Asena; geçmişi kayıplarla dolu, hayata tutunmayı bırakmış genç bir ressam. Kutay; korkuyla anılan, sert kurallarla yaşayan bir adam. Birbirlerinin karanlığına adım attıkları anda, hiçbir şey yerli yerinde kalmayacaktır. Mafyalar, düşmanlar, itaatkârlar, tehditkârlar, zorunlu ilişkiler, kan davaları, sırlar, oyunlar, dövüşler ve muhteşem tablolar... Asena, kaçırıldığı adamı esir alacak kadar cesur; Kutay ise geçmişini öğrendiği kadına ilk görüşte âşık olacak kadar delidir. Soylarının bıraktığı kan izleri ve yanan şehirlerin ortasında tek sığınakları birbirleri olur. Bir aşk ne kadar büyükse, bedeli o kadar ağırdır. * "Silahımı çeneme yasladığında kehribar gözlerine bakarken bu kız beni öldürür dedim içimden. Çünkü o an âşık oldum. Âşık olmak benim için ölmek demekti. Ben yenilmez bir adamken hayatımda ilk defa, tek bir bakışta yenildim."

İs Tanyel başarılı bir konservatuvar öğrencisidir. Sahnedeki başarısının devamlılığını sağlayabilmek uğruna adının önüne yerleştirilen birçok kötü sıfatı umursamaz. Henüz daha lise yıllarındayken adının karıştığı kötü haberler geçmişine ait bir canavar gibi onu bugününe kadar takip etse de dimdik durarak, aşk olarak gördüğü tiyatro için her türlü dedikoduya kulak tıkar. İs'i diğerlerinden ayıran yaşadıkları onun kendini kötü bir insan olarak kabul edip, kötü bir insan olarak yaşadığına ikna ettirir. Aslında İs, annesi tarafından ilgiden yoksun büyümüş, babası tarafından çok küçük yaşlarda bir çocuk parkında terk edilmiş, yine küçük yaşlarda erkeklere olan güvenini kaybetmiş ruhu kanayan küçük bir kız çocuğudur. Peki aslında çok küçük yaşlarda erkeklere olan güvenini kaybetmesinin asıl sebebi nedir? Bir gün bir yabancının hayatına yaptığı ani girişle zaten ağır kan kaybetmiş hayatında hiç beklenmedik değişiklikler oluşmaya başlar. Peki bu yabancı kimdir? Ve her şeyden önemlisi İs neden bu yabancıyı hiç sorgulamadan hayatına kabul etmiştir?

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

"Avukat..." Dedi, kapımın yanındaki isimdeki bakışları kısaca gezindi. Gözleri bir ifadeye büründü, ama bunu anlayamadım. O an onun eskisi gibi olmadığını fark ettiğim, zamanın sadece bana değil ona da uğradığını anladığım bir andı. "Asena Lara Şafak." Adımı, dudaklarından taşar gibi söylerken, vicdanı tek bir an nasıl sızlamazdı? Bu onun eseriydi, bu onların eseriydi. Gözleri yavaş yavaş üstümde gezinirken, şah ve mat mahkeme salonunda yargılanmaya başlamış, karşılıklı oturuyordu. "Hırslarının mahkeme duvarlarına vuracak olmasını tahmin ediyordum." Bakışları yüzümde gezinmeye devam ettiğinde, konuşmama fırsat vermeden devam etti. Gözleri, yüzümün her noktasında izinsizce gezindi. "Sana baktığımda hırstan başka bir şey göremiyorum." Hırslarım yüzünden burada olduğumu düşünüyordu. Rahat bir tavırla soluk uzun sarı saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdığımda, bakışları çok kısa süreliğine ellerime kaydı. Dudaklarımda oluşan gülümsemeyle, gözlerim çok kısa bir an geçmişe sürüklendi. Orada çakılıp kaldım. "Kimisinin kendi mahkemesi kendi vicdanıdır." Diye mırıldandım, cümlemin ne kadarını anladığını test ederek. Ama artık o benim geçmişime ait bir isimdi. "Sonuçta sizler için yargılamak, yargılanmaktan her zaman daha kolay öyle değil mi?" Kaşlarımı havalandırırken, tek bir an çekinmeden, "Beni bu konuma getiren hırslarım değildi Akel, vicdanımdı."

"Kaçmayı deneme bile." Altın rengi gözlerinde samimiyet vardı hala ama bakışları normalden de sertti. "Dünyanın öbür ucuna kaçsan bile bulurum seni, Lavinya." Bulurdu, bunu biliyordum. "Ya kaçarsam?" dedim tüm cesaretimi toplayarak. "Ne yaparsın? Öldürür müsün beni?" Gözleri fazla sertleşti, artık samimiyet bile yoktu gözlerinde. Sadece buz gibi bakıyordu altın rengi gözleri benim mavi gözlerime. "Sana bir şey yapmak mı?" dedi, şaka yapıyormuşum gibi bana bakıyordu. "Sana bir şey yapmam, senin bir saç teline bile kıyamıyorum ki sana zarar vereyim, Lavinya'm." Benim adım Lavinya değil Gece demek istedim ama diyemedim, bu adama olan korkum fazla ağır basıyordu. Herkese dünyanın en acımasız adamı gibi davranıyordu ama bana kıyamıyormuş gibi yapıyordu, bana bakarken bile bakışları değişiyordu. Ondan korkuyordum ama ona bunu belli etmemek için yeminli gibiydim. O benim yoluma bir taştı, o kadar ağır bir taştı ki ondan kurtulamıyordum. "Ama Barlas'a verdin!" Korkumu belli etmemek için yeminli gibiydim. "Onu öldürmeye çalıştın! Bana değil ama sevdiklerime kolayca zarar verebiliyorsun, öyle mi?" Barlas.. Bu adamın askeri, benim ise sevdiğim adam. Şu anda neredeydi ve ne yapıyordu bilmiyorum ama çok endişeleniyordum. Bana değil ama aşık olduğum adama zarar verip beni alttan alttan tehdit ediyordu. "Öldürmeye çalışmadım, o bildiğin ölü." Tüm dünya durdu, nefes almayı bile kestim. Ne demişti o? Bana yaklaştı, bir elini belime getirip beni göğüsüne yapıştırdı ve bir eliyle kısa saçlarımdan geçti. Saçlarıma hayranlıkla bakıyordu. "Sana değil ama seni benden almak isteyen herkese zarar veririm, Lavinya. Söz konusu sen olunca herkesten ve her şeyden vazgeçmeye hazırım. Kendimden bile." Ondan asla kurtulamazdım, o bir komutan ve şirket sahibiydi. Bu ülkenin ve diğer ülkelerin sahibiydi. Ben ise onun tutsağıydım.

Bir yangın vardı yüreğimde. Bir boşluk vardı. Onu öldürmüştüm. Babamı öldürmüş, cenazesini ise kalbime gömmüştüm. Onun beni öldürdüğü gibi acımasızsa öldürmüştüm. Tek fark ben 17 yaşında bir kız çocuğu değildim ve o eskisi kadar kötü değildi. Bana bakmıştı, gözlerindeki kederi görmüştüm. Neden böyleydim? Mutlu olmam gerekmiyor muydu? Neden bir insan gibi hissediyordum? Hayır, ben bir insan değildim ve insani özellikle taşımıyordum. Ben bir canavardım. Bu nedenle içimde ağlayan o kız çocuğunu yok etmek ister gibi gülümsedim. İlk cinayetimi işlemiştim. Sırada diğer cinayetimi işleyecektim. Karşımdaki karanlığa döndü bakışlarım, gölgesinin ateşi ruhumda bir yangın başlatmıştı. "Öldürdüm." dedim gözlerine bakarak. Yemyeşil gözleri hissizlikle parladı. "Anlaştığımız gibi." dedi. "Anlaştığımız gibi." diyerek onu tekrar ettim. Azrailim karşımda gururla bana bakıyor, kendi elleriyle büyüttüğü bu kadını hayranlıkla izliyordu. "O gün geldi küçüğüm." dedi. Karanlığımı okşayıp aydınlığımı yok ettiği an içimdeki kıvılcımın tohumları gözbebeklerime yansıdı. Ben tamamen karanlıktım ve biliyordum ki siyah her zaman beyazı yutardı. Aydınlığa doğru ilerliyordum. Önümdeki o uzun yolda birisi vardı. Bakışları benim gibi karanlık, ruhunun derinliği ise fazlasıyla aydınlıktı. Karanlıktan kaçmak istiyordu fakat bilmediği bir şey vardı. Sarıldığı, içine çekerek yok olmak istercesine şehvetle öptüğü, saçlarını okşadığı; kim olduğunu bilmeyerek aşık olduğu bu kadın onun çoktan karanlığı olmuştu. Siyah beyaza karışınca beyaz yok olurdu. Süveyda Alkan, Yankı Akayı yok edecekti. Kimsenin bilmediği bir şey vardı ki, eğer siyah ve beyaz birbirine karışırsa ikisi de yok olurdu.

Fransız mafyasımı ? Hazel, Evinde çalışan korumaya aşık olur. Fakat o bir koruma değil Fransız mafyasıdır. Okan, Hazelin babasından gerekli belgeleri almak için, mesleğini, ismini değişip koruma olarak kendini tanıtır. Zaman geçtikçe Hazel iyice Okan'a aşık olur. Belgeleri aldıktan sonra , Hazeli terk eder........ Devamını merak ediyorsanızsa kitabıma göz atın. Wattpatta ilk kitaptır. Çalma gibi olaylar olursa işlem başlatılıcak.

heradelrey: Üzerindekiler yakışmış. Beyaz gömleğinin yakasına bir ruj izi bırakmak şart oldu. Başlangıç Tarihi: 01.08.2022 #1 Anonim: 21.04.2023

Telefonda canlı yayın açıktı. Son model cihazın sağ üst kısmında kalın puntolarla 87.2K yazıyordu. Prenses olarak anılan Katerina Dezira'nın, hesabından açılan canlı yayının bu kadar kalabalık olmasının sebebi kesinlikle Katerina'nın bir süper model oluşu değildi. Canlı yayında binlerce insan olmasının sebebi bir cinayeti izlemeleriydi. Katerina, en yakın arkadaşı Isabella Stark'ı vahşetle öldürüyordu. Yayımlanma tarihi: 20 Ocak 2024