Leyla Aktan'ın tek istediği sığınabileceği bir çatı ve bir parça huzurdu. Yeniden inşa ettiği hayatında daha fazlasını istemiyordu. Kan lekeleri ve silah sesleriyle dolu eski hayatını geride bırakmış, Alzheimer hastası bir kadının bakıcı hemşireliğini yapmaya başlamıştı. Yeni dünyası Ahsen Hekimoğlu'ndan, yaşadığı çiftlikten ve özgürce dolaştığı kırlardan ibaretti. Yıldırım Hekimoğlu ise, son birkaç yıldır ilmek ilmek işlediği bu düzenin en büyük tehdidiydi. O sert gri bakışları, acımasız sözleri ve ürkütücü varlığıyla Leyla'nın kaçtığı her şeydi. Birbirlerinden nefret etmişlerdi. Birbirlerine kapıldıkları için dehşete düşmüşlerdi. Leyla uzaklaştıkça Yıldırım yaklaşıyor, biri baktıkça diğeri yanıyordu. Bazı yangınlar zamanla sönerdi ancak onlarınki sadece harlanıyordu. Ve gecenin içinde sinsi bir yılan gibi bekleyen, kovalayan o düşman her ikisini de sarsmak için geliyordu. Leyla, Yıldırım Hekimoğlu'na sırtını dönebilir miydi? Ya da kaçtığı hayatın tam içine düştüğünü bilerek ona güvenebilir miydi? Güvendiği bir başka adamın ona bıraktığı izi sonsuza dek taşırken, bir başkasına daha kalbini açabilir miydi?

"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

Adli Tıpta çalışan Betül işlenen kadin cinayetleri çözmek için çabalarken karşına Yahya Baskomiser çıkar ve bir süre sonra içinde ona karşı engel olamadığı duygular besler

Yetişkin okurlar için uygundur. Hassas içerik ve +18 sahneler içerir. -- Hepimizin içini sıcacık yapacak olan gönülyazı mahallesi, yeni bir aşkı daha sokaklarına karıştıracak. Lara Kozacı üniversite için çıktığı mahallesine seneler sonra döndüğünde artık küçük bir genç kız değildir. Geçmişte fark etmediği şeyler şimdiler de düşüncelerinden, hayallerinden çıkmayacak hale geldiğinde ise görmezden gelmek için çok geçtir. Alparslan Turan Yıldırım, Gönülyazı mahallesinin gözde delikanlılarındandır. Mahalledeki kızların parmakla gösterip kulaktan kulağa fısıldadığı isimlerin başında gelir ancak o gözlerinin aradığı kişi gelene kadar aşkı hayatına almaz. O geldiğinde ise her şey çorap söküğü gibi birbirini izler. Kitap kapağı: matmazel_m 🌹

Edebiyat fakültesinden Kara Harp Okulu'na uzanan bir aşkın hikayesi; Etrafını ateş gibi yakan fakat Lavinia'sının, Mona Rosa'sının, Rüveyda'sının yanında miran olanlara ithafen... Kapak tasarımı için @irempsd'ye teşekkürler🎀

Bir insan vücudunda iki tane kalp olur mu? Tıpta olmaz ama benim kalbimde bir üsteğmenin kalbi var ve işin kötüsü ben ne yapacağımı bilmiyorum. Ya o kalbi söküp eline vereceğim yada içimde taşımaya devam edeceğim...

Bir gün uyandığında, hayatının artık iki bacak üzerinde değil, iki teker üzerinde devam edeceğini öğrendi. Belkıs Asel Erden... 21 yaşında, hayalleri öğrencilerinin sesinde gizli bir sınıf öğretmeni. Bir kazayla hayatı ters yüz oldu; bacakları artık onu taşımıyordu. Annesiz büyümüş, hep güçlü olmak zorunda kalmıştı. Ama bu kez güç yetmiyordu. Hastanede geçen sessiz günlerde, bir an, yabancı bir bakış içini ısıttı: sargılı koluyla dimdik duran, suskun, keskin bakışlı bir asker. Kader onları yeniden bir göl kıyısında karşılaştırdı. O an anladı: bazı bakışlar kazayla değil, kaderle çarpışır. O bir asker... Yeminli, savaş görmüş, kalbi yaralı. Ve şimdi, en zor nöbeti başlıyor: bir kızın kalbini ve kendi kırılmış ruhunu korumak. Belkıs, düşmekle bitmeyen bir hikâyede... Ayağa kalkamasa da kaderine direnecek. Kimi savaşlar cephede değil, kalpte kazanılır.

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş'ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan'ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan'a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş'ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile." Sadakat bir yalandı. İhanet ise tek gerçek.

(KUMA KİTABI DEĞİLDİR!) Bölüm 7 (+18) ilk gece, Alıntı. Dewran Ağa, İki parmağıyla Aypare'nin girişini kontrol ettiğinde yeterince ıslandığını fark etti. Eline aldığı erkekliğini okşayarak Aypare'nin girişine dayadı. Aypare den habersiz önce başını ittirdi. Sonra yarısından fazlasını, Hissettiği baskıyla acı bir inilti koptu Aypare'nin dudaklarından, Sevil'in bahsettiği sızı bu muydu? Resmen yırtıldığını hissetmişti. "Çıkar şunu yalvarırım!" Dedi Aypare acıdan kıvranıyordu. Dewran Ağa ise bir müddet hareketsiz kalarak Aypare'nin, içinde ki doluluğa alışmasına izin verdi." Dediğini yaprsam canını daha fazla yakarım." Dedi geri çekildiği an, daha büyük bir acı yaşayacağından emindi.