... Sık sık bölüm gelir.

Bazı anlar sadece imkansızdır, Umutsuzluk her zaman peşindedir. Tek yapman gerekeni biliyorsun... "Yok olmak!" kendini göstermemek. Yok ol ki; göremesinler içini Anlatma ki; bilmesinler seni Görmezden gel ki; bakamasınlar sana Ve sonsuza dek vazgeçmeyi bil ki; imkansızı benimse... Bu beden, bu ruh, bu ten mübrem bir aşkta... O ise... Tutkulu bir savaşta. 6 Sene önce bir otelde üzgün bir halde öylece etrafı inceleyen bir türk kızı ve onun bu halini görünce dayanamayıp dans etmek isteyen bir rus çocuğunun hikayesi...

wattpad'e yeni başlayan yazarlar için √ konular √ isimler √ kıyafetler √ ev içi dekorasyonları √ kapaklar ve daha bir çok şey... takip etmeyi yorum ve voteyi unutmayın bysss...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

~Yirmi bir yıl boyunca hiç bir hafta, saati saatine dolu olarak huzurlu bir şekilde geçirmemiştim.Tüm bu yaşadıklarım hiç bir zaman mutlu olamayacağımı simgeliyordu haşince.Ona bakıyordum, gözlerim bomboştu. Zaten istesemde yapamazdım doğru söylüyordu parmağımı bile kıpırdatamayacak kadar acı çekiyordum. Ancak bu şekilde burada ölmek.... Bunu hiç hayal etmemiştim.Çabaladığım her şeyin enkazında kaldım. Onun güzel yüzü gelmişti aklıma.Gökyüzünü göremeyeceğim kadar yaşla dolunca gözlerim, kırpıştırdım. Bu gün benim için son kez doğmuştu güneş. Kulaklarımı bir anda dolduran gürültü etrafdaki sesleri bastırmıştı. Titreyen sesimle mırıldanmaya devam ettim : "Tanrı bunun için bana söz verdi... Güzel yaşayacağım ,güzel ve mutlu kalacağımm...." Göz kapaklarım kapanırken içinin acısının geçmesini diledim. ~ "Higanbana, Nisan ve Ağustos 1994'de geçiyor. Haru (Choi San) kendisini hükümetten saklayan bir lise öğrencisini canlandırıyor.Karizması var ve aynı zamanda gizemli.Park Arin adında aynı okulda okuyan öğrenci bir kız tarafından yaralı halde bulunup saklanmayı başarır. Aralarında anında bir kıvılcım oluşur. Ancak sonunda San'nın göründüğü kişi olmadığı ortaya çıkar. Siyasi çalkantıların arka planında ikilinin hikayesinde romantik bir ilişki gelişir. Onların kaderi nasıl olacak?" ♤.Yayın tarihi.- 23.07.23. ♤ ♤.Bitiş tarihi. - 23.12.23. ♤ Higanbana#1 - 31.07.23 Agent#1 -31.07.23 Choisan#17 - 31.07.23 Loser#1 -12.01.2024 Hüzn#1-15.03.2024

Karanlığın içinde kaybolmuştum. Tam pes edecekken gözüme bir umut ışığı süzüldü. Kurtuluşun ışığıydı bu ama ben gözlerimi kapatmayı tercih ettim. Evet, bunu tercih ettim çünkü kaybolmak, acı çekmekten iyiydi kendi nezdimde. Karanlığın içine yürümeye devam ettim durmadan.Her adımımda karanlığın ta kendisi olmaya biraz daha yaklaşıyordum. Nihayet karanlığın kendisi olduğumda artık kimse beni göremeyecek, tanıyamayacak ve hatırlayamayacaktı çünkü yok olmuştum.Her anım, her bir zerrem bütün zamanlardan ve evrenlerden silinip gitmişti. Bu iyiydi. Sonuçta kimse bana daha fazla acı çektiremeyecekti artık.

15 yaşında öldüm, 16 yaşına gelince, ölen ruhumu acılarımdan yapılmış bir mezara gömdüm, sonra o mezarı gözyaşlarımla suladım, üzerinde bir çiçek açtı yarısı siyah yarısı kırmızı olan bir çiçek. Siyah kısmı ölümü temsil etti. Kırmızı kısmıda yeniden doğmayı. Ve bu çiçek benim içimdeki savaşın adı oldu. Bir tarafım asırlar önce ölmüşken, bir tarafım ölümün içinden delicesine filizkenmek istedi...

Okulun önününe geldiğimizde arabanın kapsını açarak aşağı indim.İçeri girmeden önce karşımda duran beş katlı binaya bakıp "KMA sen benim için sadece okul değil aynı zamanda savaş alanısın.Bu savaşı kayıp edip kazanacağımı zaman gösterecek." yongi#3 -01.02.2023- yongi#1 -13.09.2023

motorcu bir çocuğun bir çocuğun rastgele önüne çıkan kızla başlıyor hikaye... "İyimisiniz ambülans çağırmalı istermisiniz" "Gerek yok iyiyim" Diyerek ayağa kalktı ve motorsikletin düzelterek bindi gitmeden önce lise okuyan 2 öğrencinin şans eseri tanışıyorlar ve arkadaş oluyorlar belki zamanla arkadaştan ötesi...

Zеynep'in kalbi genç bir psikoloğa nakledildi ve birkaç ay sonra Rıza Baba'in ekibine katıldı.