Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Adam'ın bakışları o kadar rahatsız ediyordu ki bir an sorguladım bu bakışları. Hemen yan tarafımda koltuğa oturmaya geldi koca otobüs boşken! Ama birden birşey oldu başka Bir genç o adamı ensesinden tutup kaldırdı ve "sevgilimin yanında oturma iznini sana kim veriyor" dedi. Allah Allah benim sevgilim mi var adam sorun çıkarmak istemiyor gibiydi ama bakışları inanılmaz rahatsız ediyordu tam karşıma oturdu genç çocuk yanıma oturdu yan döndüğümde sağ tarafım adama geliyordu genç çocuk SAĞ yanağımdan öptü sol yanağıma geldiğinde "izleniyoruz sakın sesini çıkarma" dedi. BİR DAKİKA NE DEDİ!?