- Dużo o tobie słyszałem, Harrison. Harry ujrzał w zwierciadle swoje odbicie i podchodzącego do niego mężczyznę. Chłopak powoli się odwrócił, stając twarzą w twarz z Lordem Voldemortem. - Mam nadzieję, że same dobre rzeczy - odpowiedział Harry, nie unikając wzroku Riddle'a. Tom wyglądał na starszego niż jego duch z komnaty tajemnic. Miał może dziewiętnaście, dwadzieścia lat, ale to chłód i wyniosłość mężczyzny sprawiała, że Harry czuł się mały.

Harry Potter w którym od samego początku wszystko jest nie tak. Nawet Lord Voldemort ma nos. Albus Dumbledore zostawia śpiące dziecko na progu domu z numerem 4 i szybko odchodzi by nadal świętować. Czy Petunia znajdzie rano podrzutka na wycieraczce? Życzę miłej lektury NaanAtnos