bebekler karışmış! hadi gelin ve mafya kızımız Alevin hikayesini okuyun!

18 yıl önce karıştırılan bir kız ailesi ve kendisi bir mafya bir gün kızı ailesini öğrenirse ne olur Ceren ailesine alışa bilecek mi? Ailesine mafya olduğunu söyleyecek mi? Yeni hayatında nasıl ihanetler ve kazıklar yiyecek

17 yılını sahte ailede geçiren Selin, gerçek ailesine kavuşunca mutlu olacağını düşünür, peki gerçekten de huzurlu bir şekilde hayatına kaldığı yerden mi devam eder? Bu hikaye de sevdiğiniz bir karakter olmamasına dikkat edin... (KİTAPTA REKLAM YAPMAK YASAK!) (KLASİK AİLE KURGUSU DEĞİLDİR!)

18 yılını bir hiç uğruna yaşamış olan Arel. 18 yıl bir yalan ile yaşamış olan aile. Birbirlerinin acılarını paylaşıcaklar mı yoksa yeni bir acı daha mı eklenicek. İlk bölümler biraz cringe gelebilir ama sonradan düzelttim arkadaşlar. İlk deneyimim olduğu için yazım hatası mantık dışı şeyler vardır onlara çok takılmayın. Eleştiriye açık değilim!! Okuyalım ve görelim neler olucak. Herhangi bir (ç)alınma durumunda veya aynı benzerlikler durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Kitap şahsıma aittir! •TAMAMLANDI✓•

Özge onu döven çalıştıran ve satmaya kalkan ailesinden başka kimsesi olmayan bir kız... Korkmaz ailesi tek kızları tarafından parçalanmış bir aile... Korkmaz ailesinin kapısına aynı zamanda 10 hayatın ortasına bırakılan bir mektup... Nasıl bir hayatları olacak, alışabilecekler mi, peki sonradan ortaya çıkan gerçekler...

18 yıl sonra birbirlerini bulan aileler... Zeynep ve Damla, yıllar önce hastanede yapılan bir yanlışlıkla karıştırılan 2 bebek... Zeynep büyüdüğü ailesini bırakıp gerçek ailesine alışabilecek miydi? Ya da ailesi onu kabul edecek miydi? Gelin beraber öğrenelim:)

UYARI: Hikayenin diğer bölümlerini okumadan hemen ilk bölümler kötü diye yargılamayın. Klişe filan da demeyin zaten çoğu yeni aile kitaplarında ya da abi-kardeş kitaplarında olaylar hep aynı. Bölümleri beklemede kalın Seviliyorsunuz.. |190421| Aile #1 |290521| Abi #1 |040521| , |060521| Gençkız #1 |170721| 241021| Sevgi#3 |281021| Kıskançlık#2 |08.01.22|

Kafamı kaldırıp karşımda duran eve baktım. Pardon ev dedim zira karşımda duran ev değildi saraydı. Devasa büyüklükte ki saray göz kamaştırıyordu. Bu saray artık benimdi. Neden mi benimdi biliyor musunuz. Çünkü artık zengindim. Nasıl olduğunu sormayın çünkü bende bilmiyorum. Küçükken kafama aldığım darbe yüzünden küçüklüğüme dair hiçbirşey hatırlamıyordum o yüzden ailem üstüme çok düşmüyorlardı.Tabi gerçek ailem olmadıklarını aşırı aksiyonlu öğrenmiş olsamda.Bunca yıllık hayatımı neden kim çalmıştı bilmiyordum ama öğrenecektim.Onun öncesinde bu yaşıma kadar tek başıma saltanat sürdüğüm hayatıma altı abi,bir ikiz ve birde küçük kardeş sığacaktı. Klasik abi kardeş kitabıdır. Tüm haklarım saklıdır......

Runelya, geriye tek kişi kaldığı ailesinin büyük bir yalan üzerine kurulu olduğunu öğrenir. Dış dünyayla ilişkisini koparan ailesi öldüğünde, onların yaşattığı travmalarla baş ederken öğrendiği gerçekler onu gösterişli ama yalnız bir hayattan mütevazi fakat kalabalık bir hayata sürükleyecekti.. Hiç çocuk olmayan, hiç arkadaşı olmayan, aile kavramından korkan Runelya'nın 4 abi, 1 kardeşi ile Sardunya Çıkmazı sokağında yeniden hayata tutunuş hikayesi..

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."