Elindeki yaraları öfkeyle sardı, alev alev yanan gözlerini yüzüme çevirmiyordu. "Romeo ve Juliet olmamızı istiyorsan hayallerini hiçbir zaman süsleyemeyeceğim," dedi hırçınca. "Razor'sun, adın gibi keskinsin," dediğimde siyah gözleri gözlerimi buldu. "Sen ne olsun istersin Kızıldeli?" "Juliet değil, Jülide olarak kalmak isterim." "Başka?" Çenemi dikleştirdim, bana yaklaştığında gerilemedim, dövüşün adrenalini hala geçmemişti, soluk soluğaydı, bir damla ter şakağından boynuna doğru süzülüp dikkatimi dağıttı. "Yeraltı, korkunç düzenin ya da kafes dövüşlerin... Bu işin peşini bırakmadan defolup gitmeyeceğimi bilmeni isterim." Yaralı eli çeneme uzandı, başımı iyice kaldırıp gözlerine bakmamı sağladı. Kalp atışlarımı duymamaya çalıştım, cesaret taklidim koruma kalkanımdı. Bakışları gözlerimden dudaklarıma kaydı, meydan okudu. "Peki ya bundan zararlı çıkarsan?" Tereddüt bile etmedim. "Tek zararlı çıkan olmamak için önce yeraltını tepetaklak eder, sonra yukarıdan izlerim."

İhanet, bazen bir kurşundan daha geç öldürür ve geride bıraktığı sessizlik, en gürültülü hesaplaşmalardan bile daha derine işler. Nilüfer Ervah, hayatı boyunca kaçtığı soyadının ağırlığını kalbinin en karanlık yerinde taşımak zorunda kaldığında, babasının ölümü bir son olmaktan çıkar ve yıllardır saklanan gerçeklerin kapısını aralayan ilk darbeye dönüşür. Yeraltının en eski düzeni, Oktagon, tek bir hatayı affetmez. Ve Nilüfer, o hatanın ta kendisidir. Bir zamanlar kurtulmak için sırtını döndüğü dünya şimdi onu geri çağırırken bu dönüş bir kabulleniş değil, gecikmiş bir hesaplaşmanın başlangıcıdır. Çünkü bazı ölümler toprağın altında kalmaz, bazı isimler unutulmaz ve bazı gerçekler insanı ya av yapar ya da avcıya dönüştürür. Yıldırım Asveran'ın gölgesi her adımda daha da büyürken Nilüfer tek bir gerçeği öğrenmek zorunda kalır: Bu dünyada adalet bir hak değildir. Bedeli ödenmeden var olmaz ve o bedel çoğu zaman masumiyetle ödenir.

Bu bir lise komedi hikayesidir!

İnsanlığın kaderini yeniden yazacak, tarihin taşlarını yerinden oynatacak kıyametten sonra Ulusal Barış Konferansı kuruldu. Bu konferansa göre Elli Altı Yıl savaşlarında ittifak halinde olan ülkeler yedi büyük ulus altında toplanacak, barış içinde yaşayacaktı. Ancak bu ülkelerden birinde yaşayan ve kendine İtaatsizler diyen bir grup isyancı, son yıllarda bir kelimeyi fısıldamaya başladı: İsyan.

"İncinmesini istemiyorsun, öyle mi?" Hemen başımı salladım. "Belki incinmez..." Omuzlarını silkti. "... kalbini kız kardeşime verirsen." Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir.

Herkesin bir temel duygudan yoksun olduğu dünya. Yedi seçkin akademi. Yoksun olduğun duyguyu öğrenmek sihirli güçler kazandırırken; başarısız olursan sahip olduğun duyguları da zamanla kaybedersin.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Alesta Ferro

Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.