İnsan ne ile yaşar? Ben toprağa sordum. Savaşlar gördüm, iz bırakan ayak sesleri duydum. Bazı insanlar barış için yürüdü, bazıları unutmak için. Ama öğrendiğim tek şey şu oldu: İnsanı ayakta tutan şey sevgi. Kimi zaman bir çocuk gülüşü, kimi zaman ateş başında söylenen eski bir söz. Toprak Ana bin yıllık sırlarını fısıldarken, kaderimizi avuçlarımızla yazdığımızı anladım. Bu hikâyede; acı, savaş, umut ve sevgi birbirine karışıyor. Çamura düşen her adım bir iz bırakıyor. Çünkü insan, yaşadıklarında değil; iz bırakabildiği yerde var olur. ✍️ Yazan: Dilek Tuncay