Audrey Morton może i wróciła do Londynu, ale nie odczuwała z tego powodu żadnej satysfakcji, co więcej, miała wrażenie, że powoli traci kontrolę nad własnym życiem. Brat nagle uznał, że powinna wyjść za mąż, a głupiemu pomysłowi przyklaskuje matka, zachwycona wizją ślubu swojej jedynej córki. Szkoda tylko, że nikt nie bierze zdanie samej zainteresowanej. Utrata poczucia bezpieczeństwa, sprawia, że panna Morton podejmuje właściwie, aczkolwiek niezbyt rozsądne kroki. Desmond Grant powrócił do Anglii po sześciu latach nieobecności i nie w głowie były mu romanse, a już na pewno nie zamierzał uganiać się za jedną konkretną damą, która nagle zwróciła jego uwagę. Najwidoczniej jednak jego serce ma inne plany. Między szepczącymi arystokratami, ukradkowe spotkania, to codzienność i wielu z nich oddaje się płomiennym romansom, które być może mogą zrujnować całe rodziny. Gra toczy się więc o wysoką stawkę, ale co z tego, skoro to wszystko, czego pragną? Okładkę wykonała @Tea_Amoo

Książę Feirian to uosobienie cnót. Został wybrańcem Świetlistego Smoka, stanął na czele rewolucji, wyzwolił Ofirię spod despotycznych rządów Klątwiarza. Teraz, po długiej walce i ostatecznym rozprawieniu się ze złem, czeka go już tylko wstąpienie na należny mu tron. Problem w tym, że... umiera. A bestsellerowa saga o jego niezwykłych przygodach niespodziewanie dobiega końca. Aurora, jako zagorzała czytelniczka „Kronik Ofirii", nie kryje rozczarowania. Jako dziecko zakochane w powieściach, żyła marzeniem, że pewnego dnia spotka swojego księcia. Niestety w dorosłości jej życie miłosne ani trochę nie przypomina bajki, a ucieczka w świat fikcji wydaje się czasem jedynym wybawieniem od łez. Jakie jest więc jej zdziwienie, gdy na konwencie fantasy Aurora wpada na chłopaka, który twierdzi, że jest księciem Feirianem we własnej osobie, zesłanym na wygnanie z Ofirii. Magia zaklęta w książkach, które Aurora traktowała dotąd jedynie jako źródło rozrywki, na jej oczach staje się namacalna. Aby pomóc księciu odnaleźć się w nowym świecie, Aurora będzie musiała udać się w podróż przez sekrety rodzinne, aż w głąb własnego serca, a także nauczyć się na nowo wierzyć w bajki... ⋆.ೃ࿔🌸*:･｡𖦹°‧ *ੈ𑁍༘⋆ 𝓣𝓸 𝓷𝓲𝓮 𝓶𝓸𝓳𝓪 𝓫𝓪𝓳𝓴𝓪! *ੈ𑁍༘⋆ 𑁍༘ komediowe romantasy 𑁍༘ książkara x bohater z powieści 𑁍༘ rodzinne sekrety 𑁍༘ wymuszona bliskość 𑁍༘ pierwsza miłość 𑁍༘ magiczny amulet [SUGEROWANY WIEK: +16] ⋆.ೃ࿔🌸*:･｡𖦹°‧ 𑁍༘ Okladka wykonana przez @FullOfIrony 𑁍༘

Iria pracuje w Z.U.P.I.E. - siedzi za okienkiem, obsługuje petentów i przyjmuje niekończące się formularze z prośbami o korektę przeznaczenia. Nigdy nie była bohaterką. Właściwie to nawet nie ma własnej teczki, a jej przyszłość pozostaje pod znakiem zapytania. Do czasu. Kiedy największy antagonista tego świata - Mroczny Książę - wpada do urzędu i składa reklamację na własną historię, system zaczyna się sypać. Rytuał naprawczy idzie kiepsko, w wyniku czego przeznaczenia zupełnie się mieszają, a w archiwum nagle pojawiają się akta Irii. Status: Bohaterka (tymczasowa). To nie brzmi zbyt dumnie, prawda? Z szarej urzędniczki, Iria nagle staje się kimś, kto ma za zadanie utrzymać świat w całości, dopóki system nie zdecyduje, co dalej. Problem w tym, że ona wcale nie ma ochoty ratować naruszonej narracji. Interesuje ją tylko jedna historia. Liry, niesłusznie uśmierconej ukochanej Mrocznego Księcia. Żeby odwrócić bieg historii, musi współpracować z kimś, kto podobnie jak ona nie zamierza pogodzić się z urzędowo poprawną decyzją. A świat bardzo nie lubi, gdy bohater i antagonista chcą tego samego. Żeby tego było mało, aby ruszyć w drogę, trzeba zebrać drużynę. A ta... nie spełnia nawet minimalnych norm bezpieczeństwa fabularnego. Rycerz, który zgubił miecz podczas panicznej ucieczki z pola bitwy. Wiedźma niepotrafiąca używać swojej magii. Smok panicznie bojący się ognia. I on - zmęczony życiem Mroczny Książę, balansujący na granicy całkowitego wypalenia. To opowieść o przeznaczeniu jako procedurze, schowanej pod stertą niekończącej się biurokracji, bohaterstwie, które nikogo nie pyta o zdanie, i tym, co się dzieje, gdy ktoś odmawia odegrania przypisanej mu roli. Fantasy z ironicznym pazurem, absurd urzędowy, rozmontowanie motywu „wybrańca" i quest, który nigdy nie powinien się wydarzyć. Bez epickich fanfar, za to z dużą ilością problemów narracyjnych.

Peter Dickinson i Mabel Jenkins od zawsze są sąsiadami i od zawsze się nienawidzą. Wszystko się jednak zmienia, gdy zawierają układ: będą udawać parę, aby zemścić się na byłym dziewczyny. Peter nawet nie podejrzewał, że udawanie chłopaka Mabel zmieni całe jego życie...

Serafin jest jak słońce. Rozświetla mój świat. Rozświetla świat rozkwitający pajęczynami wiecznej wściekłości. Rozkosznie muska policzki. Słodkimi pocałunkami pozostawia na wargach uśmiechy malowane odcieniami radości i zadowolenia. Pierwszy raz od niepamiętnych lat mogę lekko i zwiewnie tańczyć na ciepłych podmuchach wiatru. Rozpostarte skrzydła lśnią w jedwabistych promieniach, sięgają przebłysków błękitnego nieba. Mogę zapomnieć o wstydliwych chwilach. Mogę zapomnieć o pogrzebanych przyjaźniach. Mogę ponownie smakować cudownych blasków spływających zachwytów. Wszystko dzięki Serafinowi, który skuszony mieniącymi się kontrastami, z uwielbieniem całuje moje usta. Okładka: fragment obrazu Venus Verticordia (1864-1868), Dante Gabriel Rossetti

Astona Ferrella showbiznes nie bez powodu nazywa żmiją w garniturze. No, przynajmniej nazywał. Odkąd Aston stracił pracę u obiecującej gwiazdy, a zarazem najlepszej przyjaciółki, los nie był dla niego życzliwy. Potrzebuje nowego zajęcia, w którym będzie mógł utopić siebie, swoją gorycz i swój pracoholizm. Na teraz. Aston zawsze znajduje własne szczęście w cudzym nieszczęściu. A tak się składa, że internet właśnie huczy, bo April McFoy - młoda piosenkarka - w ciągu paru dni staje w ogniu skandalu. Dopiero co została na lodzie bez PR-owca, który niespodziewanie podupadł na zdrowiu - i to jeszcze chwilę przed startem jej trasy koncertowej! To może być katastrofa. Tylko szaleniec zbierałby popioły z tego, co zaraz zostanie z jej raczkującej kariery. Na szczęście Aston zawsze był szalony. Zresztą teraz nikt nie zaoferuje mu żadnej posady - co najwyżej zdesperowana artystka, której pod swoje skrzydło nie chce przygarnąć nikt inny. Zapowiada się największe wyzwanie jego kariery... Ale ktoś przecież musi uratować April. I ktoś musi uratować Astona. __________ Powieść jest spin-offem „Ktoś musi je śpiewać". Znajomość pierwszej części serii NIE JEST konieczna, żeby przeczytać „Ktoś w końcu cię pokocha", ale zachęcam do zaznajomienia się z nią w pierwszej kolejności dla lepszych wrażeń :)

Dola jest jedną z Tkaczek Losu w panteonie Welesów. Jej życie biegnie spokojnym torem pod pieczą Roda oraz Wielkiej Baby. Dnie spędza ze swoimi siostrami - Przędą i Niedolą, mając nadzieję, że tak już będzie zawsze. Dotąd myślała, że największym zagrożeniem są zaręczyny Przędy ze Świętowitem. Dola nigdy nie mogła pojąć, co siostra w nim widzi, ani dlaczego miłość robi z nich takich głupców? Jej samej wydawało się, że nigdy nie zdoła się w nikim zakochać. Ale czy na pewno? Po trudnym zawirowaniu z Tkaniem Czasu Dola musi szukać dla siebie drogi ucieczki i takim oto sposobem trafia do zupełnie obcego miejsca, tak odległego, w jakim jeszcze nigdy nie była - Panteonu Nefrytów. Nie tylko wszystko jest tam inne, począwszy od zwyczajów, kończąc na ubiorze, ale również nie sposób opanować strach, gdy dostała się w ręce Czarnego Boga - mrocznego księcia, który uznał ją za najpoważniejsze zagrożenie dla całego panteonu. Dziecina i głupiutka Dola zostanie postawiona przed koniecznością poradzenia sobie z wszystkimi przeciwnościami oraz przekonania księcia, że w istocie nie jest tak straszna, jak mu się wydaje. To jednak dość trudne zadanie, gdy w panteonie zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a jej uczucia do Czarnego Boga stają się coraz bardziej niezrozumiałe.