçun lekesi. Gerçek denilen şey, bu lekelerin ardına gizlenip günyüzüne çıkmayı beklerdi. Silinince de geçmezdi üstelik, izi kalırdı her lekenin. Birinin uzmanlık alanı matematik. Bir diğerininki psikoloji. Biri kendini bilime adamış. Biri ise tüm kilitlerin anahtarıymış. Ve aralarına son katılan, üstün görsel zekâsı sebebiyle 'fotoğraf makinesi' olarak tanınan bir kadın. Onlar izbilimci. Onlar Analizci. ⚓ Not: Bu kurgu travma sonrası stres bozukluğu, obsesif derecede takıntılılık durumu, intihara meyilli ruh hali gibi tetikleyici olabilecek ögeler ve cinsellik içermektedir. Bu sebeplerden dolayı yetişkin içerik kategorisindedir.

Çocukluğumun bir kokusu olsaydı eğer bu annemin fırında yaptığı ve tadı her zaman güzel olan üzümlü kekin kokusu olurdu. Küçük üzümleri ayırarak yediğim için ikiz kardeşimle yaptığım kavgalar, beni destekleyen Berk ve bu hallerimize gülen annem ve Tunç abi. Onlar bize mutlu büyük bir aile vermişlerdi. Çocukluğumun bir sesi olsaydı bu aşkım Berk'cimin bana Nazlım diye seslenmesi olurdu, hala aynı mutluluğu verirdi bana. Eğer çocukluğumun bir öfkesi olsaydı karşı dairemize yeni taşınan ve hep yeni taşınmış olacak olan Akın olurdu. Onunla üzümlü kekimi paylaşmadım diye ortalığı birbirine kattığımız günü hala hatırlıyordum, Berk'e vurduğu için ona aynı şiddetle vurduğum günü hatırladığım gibi. *-* ÖNEMLİ BİR UYARI, BU HİKAYE ÜZÜMLÜ KEK İSİMLİ HİKAYEMİN DEVAMI NİTELEĞİNDEDİR..

Mahallenin başında ki duvarda yazılıydı o yazı ve yıllar geçse de silinmemişti hiç. Ne yağmurlar yağmıştı o duvarın üzerine kaç kış geçmişti kaç bahar ve Mahir dikilip de karşısına her okuduğunda yanan yüreğine öfkeliydi. "Derya'sına kavuşamadı Mahir." ** "Sevmeseydin beni! Bütün mahalle senin yüzünden bana düşman oldu zaten. Kendi ailem bile senin yüzünden kapıya dışarı etti beni-" Kız konuştukça Mahir'in içinde bir şeyler kopuyordu. Hırsla tuttu kızın bileğinden kendine doğru çekerken bir anda mahallenin ortasında olduklarını bile unutmuştu. Sesi zehir gibi acı ve sessizdi. "Unutmak için kaç gece o sokak lambasında sabahladım bilmiyorsun sen. Ben söyleyeyim Derya, sokak lambasının ışıkları 7:04 de sönüyor ama sen sönmedin içimde."

Bildiğin her şeyin, sevdiğin adam dahil yalan olduğunu öğrendiğin bir dünyaya gözlerini açtığında ne yapardın? Kaçar mıydın? Yoksa o gerçeğin seni ezmesine mi izin verirdin? Ben kaçtım.. Leyla titreyen ellerini metal masanın üzerinde duran su bardağına uzandı. Elleri zangır zangır titrerken karanlık camdan onu seyrettiklerine emin olduğu için oraya bakamadı. Masaya doğru düşen sarı ışık karanlık odayı yarım aydınlatıyor bu durum stres seviyesini arttırmıştı. "Leyla hanım, Çeto yani Çetin Çakır ile en son ne zaman görüştünüz?" dedi polis memuru. Leyla başı eğik bir şekilde önünde duran dosyaya baktı. Sevdiği adamın elinde rakamların bulunduğu bir resim, bir suçlunun resmi.. "Geçen hafta, cuma günü. Kocamı neden arıyorsunuz?" dedi Leyla korkarak. Polis memuru tam karşısına oturdu ona ağır ağır bir bakış attı. "Leyla hanım siz Çetin Çakır'la evli değilsiniz" "Ne?"

Evren Hanzade Yeraltının en güçlüsü olmak istiyordu. Ve bunu sağlayan bir proje var: Kod Dünyası Kod Dünyası her ne kadar kanla dolu, vahşi bir proje olsa da ilk başta masumluk ve saflık istiyordu. Bunu sağlayacak kişi aynı zamanda kurban olacaktı. O kişi Alisya Hanzade Evren Hanzade'nin kızı. Yeraltı Kod Dünyasıy'la bağlantılı. Yeraltında güçlü olmanı sağlayacak olan şey bu proje. Yıllar içinde Alisya büyüyecek her şeyin merkezinde olacak. Nefret edilen, korkulan olacak. Ama sebebini asla bilmeyecek. Bütün bunların yanında uzakta kin ve nefretiyle büyüyen her şeyi yıkıp yakabilecek güce sahip olan birisi var. Aran Arsal Bu iki kişi farklı yerlerde nefretleriyle büyüyecek. Buluştuklarında ortak çıkarları uğruna birbirlerini yakmadan nasıl duracaklar?

"Sadece seni yok etmek istiyorum." dediğinde dudaklarımda kışkırtıcı bir gülüş oluştu. "Öyle mi?" dedim dudaklarına doğru fısıldayarak. "Daha çok beni nefesimi kesene kadar öpmek istiyormuş gibi bakıyorsun." dedim ama bakışlarını hiç değiştirmedi, bana öyle bakmaya devam etti. "Doğru başta amacın gerçekten beni yok etmekti, sonra baktın ki etrafımda bunu yapmaya meraklı insan çok, acıdın mı?" Konuşurken hafif alaylıydım, her bir kelimemde, her nefesimde amacım onu daha da çıldırtmaktı. "Aslında evet, seni ben mahvedecektim ama ortada mahvedilecek bir şey kalmamış." dedi eli çenemi hafif hafif okşarken. Ve onun dokunuşu mahvedilecek bir şeylerin kaldığını hissettiriyordu. Yine de bakışlarım düşmanca kısıldı. "Senin görevin beni korumaktı, değil mi? Dur o da oyundu, doğru ya." 07.04.2023

Güneş ışınlarının her biri tenine çarparken mırıldanarak gözlerini açtı. Bedenini ısıtan ışınlar gözlerini kamaştırırken duyduğu melodiye eşlik etmek için dudaklarını araladı. Nereden geldiğini bilmediği müzik sesine ulaşmak için yataktan kalkarken alışık olduğu manzaraya bakarak güne başlamanın keyfiyle gerindi. Bu evi ve bu manzarayı seviyordu. Zamanında iyi düşünmüştü burayı almayı. Pijamasının gevşeyen lastiğini geri sıkı bir şekilde bağlayıp odadan çıkarken burnuna gelen biber salçalı yumurtanın kokusuyla karnı guruldadı. Mutfağa doğru ilerlediğinde hem kokuya hem de müziğe daha çok yaklaşmıştı. Birkaç adımın ardından mutfağa ulaşmıştı. Kendisini kapının pervazına yaslayıp yumurtayla uğraşan kadını izledi. Kahverengi gür dalgalı saçlarını ensesinde toplayan kadının müziğin ritmine göre kalçalarını sallayışını izlerken daha fazla olduğu yerde duramamış ve adımlarını kadına doğru yöneltmişti. Arkadan kadına sarılırken huzurlu hissediyordu. Gözlerini kapatırken kadının dönüpte kendisine sıkıca sarılması ile camdan yansıyan görüntülerine baktı. Alışık olduğu görüntüydü bu işte. Kendisininden uzaklaşan kadının yüzüne bakacağı an ayakları boşluğa çekildi. Harun sıçrayarak gözlerini açarken alnındaki terler boynuna düştü. Sağ avucunda tuttuğu yüzüğü sıkmaktan acıyla tısladı. Avucunu açtığında halkanın izi avucunda çıkmıştı. Doğrulmaya çalışarak alnındaki terleri sildi. Ne çabuk uykuya dalmıştı! Gördüğü rüyanın etkisinden çıkamazken kaşlarını çatmadan edemedi. Rüyasına giren bu kadın kimdi?

GERÇEK BİR HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR. AŞİYAN İstanbul'da hukuk okuyan Esila, tatil için ailesinin yanına Mardin'e döndüğünde, onu bekleyen karanlık yazgıdan habersizdir. Yıllar önce, çocuk yaşta Aram onu görmüş ve etkilenmiş; Aram'ın babası ise "Bu kız senin gelecekteki eşin" diyerek kaderin ilk düğümünü atmıştır. Esila için yıllar öncesinden örülen bu ağ, dönüşünde kapanmaya hazırdır. Törelerin ağır gölgesi altında, kendi iradesi dışında Aram'la evlendirilir. Küçükken doğudaki kızların haklarını savunmak için avukat olma hayalleri kuran Esila, bu kez kendi hayatını savunamamanın acısıyla baş başa kalır. İçindeki isyan, özgürlük özlemi ve geçmişteki hayalleri her geçen gün daha da derinleşir. Aram ise, yıllardır hayalini kurduğu kadını elde etmiş olmanın mutluluğuyla, onun kalbini kazanmak için her yolu dener. Ancak bu evlilik; tutku ile öfkenin, sevgi ile nefretin, bağlanma ile özgürleşme isteğinin çarpıştığı bir savaş alanına dönüşür. Her dokunuşları bir yara, her bakışları yeni bir yangın gibidir. Gerçek bir hikâyeden uyarlanan Aşiyan, aşkın yalnızca mutluluk değil, bazen de en ağır mahkûmiyet olduğunu gözler önüne seriyor. Bu roman; töre, özgürlük, aşk ve yıkım arasında sıkışmış iki insanın, hem birbirlerini yıkıp hem de yeniden inşa edişlerinin çarpıcı bir anlatımı... Bu kitapta Esila ve Aram'ın değil, kendi yaralarınızı da göreceksiniz. "Sevmek kurtuluş mudur, yoksa yıkım mı?" sorusunu her sayfada yeniden soracaksınız. Bazı hikâyeler vardır, bittiğinde bile zihninizden silinmez; Aşiyan işte tam olarak böyle bir hikâye.

❗️Yetişkin okurlar içindir. Korku ve yetişkin ögeler içermektedir.❗️ Yıllar önce; evrenler karıştı, yaşamlar birbirine savaş açtı. Beyaz ve siyah artık dengede değilken kanla bir antlaşma imzalandı, bir kehanet doğdu. Işık karanlığa bulanıp dengeyi kuracak, iki güçlü tarafın son asil kanlarının yaptığı evlilik yüzyıllık düşmanlığı ve savaşları bitirecekti. Meyra kendi sıradan dünyasında yaşayan bir sanat tarihi öğrencisiydi ve dünyada genelinde baş gösteren doğal felaketlere sebep olduğunu tahmin bile edemezdi. Çocukluğundan beri başına gelen garip olayların sebebi olan korkunç takipçi gölgenin kendisini istediğini de. Yok olmanın eşiğinde olan dünyasını ve insanlığı kurtarabilmesinin tek çözümü ona kendine ait olduğunu söyleyen o korkutucu adamla gitmekti. Yıllar önce kanla mühürlenmiş, ona deli saçması gibi gelen güçlü bir antlaşma yüzünden evlenmek zorunda olduklarını söyleyen bu adam yıllardır onu izleyen o gölgenin ta kendisiydi. Şimdi gelinin almaya gelmişti. 10.01.2021 tarihinde klavye ile buluşan ama ondan çok daha öncesinde zihnimde yaşayan bir kurgu. Wattpad yayınlanma tarihi 26.08.2021. Yeniden yayınlanma tarihi 29.06.2023.

Kırmızı bir bağın ardına saklanan körlük... Kırmızı bir elbisenin ardına saklanan zayıflık... Ve kırmızı bir boyanın ardına saklanan gerçek... "Gözlerini neden bağlıyor?" Çalışan derin bir nefes aldı. "Çünkü göremiyor." Kaşlarını çatıp çalışana baktı. Kafası karışmış anlam verememişti. "Onun kör bir ressam olduğunu mu söylüyorsun?" Çalışan tekrar masaya dönüp işine devam etti. "Onun babasını dahi geride bırakan dünyaca ünlü kör bir ressam olduğunu söylüyorum." İnanmak istemezcesine güldü. "İmkansız." Çalışan ise yüzünde alaycı bir gülümsemeyle ona bir göz atmış işine devam ederek cevap vermişti. "Duvardaki tabloların kimin eseri olduğunu sanıyorsun?"