Kimsesizlerin olduğu bir yer hayal edin yada bir çöplük... İnsanlar dünyaya bir ümitle bir beklentiyle gelir ilk başta insan güzel bir aile ister; Sonra büyürsünüz ve güzel bir okul biraz daha büyürsünüz bu sefer güzel bir hayat güzel bir yaşam biraz daha büyürsünüz ama artık hayat size verdiklerini geri almaya başlar. Benim ise ;doğduğumdan beri hep bir beklentin var ama hayat çoğu zaman oyunbozanlık yapıyor bana, doğduğumdan beri aynı oyunbozanlığı yapıyor vermeden alıyor.Vermeden geri istiyor bana vermediği şeyi ben ona nasıl vereyim? Sabah gözümü açmamla bütün hayatım değişiyor yerde gördüğüm bir cesetle beraber artık yorulmaya başlıyorum ama bedenen değil ruhen... Bu yolda hayat artık oyunbozanlığı bırakıyor sanıyorsun. Bir yandan veriyor ama bir yandan almaya devam ediyor sanıyorum ki artık hayat bana karşıda adaletli ama asla farkında olmuyorsun bir zaman sonra verdiklerini yine geri istiyor... Ben bu yolda hayatın ve dünyanın yalandan ibaret olduğunu öğrendim hayat bazı şeyleri suratıma vura vura öğretti bana eğer birgün hayatın oyunbozan olduğunu anlarsam ben artık büyüdüm demektir. BEN BU YOLDA BÜYÜDÜM GERÇEKTEN BÜYÜDÜM...

Akşam eve geldiniz, yerde canlı mı? Cansız mı ? bilmediğiniz bir adam yatıyor ne yapardınız? Ya iş göründüğünden farklı olsaydı.O sizin canınızdan çok sevdiğiniz kişi olsa. Umay bu olayı yaşamış , genç bir kız. Gözünü kırpmadan canını verebileceği kadar çok sevdiği kişi ameliyattayken , Umay'ı daha zorlu günler bekliyordu. "Benim her şeyim sensin " dediği adam , onu yuva sandığı cehenneminde tek başına bıraktı. O enkaz ,Umay'ın en acıyan yerine denk gelmişti. Yavaş, yavaş yok olmuştu içinde. Bir daha o cehennem yuva olur muydu? Enkazlar tek tek temizleyebilir miydi ? Kendini. İkinci şansı verir miydi insana...?