Ela: abim de iki Doruk var Ela: biri Doruk(t) biri Doruk(h) Ela: biriniz tıpçı diğeri hukukçu diye böyle kaydetmiş Ela: anlamadım nereden bileyim ki & kitabımda lütfen reklam yapmayınız.

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

İdil,ayağı kırılmış olan arkadaşı Aylin'e yazmak isterken yanlışıkla kendisinden pek haz etmediği Aylin'in ikizi Asaf'a yazar...

bluebee_9: yarın takım arkadaşlarınla sakın bir şeyler yiyip içme bluebee_9: maça çıkma diye ilaç atıcaklar mEte.sancak: kimsin? bluebee_9: bir kerelik sana yardım etmek isteyen bir dost

Bölümler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Okulun inek öğrencisi ve haylaz kızı aynı sıraya oturursa ne mi olur? İşte okulun dakika takıntılısı, program bağımlısı, test kitaplarının ayaklanıp kaçtığı çocuk, Görkem Eraslan! Bir yandan da sınıfın güzel, zeki, çalışkan ama bir o kadar da haylaz ve kaynatma ustası kızımız, Asel Büge Serinkanlı! 2021 tadında bir mizah kitabıdır. O zamanları özleyenler buyursunlarrr **** "Lan şu kalemi az bastır şu testleri çözerken! Kulaklarım kanadı az uyuyacağım içine etme" yan bakışlarla bana bakarken göz devirdim. "Beni ilgilendirmez. Çok rahatsız oluyorsan başka bir yerde uyuyabilirsin" "ispiyoncu ezgi mithat hocaya söylüyor. Sen kalkıp başka yerde ders çalışabilirsin!" Kolundaki dijital saati kontrol ettikten sonra aynı çatık kalın kaşlar ve ciddiyetle teste döndü. "15 dakika sonra" elimi masaya vurup ona döndüm. Yetti ama lan! "Lan mola bitiyor o zamana!" "Dakikayı kaydıramam. Şimdi sus test çözeceğim" ******* #genelkurgu 3 #mizah #kısa hikaye #komik

Atakan Eralp, Birce'nin hayatına bir rüzgar gibi girip çıkmıştı. Arkasında da bir ehliyet, iki kare fotoğraf ve tutulmamış bir söz bırakmıştı. Birce ise Atakan'ın yakasını öyle kolay kolay bırakmayacaktı. Atakan'a ulaşmak için çevirdiği dolaplar biraz fazla başarılı olduğunda kendisini fenomen bir spor programının aksi ve soğuk yönetmenin asistanı olarak bulmuştu. Artık Atakan'a gölgesi kadar yakındı, yalnızca ufak bir sorun vardı. Atakan dahil olmak üzere herkes, Birce'nin kanal sahibinin şımarık torunu olduğunu zannediyordu. Atakan'ın yanına sızmak kolaydı. Ama sosyetenin prensesi Birce Soyak'ın tacını taşırken kalbine sızmak hiç kolay olmayacaktı...

Gerçek ailem temalı, dram ağırlıklı bir hikayedir. - "Sen hep böyle kederli mi bakarsın?" - Üvey ailesinden kaçıp gerçek ailesini hiç aramayan Yazel, 19 yıl sonra yok saydığı gerçekle yüzleşir; Babası karşısındadır. Yazel, istemeyerek gittiği evde gerçek sevginin farkına varırken bir yandan da tekerrür eden geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Onu istemeyen abileri, GÜRELSOY ailesinin bir bir ortaya çıkan sırları ve geçmişin perde arkası...

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224