Doğu serisi: 2 Hilda ve Botan'ın hikayesi.. Yetişkin içerikli kurgu olup çocukların okuması zinhar yasaktır. Kınalı ellerine gözlerini iliştirerek beklemeye başladı yatağın ucunda. Ölümü bekler gibiydi. Zaman akmıyor durmuştu adeta. Kalbi acı, korku ve merakla yanıp tutuşuyordu. Kiminle evleneceğini kime eş gideceğini sormamıştı bile. Sonra gölge düştü kapıdan içeriye. Ellerinin terini eteğine silerek kalktı ayağa. Zangır zangır titriyordu. Babasının sözlerini anımsıyordu. ' Kefenle ancak dönersin.' demişti. Adam'ın durumu ise ondan farksız değildi. Soğuk ve uzak kuru bir sesle, ' Hoşgeldin.' dedi. Hilda ne için hoş geldiğini zamanla anlayacaktı. Yüreği yandığı kadar yakacaktı ama bunu bilmesi belki de yıllar alacaktı... 11 Ocak 2026 Doğu'da. 1.ci🏅 25 Ocak 2026 🥇Tutku'da

Bacaklarımdaki ellerinin tutuşu sertleşti. Üzeri çıplak olduğu için beni kendine biraz daha çekince ona yapıştım. Göğüslerim ve göğsü arasında yalnızca üzerimdeki geceliğin ince kumaşı vardı. Dudakları geceliğin dekoltesinden görünen göğüslerime dokununca gözlerimi kapattım. Ona dur, yapma demiyordum. Şu an hiçbir şeyi mantıklı bir şekilde ele alıp düşünecek havada değildim. Bana şu saniyelerde hükmeden iki duygu vardı; tutku ve şehvet. Yanımdan kalkıp üzerime çıktığında titrek ve güçsüz bir nefes aldım. Eliyle bacaklarımı araladı ve kendine rahat bir yer edindi. Başını tekrar boynuma gömdüğü sırada elimde olmadan dudaklarımın arasından tiz bir inleme sesinin kaçmasına engel olamadım. Yüzünü göremiyor olmama rağmen güldüğünü hissettim. Elimi uzatıp hiç olmadığım kadar ürkek davranarak saçlarına dokundum. Saçları da kendisi kadar sertti. Yaman yüzünü kaldırıp yüzüme baktığında ilk defa göz bebeklerine erişmiş gibi hissettim kendimi çünkü gözleri parlıyordu. Yüzüme doğru eğilince hafif doğrularak onu öptüm. Öpüşü hırçın, sabırsız, çekici ve hükmedici olduğunu kanıtlamak ister gibi baskın bir hal aldı. Dudaklarımdan ayrıldığı sırada nefessiz kaldığımı hissettim. "Beni istiyorsun?" Yaman'ın gözlerinin içine baktım. Parmaklarını iç bacağımda gezdirmeye başlayınca yine inledim. Parmakları her geçen saniye biraz daha yukarı kaydı. Bacaklarımı birbirine bastırmak istediğimde engel oldu fakat ellerini de çekti. Başını tekrar göğsüme koyunca yutkundum... -"Biz ikimiz ya olurduk ya da öldürdük bir ortası yoktu!"-

Beni yatağa yatırdığı zaman ona arkamı dönerek yan bir şekilde yattım. Derin sesli bir nefes aldığında yatağın diğer ucunun çöktüğünü hissettim. Yatağa uzanıp kolunu belime sardığında bu sefer titrek bir nefes aldım. "Benden korkuyor musun?" Sanki bu soruyu bekliyormuşum gibi başımı aşağı yukarı doğru sallayıp kısık bir sesle "hı hı" diye mırıldandığımda dudaklarını morarttığı kolumda hissettim. Az önce kriz geçirerek sıktığı kollarımı bu sefer dudakları ile öpüp derman olmaya çalışıyordu fakat benim asıl yaramın kalbimde olduğundan habersizdi. Dudakları tek tek tüm parmak izlerinde gezdi. Bu sefer dudaklarını saçlarıma bastırıp derince koklayarak öptü. °•° Abisinin yaptığı hata yüzünden çocukluktan beri aşık olduğu adama berdelli gelin olan Zühre Şahmaran ve çocukken aşık olduğu kadına cehennemi yaşatacağına yemin eden Şervan Hanzade. Kitap kapağı: DAMLA_YAZAR kitapta kadına şiddet, hakaret, kuma, aldatma vs. yoktur. Yazılma yılı: 2024

Bir avukatın tek görevi vardır: Müvekkilini savunmak. Ahu Ayza Yalçın için de kural buydu. Ta ki karşısına Alaz Han Ulutürk çıkana kadar... Sıkıntıpromax: A - Alaz Sıkıntıpromax: H - Han Sıkıntıpromax: U - Ulutürk Siz: Ne yapıyorsun be? Sıkıntıpromax: İsminin baş harfleriyle akrostiş yazdım bak. A-H-U. Görüldü Sıkıntıpromax: Gördüğün gibi Ahu hanım. Kaderin bile senin benim yanımda kalman gerektiğini söylüyor. Siz: Siz gerçekten iflah olmaz bir narsistsiniz Alaz Bey!

•DÜZENLENECEK• (Finalden sonra baştan sona düzenlenip, ekleme ve çıkarma sahneler olacaktır) •yaş farkı •madde •tetikleyici unsur •psikolojik baskı •yetişkin içerik içermektedir. }{ Bir adam vardı kalbi buz tutmuş, yalnızlığa mahkum, şeytanın ta kendisi... »Ben, hepsinin gözlerimden dahi korktuğu adamım Loris... Her birine diz çöktüren ben! Nasıl oldu da onun tek bir bakışına kulu oldum söyler misin? Nasıl küçük bir kız çocuğuna yenildim? Her şeye kuşkuyla bakan ben, ona nasıl bu kadar eminim?« }{ ❗️KİTABIN KURGUSUNU, ÖZELLİKLE İLK BİRKAÇ BÖLÜMÜ YAYINLAMADAN BİRKAÇ YIL ÖNCE YAZDIĞIM İÇİN KESİNLİKLE YAZIM YANLIŞI, KURGU GİDİŞATI, KARAKTERLERİN TEPKİLERİ GİBİ BİRÇOK ŞEY FİNALDEN SONRA DÜZENLENECEK. BUNU BİLEREK OKUYUN LÜTFEN. VEYA DÜZENLENMESİNİ BEKLEYİN ÇÜNKÜ BAHSETTİĞİM BÖLÜMLERİ -DÜZENLENMEMİŞKEN- ATLATTIKTAN SONRA BIRAKMAK İSTEMEYECEĞİNİZE EMİNİM❗️ Bu, yazar olarak benim tavsiyem. Uyarsanız çok sevinirim ve şimdiden teşekkür ederim.

•ANLAŞMALI EVLİLİK •ABİMİN ARKADAŞI •SMUT •ROMANTİK •YAŞ FARKI (7) •ÇOCUKLUK AŞKI MAİT'in infazcı ajanı Zehir, Ailesi trajik bir şekilde katledildiğinde henüz yedi yaşındaydı. Travmatik geçmişiyle birlikte, tadını almak için sabırsızlandığı intikamı en sadık dostlarıydı artık. Ettiği bozulmaz yeminle Zehir olarak yeniden doğmuş, sırlarıyla yüreğine bir kale inşa etmişti. Kan dökmez, ardında hiç iz bırakmadağı zehirleriyle imzasını atardı. Onu gerçek adıyla, Damian King olarak tanıyan insanlar, bir gün zehrinin hedefi olmamak için yalnızca dualara ve onun merhametine sığınabilirdi. Etrafına dev bir kale inşa ettiği kalbinin kapıları ise bir zamanlar yalnızca tek bir isim için açılmıştı. En yakın arkadaşının kız kardeşiydi o... Yasaktı. Fakat yıllar sonra Küçük Gölge'si hayatına tekrar girdiğinde, hiçbir şey planladığı gibi gitmeyecekti. Kapılarına dayanan anlaşmalı bir evlilik küle dönmüş ateşi harlamak için yeterli bir kıvılcımdı. Üstelik kâğıda atılan imzalar, Zehir için yalnızca bir anlaşma olmaktan çok, bozulması imkânsız bir başka yemindi. April (Nisan) Jones. Neşeli bir ruhun, çarpıcı bir güzellikle harmanlandığı kıvrak zekâsıyla kusursuz bir genç kadındı. Bir gördüğünü asla unutmayan fotografik hafızası, onun hem laneti hem de lütfuydu. MAİT başkanının kızı olmak ona ayrıcalıklı bir hayatın kapılarını açmış olsa da tüm yaşamı boyunca hissettiği eksik parçalar ona bir türlü huzur vermiyordu. Sadece tek bir isim ona kendini tamamlanmış hissettirme gücüne sahipti... Hayranlık duyarak büyüdüğü, umutsuzca âşık olduğu Zehir... Onu tanıdığında henüz çok küçüktü. Teşkilatın göz bebeği, abisi Steve'in en yakın arkadaşı ve sağ koluydu o... Fakat Nisan, Zehir için daima küçük bir gölgeydi. Yasaktı. Kırılan kalbiyle ülkeyi terk edip altı sene sonra tekr

Geçmişin hayaletlerinden kaçarken kendini şehrin en dokunulmaz, en karanlık malikanesinin kapısında bulan bir genç kız. Kaçtığı fırtınadan kurtulduğunu sanırken, çok daha büyük ve yıkıcı bir kasırganın tam merkezine düştüğünden habersizdi. O malikanede kurallar kanla yazılmış, taht buzdan örülmüştü. Bir yanda sarsılmaz bir otorite, diğer yanda dindirilemeyen bir öfke ve maskelerin ardına gizlenmiş çapkın gülüşler... Hiç kimsenin göründüğü kadar masum olmadığı bu limanda, sadakat bir kumar, aşk ise intiharın eş anlamlısıydı. Düşmanlar kapıda değil, tam yanındaydı. Ve o, bu tehlikeli oyunun içinde sadece bir piyon olmayı reddettiğinde, malikanenin tüm dengeleri yerinden oynayacaktı.

"Aşkını bir ihanet gibi gören, sen değil misin?" ... "Bakışlarımızı birbirinden abim kopardı. Islak yaraya zorla tutunan bir kabuk gibi ayrıldı gözleri gözlerimden. Çok sonra anlayacaktım ki; kabuk yaraya zar zor tutunmuştu, yaraysa kabuğu başından beri tutmamıştı. Yara bendim ve üzerimi kabuk gibi örten de O'ydu. Abim beni bir hışımla arkasına çekip onun gözlerinden saklarken, "Bakma lan, ona!" Diye bas bas bağırmaya devam etti. Çok fazla ses vardı, bu yüzden onun kelimelerini herkes duyudu mu emin değildim. "Gözün değmesin ona, Reha." İsmini andıktan sonra, ismi bir küfürmüş gibi yere tükürdü. Abimin sırtına takılan gözlerim, sızım sızım sızlıyordu. Şimdi gözyaşlarım sayesinde her şey bulanıktı, düşünceler sebebiyle de zihnim bulanmış hâldeydi. Abim işaret parmağını birer birer herkese doğrulttu. "Herkes duysun!" Ezbere bildiğimiz her şey, bir gecede un ufak oldu. "Bu hain bundan böyle benim ne dostum ne de kardeşimdir!" Anılar yitip gitti. "Herkes duysun, duyanlar duymayana duyursun!" Renkli, sıcak ve samimi bir masalı andıran hayatımız o gece taze açılan bir yarayla birlikte kana bulandı. Yara hep taze kalacaktı. "Ne ölüsü ölüme, ne de dirisi dirime!" O gece açılan yara hiçbir zaman kapanmadı. Dikiş tutmadı. Kabuk bağlamadı. En derindeydi. Bugün bile için için, oluk oluk kanamaya devam ediyordu." Bir mahalle klasiği.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden... Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık... Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm

Açelya, sevdiği adamın ihanetiyle dağılmış bir kadındı. Güvendiği her şey bir anda yıkılmış, kendine bile yabancı hale gelmişti. Günler geçtikçe sessizliği büyüdü, gecelerse alkolle doldu. Unutmak istedikçe daha çok hatırladı, kaçtıkça aynı yere döndü. Bir gece, karanlıkla birlikte o adam girdi hayatına. Ne tesadüf ne de kaderdi bu; sadece iki farklı ruhun kısa bir kesişmesiydi. Ama bazı karşılaşmalar, insanın hayatını sessizce değiştirirdi. Eylülzede: Bir mevsimin hüznünden sağ çıkamamış insan.