Güzeller güzeli Zeynep... İki adam ve bir kadın. Afran'ın mutlu olmak istediği tek masal prensesi Zeynep'ti. Zeynep'in masalında aşık olduğu prens Afran'dı! Lakin masalın iyi adamı Kadir'di... O babası ve sevdikleri tarafından bir kuleye değil Mardin'de bir konağa hapsedildi. Afran konağın kapılarını kırarak girdi içeri fakat sevdasının Arafı değilde Afran'ı olarak kalmak istedi. Onu bir seçime mecbur bırakmadan arkasını dönüp çıktı. Kadir sarıp sarmaladı. Adamın kocaman bir yüreği ve yüreğini dolduran küçük bir Zeynep'i vardı. Afran'a sorsan kavuşamayan bütün masallar Zeynep'ti... Kadir'e sorsan yürek sızısıydı. Zaten Zeynep'e soran olmadığı için kimisine göre Leyla, kimisine göre Zin... Ne olmak istersen diye sordular, o an aklımda sadece Afran'a Zeynep olmak geldi. Onun tek dileği Afran'a Zeynep olmaktı ya, kaderde Kadir'e eș olmak vardı. Kavuşamayan tüm sevdalar Zeynep'ti! Üç ayrı insan. İki farklı din aynı dua... İki adamın Zeynep olan kalbi... Allah der ki; kimi benden çok seversen onu senden alırım... Ve ekler: "Onsuz yaşayamam" deme, seni onsuz da yaşatırım. Ve mevsim geçer, gölge veren ağaçları dalları kurur, sabrın taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur, aklın şaşar. Dostun düşmana dönüşür, düşman kalkar dost olur, öyle garip bir dünya. Olmaz dediğin ne olursa varsa hepsi olur..." Düşmem" dersin düşersin. "Şaşmam" dersin şaşarsın. En garibi de budur ya "Öldüm" der durur yine de ölmezsin. Üç kalp yandıkça yanıyordu. Öldük diyorlardı ama ölmüyorlardı. ZEYNEP KİTABIMIN KURGUSU WATTPADE ŞUANA KADAR HİÇ YAZILMAYAN BİR KURGUDUR. (Ç)ALINTI VEYA TAKLİT EDİLMESİ HALİNDE GEREKLİ HUKUKİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR.

"Bırak kolumu!" dedim, kolumu çekiştirdim ama durmadı. İçimde sarsıntılar, yer yarılacak gibiydi, sakinleşmek istedim ama nafile. "Ben olmasan nasıl evlenecektin başka biriyle! Ben seni hâlâ boşamadım, farkında mısın?" deyiverdi. "İyi, ben boşuyorum o vakit; bırak beni!" Kolumu çekiyor, debeleniyordum; o hâlâ bir karış kıpırdamıyordu. Anası neyle beslediyse hayvan gibiydi, insanlıktan nasipsiz. "Üç talak hakkı bende. Seni boşamıyorum! Ne yapacaksın, başka bir ağa mı bulacaksın?" Sözleri kulağımdan süzüldü vakit içimde fırtına koptu; daha da öfkelendim. Döndüm ona, boş elimle göğsüne vurup haykırdım: "Bulmayacağım! Hepsi kapımın önünde, birkaç lafıma bakıyor evet diyeceğim birine!" "Ulan sen zaten benimle evlisin!" diye bağırdı. "Varmı elinde kanıt Baran ağa?" diye sordum; sözlerim kontrolüm dışında aktı dudaklarımdan. Öfke gözümü kör etmişti. O da durmuyor basıyordu bam telime. "Bu iş namus meselesi, Arin. Gidersen başka birine, Allah şahidim olsun, yoluna çıkan her adamı vururum." *** İnsan, ölü sanılan yâr ile kaç defa nikâh tazeleyebilir? Ben, her sabah kaderle evlenip her gece onunla dul kaldım. Bir kefenin beyazında senin adını okudum, Bir mezar taşında hâlâ atan kalbini duydum. İçimde senin elinle yakılmış bir kandil yanar, ey Miri dilim, Işığı senin gözlerinden, alevi benim yaramdandır. Her gelen vurdu, giden dağladı; Ben her darbede "aşk" dedim, "sabır" dedim, "sen" dedim. Nefesi gül kokan beyim, Bir avuç ateşsin dediğin nazeninin şimdi har har yandığını görmüyor musun? Ben kül oldum; fakat külümden dahi adını devşiririm. Neredesin şimdi? Yıldızlar mı sakladı sesini, yoksa gece mi örttü izini? Ben her rüzgârda kokunu ararım; Her secdede alnım toprağa değil, sana değer sanki. Bu aşk, doğu gecelerinin kederiyle, Divan kasidelerinin gül rengiyle yazıldı. Her harfi bir sızı, her kel

Ölüm ve yaşam arası bir savaşta güneşi arkasına alıp üzerimde oluşturduğu o devasa gölgede biz onunla göz göze geldik. Bu meydanda, bir savaşın orta yerinde mağlubiyetin getirdiği bir galibiyetti sanki yaşadığımız. Şerrin hayra dönüştüğü, kuşların yolunu bulduğu, kafesin yok oluşu ama bir insanın bir insana tutsaklığıydı. ''Ben Şifa Sürmeli.'' Dedim nefes nefese. Yer ayaklarımın altından kayıyorken dizlerimin üstüne çöktüm. ''1 yıldır bu topraklarda esir tutuluyorum. Şimdi burada benim ülkem için hak, hukuk, bayrak, vatan sensin! Ülkeme dönmek için adaletinle birlikte merhametine sığınıyorum.'' ... Çıkılan bazı yolların dönüşü olmaz. Bazen ise çıkılan yolda kendini bulmuş olarak dönersin. Sen benim dönmeyi düşünmediğim o yolda kendimi bulduğumsun.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

{+18} Yetişkin unsurlar içeren bir hikayedir. *** Bir insan kendi kaderine ne kadar karşı koyabilir? Ya doğduğun ev, adını koymadan hayatını da yazdıysa? Ya susman, bir ailenin huzuru sayıldıysa? Ya 'kan dökülmesin' diye bir kızın kalbi gözden çıkarıldıysa? "Bir gün abin eve, en büyük aşiretin kızıyla gelirse bu ne demek olur?" "Berdel olur." "Peki ya o kız sen olursan?" *** Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. Karakterler, olaylar ve mekânlar kurgudan ibarettir. Gerçek kişi ya da yaşanmışlıklarla benzerlik göstermesi tamamen tesadüftür. Şahsıma aittir. Lütfen emeğe saygı. Tüm hakları saklıdır.

Ben sadece çiçektim kendi halinde annesiz büyüyen mardinden uzak tutulan ama Mardin de olan.. Ya da Reddettiğim her şeydim. Dokunulmazlığım vardı ama ben sadece onunlayken dokunulmazdım.

... "Sen bana aşık büyümüş bir bebektin Hazan, geri döndüğüm günde o bebekten farkın yoktu." Çok sakindi ve onu boğma isteğimi perçinliyordu. "Bebektim, çocuktum, ergendim! Ama şu anda genç bir kadınım Ardil!" Ardil başını salladı. "Biliyorum. Sen bebekken, çocuktum. Sen çocukken, ergendim. Sen ergenken, yanında değildim. Şimdi ise sen genç bir kadınken, sana layık olabilecek tek adamım!" ... Ateş gibi bir adam... Su damlası gibi bir kadın... Dört tane abi... Ve bir evlilik... 🗝🗝🗝 Hikayede (+18) içerikler bulunacaktır. Buna dikkat ederek okuyalım lütfen... (Bir Mardin kurgusudur ve her anlamda farklılıklar içerir.)

(KUMA KİTABI DEĞİLDİR!) Bölüm 7 (+18) ilk gece, Alıntı. Dewran Ağa, İki parmağıyla Aypare'nin girişini kontrol ettiğinde yeterince ıslandığını fark etti. Eline aldığı erkekliğini okşayarak Aypare'nin girişine dayadı. Aypare den habersiz önce başını ittirdi. Sonra yarısından fazlasını, Hissettiği baskıyla acı bir inilti koptu Aypare'nin dudaklarından, Sevil'in bahsettiği sızı bu muydu? Resmen yırtıldığını hissetmişti. "Çıkar şunu yalvarırım!" Dedi Aypare acıdan kıvranıyordu. Dewran Ağa ise bir müddet hareketsiz kalarak Aypare'nin, içinde ki doluluğa alışmasına izin verdi." Dediğini yaprsam canını daha fazla yakarım." Dedi geri çekildiği an, daha büyük bir acı yaşayacağından emindi.

Azîz Ağa: "Varsın hiç çocuğumuz olmasın, Kırlangıç. Biz, anne-baba hasretiyle kavrulan çocuklara yuva oluruz." Ayşe: "Anneler hep can yakar, Azîz... Ya ben de annem gibi olursam? Ya onların canını yakarsam... Çok korkuyorum. Yüreğim... onun gibi bir anne olmaktan korkuyor. Eğer bir gün çocuğumun canını yakarsam... Babamın yapamadığını yapar mısın? Çocuğumu benden korur musun? Olur musun onun kalkanı?"