Çevremdeki ağaçlar aynı gözükseler de aynı değiller. Uzaktaki dağlar bildiğimden daha soğuk. Rüzgar aynı hissettiriyor belki ama o bile tanıdığım rüzgar değil. Çünkü benim dünyamda çoktan unutulmuş büyüleri taşıyor kucağında. Olduğuma inandığım yerde değilim. "Bana her şeyi anlat. Bana dünyanızla ilgili her şeyi, en küçük detayına kadar anlat." Ben, Eira Morwen, dönmenin bir yolunu öğreneceğim. Ve ancak her şeyini bilirsem büyüyle ve korkunç canavarlarla dolu bu dünyanın girişini de çıkışını da bulabilirim.

Dedin ki; Işıkları kapa. Kim olduğunu bilmeyeyim. Ben siyah saçlarının arasında esen o hafif meltemim. * Aşkın geceye bulansın, Yalnızca bu seferlik, Matmazel Noir, Saçlarını sal parmaklarımın uçlarına. Rüzgar onu ilk gördüğünde ne olduğunu anlamadı, çözemediği biriydi, onun kendisini fark etmesini bekledi. Okulun yıldız çocuklarındandı, ancak O kız onu fark etmedi. Matmazel Noir ne saklıyorsun rüzgarında?

Görüşüm giderek bulanıklaşırken onun surat ifadesini çözemiyordum. Büyük ihtimalle ne yaptığını anladığımı anlamış, bu yüzden gülümseyerek çektiğim sefaleti izliyordu. Sanki içimde bir şeyler parçalanıyordu, biri derime bıçak yardımıyla derin çizikler bırakıyor durmadan canımı acıtıyordu. Kalbimde hissettiğim ağrı da neyin nesiydi? Acı mı? Yoksa hayal kırıklığı mı? Bir gün içinde iki kez birine güvenmiş, iki kez ihanete uğramıştım. Öfkeli gözlerle yavaş yavaş bulanıklaşan silahıma baktım. Ellerim belki de en çaresiz halimdeyken bile titremiyordu. *** "Sana güvenebilir miyim?" "Bana güvenebilir misin?"