Hayaller, hedefleri yaratırdı. Tüm hayallerinin, hedefleriyle birlikte paramparça oluşunu izleyen Demir Soylu, geçmiş satırlarında bıraktığı aşkının en yakın arkadaşıyla evlendiğini duyduğunda adeta çılgına döner ve yanlış bir öfke sonucu bütün hayat planını kaybeder. Peki eski aşkı, hiçbir şey olmamış gibi sabaha karşı bir ara sokakta, karşısına çıkarsa ne olurdu? Bilinmezlikler silsilesiyle dolu bir kitap. Not: Tuvalinde yalnızca griyi resmedenlere atfedilmiştir. Hayatında yalnızca gri rengini görenlere...

Ankara'da ailesi ile yaşayan Eylül Öztürk, kuzeni nehir ile tayinini Hakkari'ye isteyip yeni bir hayata başlarlar, Doktorlukta bilinen Eylül gideceği yerde hayatın zorlukları ile karşılaşıcak

Albayın arkasından bir adımla yanına geçtim. Hiç bir koşulda eğilmeyen başım yine dimdik ti. Boş bakışlarım karşımda ki 6 kişide dolandı. Hepside beni ve hareketlerimi dikkatlice izliyordu. Yeni tim arkadaşlarını merak ediyor olmalılardı. Albayın konuşmasıyla hepsinin bakışları onu buldu ama ben hala karşıya bakıyordum. "Yeni tim üyeniz, tim komutan yardımcısı istihbarattan kıdemli üsteğmen Pınar ULAR. Alışırsınız yakında birbirlerinize, tanışırsınız artık siz" Dedi ve arkasını dönüp karargaha döndü. Hepsinin bakışları tekrar beni bulduğun da ben hala karşıya bakıyordum. Tim komutanı olan yüzbaşı karargaha yürümeye başlarken bir yandan da konuşmaya başlamıştı. "Tanışalım bakalım, tim dinlenme odasına" Tim de onun arkasından ilerlerken ben de sert adımlarla onların arkasından ilerledim. Bakalım ATAK TİMİ övdükleri kadar iyiler miydi?

-yorumlarda spoiler olabilir- "Sevmezler Öğretmen Hanım. Burada öğretmenleri sevmezler. Acımadan öldürürler seni, Aybüke Öğretmen'i Necmettin Öğretmen'i şehit ettikleri gibi seni de şehit ederler. Acımazlar, gözlerini bile kırpmazlar. Hiç mi acımıyorsun canına? Daha dün vuruldun, daha dün yandı canın!" "O zaman sen de acımıyorsun Komutan canına." dedim titreyen sesimle. Kaşları çatıldı. Benden bu çıkışı beklemediği kesindi. "Benim görevim bu." dedi dümdüz bir sesle. "Benim görevim de bu. " dedim duruşumu daha da dikleştirerek. "Görevini yapacak daha güvenli yerler bulmalısın kendine." Alaycı bir gülüş kondurdum yüzüme. "Buradayım komutan. Burada kalacağım. Alınacak karar senin fikrin doğrultusunda olsun ya da olmasın ben burada kalacağım. Gerekirse o çocuklara tek tek evde eğitim vereceğim ama başaracağım. Ne sen ne de bir başkası buna engel olamayacak!" - Vatana sevdalı kadınların ve adamların hikayesi... 2 yıldır atama bekleyen genç bir öğretmen. Doğu'dan başka yerde görev yapmak istemeyen genç bir asker. İkisi de inatçı, ikisi de vatana aşık. Birisi özgür ruhlu diğeri tutsak. Ya birbirlerine de aşık olurlarsa? Dengeler değişir miydi? Aşka yenilen düşmana da yenilir miydi? Aşka yenilen ölür müydü? Aşka yenilen mutlu olur muydu? Ağlar mıydı, üzülür müydü? Yoksa aşka yenilen sadece aşık mı olurdu? Bu kurgunun gerçek kurum ve kuruluşlarla hiçbir ilgisi yoktur.

Ailesini her şeyini depremde kaybeden, genç kız çok hastalanır, ardından okul zamanı komutanla tanışır ve ona aşık olur, komutanın onu redetmesi ile kötü günlere tekrar döner yaşadığı tüm zorlukların ardından, askeri üniversiteye giderek 5 yıl eğitim alır ve tegmen olarak atanır, çok sevgili yüzbaşı Alparslan ile aynı time düşer ve gerçek hikaye o zaman başlar. Göz at derim.

Gördüğü kişi ile gözleri yerinden çıkıcak gibi hissetti. Kadını dikkatlice izleyerek gerçekten o olup olmadığını sorguladı. Bu gerçekten oydu. Komutanına dönerek görevde oldukları için kısık bir sesle "Komutanım." Diye mırıldandı. Komutanı kendisine bakmadı onun yerine "Ne oldu?" Diye fısıldadı. Bir kaç saniyeliğine nasıl söyleyeceğini düşündü. "Size birisini göstereceğim ama görevi unutmayın." Dedi. Bu görevin bozulmaması lazımdı. Oldukça önemli bir görevdi. "Söylesene lan." Dedi komutanı sinirle. Gözleri düşmandaydı. "Komutanım şuradaki kızıl kafa bizim eski yenge mi acaba?"

Bir mermi bir canı alabilir. Bir ateş bir nefesi kesebilir. Bir su bir insanı boğabilir. Ama herşeye rağmen, her acıya, gözyaşına ve zorluğa rağmen pes etmeyen bedenler vardı bu ülkede, bu topraklarda... Yıllarca vatanını, milletini koruyan binlerce Mehmetçik vardı . Her acıya rağmen pes etmeyen binlerce Mehmetçik... Belkide onlarda şehitler arasına girecekti . Belkide onlarında acıları, göz yaşları ve yaşayacağı zorluklar olacaktı... Ama asla pes olmacaktı . Olamazdı... *** ( Kitapta şiddet, kan ve çokça yerde küfürler olacaktır )

Babam beni yıllar önce kardeşim dediği görev arkadaşına emanet etmişti. Şimdi ise o arkadaşı beni Türk Silahlı Kuvvetleri'nın değerli parçası olan Yüzbaşı Boduroğlu'na emanet ediyordu. Şehit Binbaşı Eymen Başer'in kızı, öğretmen Melek Başer'dim ben. Ve artık Ateş Timi'nin koruması altında babamın katillerine karşı savaşacaktım. * 12 Ocak 2002'de şehit düşen Binbaşı Eymen Başer şehadet şerbetini içmeden önce ailesini, silah arkadaşı Binbaşı Bekir Boduroğlu'ya emanet eder. Lakin kader Bekir'in emanetlerini uzağa savurur, sahip çıkamaz. Aradan yıllar geçer ve Eymen'in kızı büyüyüp öğretmen olur. Babasının şehit olduğu şehre atanır. Bir gün okul çıkışı bir grup terörist tarafından saldırıya uğrar. Onu kurtarmaya bir tim gelir ve gelen timin komutanı Bekir Boduroğlu'nun oğlu Yüzbaşı Boduroğlu'dur. Bu iki insan geçmişte babalarının tanışıklığından ve emanet olayından habersizdir. Ancak kısa süre sonra ortaya çıkan bu gerçekle hayatları birden bire değişir. Yıllar evvel şehit düşen bir Binbaşı'nın kızıyla, silah arkadaşının oğlunun hikayesi... Hikayedeki olaylar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla bir ilgisi bulunmamaktadır. Yayın tarihi: 22 Ağustos 2024

"İzliyoruz " derken sesinde garip bir dalgınlık oluşmuştu. Dudaklarıma bir gülümseme yerleştirirken kemerimi çıkardım ve son kez ona baktım. "Gidiyorum" derken direksiyonda ki elini kaldırıp yüzüme koydu ve sabah evden çıkmadan önce yenilediğim bandajın üzerinde gezdirdi parmaklarını, gözleri yaramdan ayrılıp da tekrar gözlerimi bulduğun da şok olmuş gibi ona bakıyordum. "Yaralanma olur mu? " dediğinde ne diyeceğimi bilemedim. Sadece ona bakıyordum. Güzel yüzü tam karşımdayken ve bana böyle bir cümle kurarken ne diyebilirdim ki? Ne demeliydim? Kendimi toparlamaya çalışırken onun benden uzaklaşan eline kısa bir bakış atıp gülümsemeye çalıştım ve derin bir nefes alırken yüzümü ondan biraz geriye çektim. Elimi kaldırıp bir asker selamı yaparken, "Emredersiniz Yüzbaşım "dedim gülümseyerek ve hemen ardından bir şey söylemesini beklemeden arabadan indim. Son gördüğüm şey ise dudaklarına yayılan gülümsemesiydi. .....