W piętnastą rocznicę ślubu Rosalie Bennet zamiast kwiatów i obietnic otrzymuje... rozwód. Jednym gestem jej mąż kończy małżeństwo i burzy świat, w którym żyła pod szklanym kloszem. Nagle musi zmierzyć się z codziennością, której nigdy wcześniej nie znała - rachunkami, obowiązkami i samotnością. Gdy kuzyn prosi ją o pomoc w pracy z córką w spektrum autyzmu, Rosalie przeprowadza się do Harborbrook. To tam uczy się stawiać pierwsze kroki w nowym życiu i po raz pierwszy odkrywa, kim naprawdę jest. Nie spodziewa się jednak, że na jej drodze stanie Greg Kozminsky - młodszy od niej pastor, który nie pasuje do żadnego stereotypu. Bliski społeczności, pełen ciepła, a przy tym wyjątkowo uważny na nią. Greg patrzy na Rosalie tak, jak nikt nigdy wcześniej nie miał odwagi spojrzeć. Czy rozwódka i pastor mogą zbudować przyszłość mimo różnic i ciężaru przeszłości? A może to właśnie w Harborbrook Rosalie odnajdzie nie tylko siebie, ale i miłość, o którą nigdy wcześniej nie miała odwagi zawalczyć?

PISANIE ZAWIESZONE DO ODWOŁANIA Cz. 2 / 2 Adeline i Alexander zostają zmuszeni do zawarcia małżeństwa, które ma połączyć dwie konkurujące ze sobą firmy technologiczne oraz nienawidzące się rodziny. Obydwoje nie mają wyjścia i przez szantaż zgadzają się na warunki, które ustalili wspólnie ich ojcowie - niegdyś wrogowie, a teraz potencjalni partnerzy w biznesie. Alexander traktuje żonę z góry przez jej młody wiek oraz brak obycia w wielkim mieście, a ona widzi w nim zagrożenie oraz powód, dla którego nie może wrócić do życia, które wiodła wcześniej. Jest zagubiona i spętana przez swoje lęki oraz rozproszone emocje, ale powoli dostrzega, że Alexander także kryje w sobie mrok, którego nikt nie chce, ani nie potrafi rozproszyć. Obydwoje są na swój sposób samotni i w końcu będą musieli zawrzeć rozejm, aby poradzić sobie z nową rzeczywistością, która stawia przed nimi coraz to nowsze przeszkody. W TYM ROKU NAMIĘTNOŚĆ MA KOLOR FIOLETU.

Chiara Całe życie byłam wychowywana pod kloszem i to nie z powodu nadmiernej, rodzicielskiej miłości. Byłam narzędziem. Nie mogłam chodzić na randki, nie mogłam spotykać się z przyjaciółmi i na pewno nie powinnam chodzić na imprezy. Miałam za to całodobową obstawę ochroniarzy i świadomość, że znajduję się setki kilometrów od rodziny. Kiedy ojciec przyjechał do mnie, by mnie poinformować o moim powrocie do Stanów w pierwszej chwili poczułam ekscytację. Ale potem padły kolejne słowa. Wyjdziesz za mąż. Powrót na rodzinne łono łączył się z opłatą, której obawiałam się, odkąd zrozumiałam, że jestem tylko pionkiem w rękach ojca. I przy sztabie osób, które cały czas śledziły każdy mój krok nie miałam teraz nikogo kto mógłby mi pomóc. Nikogo, kto uchroniłby mnie przed tym losem. Całe życie byłam sama ze sobą. I Bóg mi świadkiem, sama sobie też z tym poradzę. Nie wyjdę za mąż, a wiecie, dlaczego? Bo ojciec mianując mnie swoim narzędziem wpoił we mnie jedną informację. Byłam Chiarą Genovese, pierdoloną księżniczką Cosa Nostry. I miałam zamiar udowodnić, że nikt nie będzie mi dyktował co mam zrobić ze swoim życiem.