Çolpan Yılmaz, kariyeri başarılarla dolu idealist bir teknik direktördü. Kariyeri boyunca yönettiği erkek futbol takımlarıyla başarılar elde etmişti. Ama bu kez... Bu kez işi hiç kolay olmayacaktı. Zira bu kez daha önceki yönettiği takımlar gibi değildi bu takım. Gökbörüler... Nice vasat takımdan şahaserler yaratan Çolpan için bile bir enkazdan farksızdı. Bu takımı yola getirmek resmen imkansızdı. Oysa imkansız Çolpan'a babasının hiç bir zaman öğretmediği bir kelimeydi. Eğer nefes alıyorsa her şey mümkündü ona göre. Gökbörüler ise şimdiye kadar hiç karşılaşmadığı bir enkazdı. Takım son iki senedir zor zulüm ligde kalıyor, neredeyse hiç bir başarı elde edemiyordu. Kadro da eksikte vasatta çoktu. Çolpan'ın ise sadece 3 günü kalmıştı. En azından bir stoper, bir kanat ve bir forvet bulması gerekiyordu.Lakin nasıl olacaktı? Nerden bulacaktı? Bazen hayatta sizin kontrolünüz dışında gelişir bazı şeyler. Kendi ayaklarıyla gelir size, kafanızı çevirdiğiniz yerde oluverir ya da siz gidersiniz bilmeden ona. Ama eğer varsa aranızda görünmez iplerle örülmüş bağlar -Buna ister kader deyin, ister şans, ister evrenin bir armağanı... - artık şehre gelen bu yabancıyla yeni bir hikaye başlar. Akınla Çolpan'ın hikayesi de böyle başlamıştı. Bir gece hiç beklenmedik bir anda kesişti yolları Akın'ın tesise bıraktığı bir poşet ise bu hikayenin ilk kırılma noktası olmuştu. Zira o poşet Çolpan'ın eline geçtiğinde artık takımının bir stoperi, bir kanat oyuncusu ve en önemlisi buram buram gol kumaşı kokan bir forveti vardı. Yazarında dediği gibi 'Bir yolculuk başlar ya da şehre bir yabancı gelir.' bütün güzel hikayeler işte bu şekilde başlar. Onların hikayesi de böyle başlamıştı. Şehre bir yabancı gelmiş bir çok insanın hayatına dokunmuştu. Şüphesiz en çokta Akın'ın...

"Çipil çipil gözlerin, biraz da bana baksın. Gel de yaşayalım mutlu mesut, bi tava muhlamaya ekmek banalım!" "Emirhan lütfen saygıdeğer Türk edebiyatımızın iyiliği ve itibarı için bu mükemmel ötesi şiirlerini kendine sakla..." "Aşığım kızım napayım, çok seviyorum seni!"

İhanetin ve sadakatin sınırları kanla çizilir. Herkes bir gün bir seçim yapar: ya sevip kaybedecek, ya kan döküp susacak. Efsun Karasancak, geçmişin karanlığında doğdu, intikamla büyüdü. Aşk mı? Tehlikeli bir düş. Sadakat mi? Ölümüne bir yemin. Yeminliler mi? Onlar asla affetmez.

Kader... Hayatta yapamadıklarımızdan kaçmak için sığındığımız bir bahaneydi. Herkes der ki: "Kaderinde bu varmış, üzülme." Ama bu benim hikâyem. Başrol benim. Neden üzüleyim ki? Ben, Açelya Vuralkan. Kadere meydan okuyorum. Kendi kaderimi baştan yazmak için savaşıyorum. Başaracağımı da biliyorum... Bugün değilse yarın, yarın değilse çok daha yakında. Kaderin yıktım tüm kurallarını. Ve biz... Bir adamla mutlu olmak için çabaladık. Her çabanın boş yere olmadığını göstereceğiz elbet.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

İnci, 23 yaşında başarılı bir ressamdır. Bir gün büyük bir kulüpten bir iş teklifi alır. Ancak bu teklifin hayatında büyük bir rolü olduğundan haberi yoktu... HAYRAN KURGUSUDUR, TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR...

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...