"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Ben Destan KARA! Cehennemden kaçtım, başka bir cehenneme yakalandım... Öğrendim, öğrettiler... Şimdi de intikam vakti. Benden aldıkları nefesimin hakkını aramaya geldim. Ben DESTAN KARA... Kaçtığım cehenneme cennetimi saklamaya geldim!

Teolam kıtası, rüzgârın taşıdığı fısıltılarla hatırlanır. Bu topraklarda, kralların kılıçlarla taçlandığı, lordların ihanetle devrildiği ve sıradan insanların kaderlerinin ateş ve kanla yazıldığı bir çağ hüküm sürer. Her taşın altında bir gizem, her karanlık köşede bir hain yatar. Kılıçların çarpıştığı ve sancakların gökyüzünü boyadığı bu diyar, ne adil ne de merhametlidir. Bu hikâye, yalnızca kahramanların değil, fahişelerin, canilerin ve piçlerin, kralların ve kölelerin, yeminlerin ve ihanetlerin hikâyesidir. Eruldin'in zaferle yükselişi, yalnızca düşmanlarının kılıçları üzerinde değil, dostlarının kemiklerinin üzerinde de inşa edilmiştir. Tahtlar kurulur, ittifaklar yıkılır; zafer, yalnızca bedelini ödeyebilenlere nasip olur. Fakat bu destanda unutulmaması gereken tek bir gerçek vardır: Hiçbir barış sonsuza kadar sürmez. Dagen'in buz gibi dağları, Vixen'in alevleri, Tharendil'in kılıçları ve Moriathor'un dalgaları... Her biri fırtınanın yalnızca habercisidir. Karahlar'ın fısıltıları yeniden yankılanırken, hiçbir kalkan yeterince sağlam, hiçbir sur yeterince yüksek olmayacaktır. Bu hikâye, yalnızca bir fetih ve tahta giden yol değil; ailelerin parçalandığı, kanın su gibi aktığı ve ihanetin karanlık bir gölge gibi her taşın altına sızdığı bir çağın destanıdır. Ve unutmayın... Her zaferin ardında kaybedilmiş ruhlar ve fısıldayan hayaletler ve alınmaya yemin edilmiş intikamlar vardır. Eruldin Destanı bu şekilde başlar.

Başını gökyüzüne kaldırıp baksaydı bütün mazisinin onu bir yere doğru götürdüğünü görebilecekti. O hengâme anından önceki son anda zaman onun için işlerken o kendisini bütün dünyadan uzaklaştırıp, bütün duygularını ve düşüncelerini aynı noktada birleştirdi... Rüzgâr bilinmez bir zamandan akıp pelerininde bir dalgalanmaya neden oldu. Artık hazırdı. Birazdan burada bir son başlatacaktı. Elinin dokunduğu ve kılıcının kestiği her şey ebediyen değişecekti. Bu, tam da o andı! Kaçınılmaz olanın gerçekleşmekte olduğunu biliyordu. Savaş, yeni başlıyordu. Zaman değişti; tıpkı diğer her şey gibi. Aradan geçen onca zaman onları da değişime zorladı. Ancak şimdi değiştirme sırası onlarda.

Bu oyunu yazmama vesile olan sayın Haldun Taner'e minnettarlığımı sunarım.

"Kilre beline kadar inen saçlarını savurdu ve havada süzülen bir tel ufalanıp toprak oldu. Negül suyla kaplı dünyasının toprak olduğunu görünce kederinden ağladı, yağmur oldu. Yası o kadar uzun sürdü ki, nihayet durdurduğunda toprağın dörtte üçü suyun altında kaldı. Diğer ilahi varlıklar Negül' le Kilre' yi barıştırmak istediler. Bu yüzden onlara birlikte bir yaratım gerçekleştirmelerini söylediler. Bu yaratılan göğün altında başlayıp yerin altında bitecekti. Kilre bir avuç toprak aldı yerden. Negül yağmur döktü üstüne. Ardından rüzgârla kesti sağını solunu. Kilre yaktı ateşini, pişirdi. Ayum geldi sonra. Sürekliliğin, bolluğun temsiliydi. Öptü hala alevlerin içindeki figürü. Ruh üfledi. Ateş söndü ve insan gerçekleşti. ... Bu sulh çok uzun sürmedi. Mite göre Negül ve Kilre uzun yıllar savaştı. Bulutsuz gökyüzünden yıldırımlar düşerdi, dağlar oynarlardı yerlerinden ve denizlerin başı dönerdi, Kilre ve Negül savaşırken. Sebebi neydi, ne değildi bilinmez. Kimi rivayete göre Kilre mavi semanın üstündeki sarayı, dağları, nehirleri ve daha yeryüzünün nice güzelliklerini istedi. Kimi rivayet der ki, Negül tüm bu sahip olduğu güzelliklere rağmen yeraltının zenginliklerine meyletti." Ezelden beri anlatılan buydu. Oysaki ortada bir savaş yoktu.

15 temmuz darbe girişiminden saati saatine dakika dakikasına resimlerle neler yaşandı . Tekrar o destanı hatırlayalım

Gılgamış Destanı, tarihin en eski yazılı destanının adı olup, 12 kil tablete Akad çivi yazısı ile kaydedilmiştir. Uruk kralı Gılgamış'ın ölümsüzlüğü arayışının öyküsünün anlatıldığı destan aynı zamanda Nuh Tufanı'nın daha eski sürümünü de barındırmaktadır. Gılgamış, en yakın dostu Enkidu'nun ölümünün ardından giriştiği ölümsüzlüğe ulaşma çabasının nâfile olduğunu ve Tanrı Enlil'in öğütleriyle, insanın ancak büyük bir ad bırakmakla ölümsüzlüğe erişebileceğini kabul etmiştir. Destan, tarihte bilinen en eski medeniyetlerden olan Sümerlerin yaşayışları hakkında bilgi verir ve kendisi de ilk yazılı destan olma özelliğini taşır. Gılgamış Destanı'nın en önemli özelliklerinden biri de, anlattığı "Tufan" öyküsünün, üç büyük dinin kutsal kitaplarında yer almasıdır. "Ölümsüzlük Otu" öyküsü, Türk-İslam dünyasının "Lokman Hekim" söylemine benzemektedir.

Nil kırmızı akmaya başladığında, bu sadece bir felaket değildi... Bu, kaderin parçalanmaya başladığının işaretiydi. Evtida kaderleri değiştirebilen son kişiydi. Ama karşısına çıkan şey... kaderi yok eden bir varlıktı. Ve Amen... Onu durdurabilecek tek kişiydi. Ama ya onu kaybederse? "Bu hikaye Romance Club - Kızıl Nil Destanı'ndan ilham alınarak yazılmış alternatif bir kurgudur."