Çolpan Yılmaz, kariyeri başarılarla dolu idealist bir teknik direktördü. Kariyeri boyunca yönettiği erkek futbol takımlarıyla başarılar elde etmişti. Ama bu kez işi hiç kolay olmayacaktı. Zira daha önceki yönettiği takımlar gibi değildi bu takım. GÖKBÖRÜ FUTBOL KULÜBU... Bu takımı yola getirmek resmen imkansızdı. Oysa imkansız Çolpan'a babasının hiç bir zaman öğretmediği bir kelimeydi. Eğer nefes alıyorsa her şey mümkündü ona göre. Gökbörüler ise şimdiye kadar hiç karşılaşmadığı bir enkazdı. Takım son iki senedir zor zulüm ligde kalıyor, neredeyse hiç bir başarı elde edemiyordu. Kadro da eksikte vasatta çoktu. Çolpan'ın ise oldukça kısıtlı zamanı vardı. En azından bir stoper, bir kanat ve bir forvet bulması gerekiyordu.Lakin nasıl olacaktı? Nerden bulacaktı? Bazen hayatta sizin kontrolünüz dışında gelişir bazı şeyler. Kendi ayaklarıyla gelir size, kafanızı çevirdiğiniz yerde oluverir ya da siz gidersiniz bilmeden ona. Ama eğer varsa aranızda görünmez iplerle örülmüş bağlar -Buna ister kader deyin, ister şans, ister evrenin bir armağanı... - artık şehre gelen bu yabancıyla yeni bir hikaye başlar. Akınla Çolpan'ın hikayesi de böyle başlamıştı. Bir havaalanın önünde Çolpan İzmir'e ayak basar basmaz kendini Akın'ın taksisinde bulmuştu. Hayatta bazı şeyler tesadüf olabilirdi. Zira bu karşılaşma da onlardan biri olabilirdi... Eğer bu karşılaşmaların sıklığı bir şekilde artmış olmasaydı. Oysa olmuştu ve artık buna tesadüf demek olanaksızdı. Burada mutlaka başka bir şey vardı. Belki kaderin görünmez ipleriydi, belkide evrenin cilveli bir oyunuydu onları birbirlerine çeken. Ama her ne olursa olsun gerçek olan tek bir şey vardı ki bazı karşılaşmalar tesadüf olsa ve insanın hayatında yaprak kıpırdatmasa bile bazıları kesinlikle tesadüf değildi ve bir kasırgaya, hatta bir kar fırtınasına neden olabilir

"Çipil çipil gözlerin, biraz da bana baksın. Gel de yaşayalım mutlu mesut, bi tava muhlamaya ekmek banalım!" "Emirhan lütfen saygıdeğer Türk edebiyatımızın iyiliği ve itibarı için bu mükemmel ötesi şiirlerini kendine sakla..." "Aşığım kızım napayım, çok seviyorum seni!"

İhanetin ve sadakatin sınırları kanla çizilir. Herkes bir gün bir seçim yapar: ya sevip kaybedecek, ya kan döküp susacak. Efsun Karasancak, geçmişin karanlığında doğdu, intikamla büyüdü. Aşk mı? Tehlikeli bir düş. Sadakat mi? Ölümüne bir yemin. Yeminliler mi? Onlar asla affetmez.

Kader... Hayatta yapamadıklarımızdan kaçmak için sığındığımız bir bahaneydi. Herkes der ki: "Kaderinde bu varmış, üzülme." Ama bu benim hikâyem. Başrol benim. Neden üzüleyim ki? Ben, Açelya Vuralkan. Kadere meydan okuyorum. Kendi kaderimi baştan yazmak için savaşıyorum. Başaracağımı da biliyorum... Bugün değilse yarın, yarın değilse çok daha yakında. Kaderin yıktım tüm kurallarını. Ve biz... Bir adamla mutlu olmak için çabaladık. Her çabanın boş yere olmadığını göstereceğiz elbet.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

İnci, 23 yaşında başarılı bir ressamdır. Bir gün büyük bir kulüpten bir iş teklifi alır. Ancak bu teklifin hayatında büyük bir rolü olduğundan haberi yoktu... HAYRAN KURGUSUDUR, TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR...

"Sonra yıllar girdi aramıza,kıtalar, kilometreler girdi. Yıllarca görmedim yüzünü,duymadım sesini, nerde ne yapıyor hiç bir fikrim yoktu ama şurdan" İşaret parmağını sertçe tam sol göğsüne vurduğunda benim kalbim teklemişti. Biz harbiden tek bir insan olma yolunda emin adımlarla ilerliyorduk. "Bir gram bir şey eksildiyse namerdim. Ben yıllarca o fotoğrafa tutunmuşum, yıllarca maçlara çıkmadan önce,gece yatmadan,sabah kalkınca,mutluyken, mutsuzken,sinirliyken,kırgınken her durumda, her şartta o fotoğrafa sığınmışım. Yıllarca o fotoğrafı öpmüşüm... Şimdi sen diyorsun ki Asya nasıldı lisedeyken? Asya hep güzeldi Doktor Hanım. Sen anlamazsın belki başkası da anlamaz belki... Çünkü her insanın retinası farklıdır derler.Tek yumurta ikizlerinin bile... Yani şu koskoca dünyada hiç biriniz onu benim gözümle göremezsiniz... Kendisi bile." Kılıçsoy yine yapmıştı yapacağını... Yine fethetetmişti gönülleri... Gözlerimden bir damlanın usul usul yanağıma süzüldüğünü hissettim. Bakışlarım dalga dalga olsada onun zümrütleri parıl parıl parlıyordu. "Elli bin kere dedim güzelsin diye ama dinletemiyorum. Oysa bir kerecik bakabilse benim gözlerimle kendine... Bakmaya doyamazdı... Kendimi biraz daha açık ifade etmem gerekirse ben ona bakarken gözlerimi her kırptığımda kaybettiğim saliselere üzülüyorum... Bilmem anlatabiliyor muyum?" Bu okuyacağınız bir Semih Kılıçsoy kurgusu olmakla beraber içinde başka futbolcularında kurgularını okuyabileceğiniz sarmal bir kitap olacaktır. Emirhan Topçu Tayyip Talha Sanuç Yakup Arda Kılıç Mustafa Erhan Hekimoğlu gibi... Yazılım mühendisi olan Asya'nın Beşiktaş'ın stadına grip skor tabelasını hacklemesi ile Türk Futbolunda bir kırılma anı yaşanır. Bu kırılma anı ile birlikte yaşanan olayları bir tutam futbol bir kaç tutam romantizim ve bolca aksiyon içeren kurgumuzu merak

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...