Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

-Karanlık Adımlar Serisi 1. Kitap- Peyda, bir Gerçek Aile/Kaçırılmış Çocuk klasiğidir. "Şimdi, on yedi yıl sonra annem ve babam karşımda dikiliyorlardı. Onları görüyor, onlarla aynı masada oturuyordum. Birbirimizi tanıyalı yarım saat bile geçmemişti. Varlığımızdan haberdar olmamız ise dakikalar önceydi..." [Kısa bir ara verildi, yeni bölümler yazın gelecek]

Onların kaderi yıllar önce yaşanmış tek bir gece sayesinde birleşti. Bir anda karşısına çıkan ve peşini bırakmayan Atmanlı aşireti genç kızın bütün sokaklarını çıkmaz sokağa çevirecekti. Bu zamana kadar her işini kendi halleden bir kız şimdi nasıl alışırdı etrafındaki kalabalığa? Bazı sırlar, hiç ortaya çıkmayacak sanılırdı.. Fakat hiç bir sır sonsuza kadar saklı kalmazdı.

~Sessiz çığlıklarınında boğulan bir kız, küçük bir kız. Hayır!! Kitabımın karakteri değil, bu kız benim, bu kitabı yazan kızın sessiz çığlıkları. Sesiz çığlıklarınında boğulan birinin hayal dünyasında ki yaşattığı küçük bir hikaye. Nefesimin kesildiği anda nefes olan kitabıma hoş geldiniz. İlk kitabımdı, ilk heyecan ilk sevincimdi, oldukça hatalarım oldu, betimleme yetmedi ama pes etmedim bana destek olanlarla vazgeçmedim devam ettim hala daha hatalarım olduğunun farkındayım ama ben bunları gizlemiyorum, aksine hatalarımı açıkça belirtip düzeltmeye çalışıyorum. Çünkü hedeflerim var ve ben bunları başarmak için çabalamam gerek. Yazarınızı tanıdığınız göre kitaba geçebiliriz. "Acıların bedenine vurduğu sert darbeler karşısında dimdik ayakta duran bir kızın hikayesi." "RAVZA NUR CEVHEROĞULU'NUN HİKAYESİ." "Hastanede başkasının kendi hayatı için hayatının çalınmasıyla başladı herşey, başkalarının mutluluğu için o küçük kızı ebedi mutsuzluğa hapsolmuştu, hastaneden anne kokusu almadan annesinden koparıldı, bulduğuyla hayatına devam ederken ailesi bildiği kişileri 4 yaşında kaybedip yurt köşelerine mahkum oldu ama ona bu hikayede en büyük hediyesi ailem dediği abisi Rüzgar ve unutmasın rağmen hayatında olan Ateş oldu. Yıllar acılarla geçti Rüzgar kardeşinin acısını özgürce sararken Ateş ise uzaktan Rüzgarın özgür olmasını sağladı. Yıllar geçti herşey bitti mutluyum dediği anda bilmediği bir anda 17 yaşında öldü bildiği ailesinin ölmediğini, ailesi olduğunu öğrendi ama ailesi onu nasıl karşıladı?? " Detaylar kitapta saklı, heyecan, mizah, dramın olduğu bu kitapta saklı. Var mısınız Nefesim olan kitabımda benim yoldaşım olmaya?? ☘14.06.2023☘ ☯☯☯☯☯☯☯☯

Zamanla duygularından arınmış bir kız düşünün. Babası sandığı adamın, Ali Karan'ın onu bu hale getirmesi de ayrı bir konu. Gülmeyi unutmuş bu kızın bir gün gerçekten gülebileceği çok komik olmalı. Bu kızın bir gün gerçek ailesi ortaya çıkarsa ne olurdu? Kadınlara karşı güveni kalmamış Seren erkekleri bir gün bu kıza güvenebilir miydi? Peki ya o kız onlara güvenebilir miydi? Haydi gelin de görelim! ___________________________________ Başlangıç tarihi:07.05.2023 Bitiş tarihi:? Konusunu seveceğinize neredeyse eminim. Klasik karıştırılma hikayesi değildir! Hikayedeki kızımız CIPA hastalığına sahiptir. İyi okumalar!

Her gece yetimhaneden kaçmayı kendine huy etmiş kızıl saçlı kız ve yolda karşılaştığı kızıl saçlı çocuk. O gün ikiside bilmeselerde birbirilerine ısınmış iki insan. Nereden bilebilirlerdi ki, birbirilerinin ikizi olduğunu?

Petunya; 'Umudunu kaybetme.' 'Herkesin bir umudu vardır. Bir savaşı, bir kaybedişi, bir acısı, bir yalnızlığı, Bir hüznü... Çünkü herkesin bir gideni vardır. İçinden bir türlü uğurlayamadığı.' Benimde hep bir umudum vardı, hep bir bekleyişler ile geçirdiğim on yedi yılım vardı. Verdiğim bir savaş vardı, yaşadığım onca acıya rağmen tek bir nefes için, hayallerim için verdiğim bir savaşım vardı. Kaybedişlerimde vardı, on yedi yılım gibi mesela. Hep bir yalnızlığım, bir hüznüm, bir sevgisizliğim vardı. Sevginin nasıl bir duygu olduğunu hissetmediğim, ailenin ne olduğunu bilmediğim bir hayat yaşamışlığım vardı. Kısaca.. Hayatın benden çaldığı hiçbir zaman uğurlamayacağım bir on yedi yılım vardı. |230521|🍂

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."