Pamięć jest jak woda. Zawsze wieczna, ale czasem zawodna. Zwłaszcza gdy w grę wchodzą uczucia, których nie rozumiemy. Wtedy umysł robi wszystko, by nas chronić - nawet jeśli oznacza to ukrywanie prawdy. Hazel ma siedemnaście lat i życie, które od dawna przypomina niekończący się ciąg obowiązków, kłótni i prób przetrwania kolejnego dnia. Nauczyła się nie oczekiwać zbyt wiele od ludzi. Cameron Erdoğan-Özdemir jest nową nauczycielką. Chłodna, zdystansowana i skrywająca więcej tajemnic, niż powinna. Wydaje się osobą, której nic nie jest w stanie wyprowadzić z równowagi. Ich pierwsze spotkanie kończy się niemal wypadkiem. Drugie sprawia, że żadna z nich nie potrafi już o nim zapomnieć. W świecie pełnym niedopowiedzeń, sekretów i uczuć, których nie powinno być, granica między tym, co właściwe, a tym, czego pragnie serce, zaczyna się niebezpiecznie zacierać. Bo niektóre osoby pojawiają się w naszym życiu przypadkiem. A niektóre zmieniają je na zawsze.

❗TYMCZASOWO ZAWIESZONĘ❗ Umarłam i skończyłam w szkole aniołów i demonów. Piekielne wykłady, anielscy faceci i pokusa, by złamać wszelkie zasady niebios. I piekła... Nie pamiętam swojego poprzedniego życia, ale czy to ważne? Są rzeczy na świecie, których lepiej nie pamiętać. Jednak nawet jeśli nie pamiętamy to przeszłość czasami wraca jak bumerang. I od nas zależy czy chcemy, żeby wróciła, czy lepiej znów o niej zapomnieć.

Życie po śmierci pewne nie jest. Nie jest również pewne to, że coś jest wieczne. Rodzimy się, żyjemy, umieramy... Kolejność natury czasem jest bolesna. Anioł śmierci odbiera nam ludzi najczęściej tych, na których nam najbardziej zależy. Czy to sprawiedliwe? Nie. Owszem. Ale nad każdym z nas wisi ostrze, które tylko czeka, żeby opaść.

-Jesteśmy twoimi rodzicami....Visa... To jakoś głupi żart. Prawda? Ja wiedziałam, że coś się święci, wiedziałam, że gadka o rodzicach nie jest bez powodu, ale to? To już za dużo! Wolałabym usłyszeć, że nie żyją albo mają na mnie totalnie wyjebane. A teraz po prawie dwudziestu latach zjawiają się jak gdyby nigdy nic. -Nazwij mnie tak jeszcze raz...A przysięgam, że wylądujesz na dnie rowu mariańskiego jako karma dla rybek. Warknęłam mocno zaciskając szczękę. Próbowałam być spokojna, ale... Kto na moim miejscu by był? Chyba nikt... -Proszę, skarbie. Wysłuchaj... -Przysięgam, że jeśli jeszcze raz mnie któreś z was tak nazwie nie ręczę za siebie. -Rozumiem. Przepraszam. Więc...

Mówią, że żyje się raz... Mówią, że rany leczy czas... Mówią również, że miłość jest wieczna... Ale czy każda miłość jest wstanie wytrzymać wszystko? Czy prawdziwa miłość jest wstanie naprawić? Czy człowiek dla niej jest wstanie się zmienić? Czy jest w stanie w końcu wyjść ze swojej strefy komfortu i uwierzyć, że to prawdziwe uczucie? *** Nachyliłam się jeszcze trochę w jej stronę czując jak gitara lekko wbija mi się w żebra. Przechyliłam lekko głowę w bok przesuwając nosem po jej. Widziałam jej lekko rozbiegane spojrzenie, które skakało z jednego oka do drugiego i na usta. Nie dojrzała odpowiedzi w moich co lekko ją peszyło. -Zrobisz to w końcu czy poczekamy do przyszłego roku kochanie? Zapytałam cicho chodź dało się słyszeć ironię w moim głosie. Skrzywiła lekko usta marszcząc słodko brwi ale w momencie gdy na zegarach wybiła równa północ poczułam jej niepewny pocałunek na swoich ustach, który z miłą chęcią oddałam.