Ben Ahu Yılmaz, pardon Ahu Seveceğin. Garip bir soyadı olduğu konusunda hemfikir olduğumuzu düşünüyorum. Tabii genlerim aldığım dedeciğim de benim gibi manyak olduğundan ailemiz normal karşılıyor. Tek ailem biricik abimken on yedi yaşımda aniden dört abim ve küçük erkek kardeşim olmuştu. Asıl ailem bunu da normal karşılaşmıştı, bu insanların ne yaşayıp bu umursamazlık seviyesine geldiğini daha bilmiyoruz, öğrenmek ister misiniz? Gülmemden nefret edenlere rağmen onlar önce gülüşümü sevdiler...

[Tamamlandı] 053* | Çevrim içi 053*: Bir paket nohut Soğan Sarımsak Yeşil biber Portakal Muz Gereksiz: Yeter amına koyayım iyice not defterine döndük Kapak tasarımı | japoncivciv ¹Kısa hikaye ¹Romantizm ¹Genel kurgu ¹Genç kurgu ¹Yarıtexting ¹Mizah ¹Bilinmeyen

-"O velet kimdi!?" Gözümün önünde o gece canlanırken Demir abimin öküz gibi bağırması üzerine hani şu filmleri geri sararken çıkan bir ses vardır ya tam olarak o kulağımda çınladı. -"Arkadaşım Demir abi" Sinirle saçların çekiştirdi -"Arkadaşınsa neden size sorduğum zaman yalan söylediniz?" Bağırması artarken çıkışması fazla gelmişti bana.Yavaş yavaş dozu kaçırıyordu ve onu ilgilendirmeyen konuya burnunu sokmaya başlamıştı. -"Alya bana cevap ver!" Bağırışı üzerine sinirlenip bende bağırdım -"Demir abi senin derdin ne!Bu konu seni ilgilendirmez!Belki sevgilim" Sıkıca kolumu tuttu -"Kes sesini Alya!O velet senin sevgilin olamaz!" Hiddetle kolumu savurup ondan kurtardım -"Niye olamasın? Çokta güzel olur!Hatta belki ilerde kocam bile o-" -"Yeter lan!Yeter! Görmüyor musun Alya!?Sana olan aşkımı görmüyor musun lan!Ben yıllardır kaçtım bu duygudan sen benim kardeşim gibiydin!Ama olmuyor özür dilerim yapamıyorum duygularımla başa çıkamıyorum.Ben artık sana Ahududum demek istiyorum..." Gözümden bir damla yaş düştü.Demir abim. Yıllardır abim olarak gördüğüm adam bana aşık mıydı? Geri geri giderken onunda gözünden bir damla düşmüştü -"Yalvarırım kaçma benden Alya.Yine duygularımı içime gömerim söz veriyorum kimseye belli etmem birşeyi, hoş zaten 3 senedir öyle yapıyorum ya..."

En yakın arkadaşının hattını değiştirmesi sonucu ona yeni numarasından mesaj atmaya çalışan Ada, aslında mesajı attığı kişinin, bir yıldır hoşlandığı okulun basketbol takımının kaptanı olduğundan habersizdir. 17.01.24 *ilk kitap illaki ufak tefek hatalar olacaktır. makul bir şekilde söylediğiniz zaman düzeltilir.* #gençkurgu 1 (25.02.24) #gençkızedebiyatı 1 (29.02.24) #dram 1 (02.02.2025) #ilişki 1 (18.02.24) #lise 1 (25.02.24) #okul 1 (20.03.2024) #kaptan 1 (03.02.2025) #arkadaş 1 (29.02.24) #arkadaş 1 (05.03.24) #anonim 1 (02.03.24) #bilinmeyen 1(04.03.24) #basketbol 1 (05.03.24) #kısa hikaye 1 (05.03.24) #rastgele 1 (05.03.24) #texting 2 (05.03.24) #text 1 (08.04.2024) #sevgi 2 (16.03.2024) # aşk 5 (24.02.24)

0532***: Selam kaptan :). Demirkan: Selam ama kimsin? Demirkan: Kaptan dediğine göre bizim okuldasın. 0532***: Tüh çabuk yakalandık. Demirkan: ? 0532***: Kim olduğumu dersem büyü bozulur. Demirkan: Ben de engellerim.

Ölü zannedilen bir kız kardeşmi? 12 sene yetimhanede büyüyen bir kızın hikayesi. Önceki Adı = abilerim ve ikizim

Bebekler karıştı klasiği

Bölümler düzenlenmiş hâliyle yeniden paylaşılıyor. (Final dahil bütün bölümler eklenecektir.)

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."