Hogwart śpi, a Harry i Draco spotykają się pod osłoną nocy na wieży astronomicznej po długim i męczącym tygodniu nauki. . 𝒅𝒓𝒂𝒓𝒓𝒚 [ fluff ]

Letters Expressing Feelings to krótkie opowiadanie o zakochanym blondynie, który był zbyt przestraszony aby przekazać swoje uczucia osobiście, więc zaczął wysyłać anonimowe listy. I o brunecie, który te listy odbierał i zakochał się w ich nadawcy bez poznania jego tożsamości. W listach ślizgon pokazywał wszystkie swoje uczucia, co gryfon bardzo doceniał. A każdy list był zakończony tym samym zdaniem "~ jeden z zapewne tysiąca Twoich adoratorów, ślicznooki♡︎" °~*~° Pragnę przekazać, że jest to moje pierwsze opowiadanie, więc z góry przepraszam za błędy i przyjmę każdą krytykę. Dodam również, że akcja postępuje dość szybko, więc jeżeli gustujesz w wolnej akcji to nie jest książka dla ciebie. Starałam się aby był to krótki, prosty comfort romans. Dlatego są tu zalewie wycięte sceny i mało fabuły. Rozdziały są bardzo krótkie i przeczytacie je w czasie nie dłuższym niż 5 minut tak, więc całą książka także jest bardzo króciutka. °~*~° Mam nadzieję, że wam się spodoba i będzie comfort book taki jaki był zamysł jej napisania. I zapraszam do czytania mojej książki ♡︎ #1 w drarry 21.07.2023 ♡︎dziękuję umieram ze szczęścia ♡︎ #7 w harrypotter 30.12.2023 naprawdę dziękuję ♡︎ #2 w gay 09.06.2024 cieszę się, że moje opowiadanie wciąż tętni życiem naprawdę bardzo bardzo dziękuję ♡︎♡︎♡︎ #6 w fanfiction 25.07.2024 mimo że minął rok od wydania tej książki ona wciąż tętni życiem dziękuję ♡︎

Dwanaście miesięcy. Dwanaście listów. Dwanaście prób zatrzymania kogoś, kto zniknął bez śladu. TJ co miesiąc siada, by napisać do Mailo - swojego najlepszego przyjaciela, którego nieobecność staje się coraz bardziej nieznośna. W listach powraca do wspólnych chwil, śmiechu, drobnych gestów, które kiedyś znaczyły tak wiele. Z każdym kolejnym słowem jego wiara słabnie, a tęsknota przeradza się w cichą rezygnację. Pamięć nie pozwala zapomnieć - nawet wtedy, gdy nadzieja gaśnie.

Jeden z najpiękniejszych dni okazuje się ostatnim. Coś, co miało być "na zawsze" gwałtownie się kończy. W takich momentach zadajemy sobie pytanie: co mogłem zrobić, by temu zapobiec? Ale czasem po prostu już nie da się nic zrobić. Bo nie każdy chce żyć. I nie każdy potrafi to życie pokochać.

Blackvale Academy to elitarna szkoła z internatem położona na odludziu, gdzie trafiają chłopcy z bogatych rodzin, którzy „zawadzają" rodzicom. W Blackvale panują surowe zasady - brak telefonów, rygorystyczny reżim i obowiązkowe zajęcia, które łączą klasyczne nauki z tajemniczymi i mrocznymi lekcjami. Finn West, syn słynnych aktorów, trafia tu niechciany i nieufny wobec wszystkich, szczególnie wobec Ray'a Vale'a - aroganckiego syna dyrektora, który wraz z dwójką przyjaciół rządzi szkołą żelazną ręką. Pierwsze dni to lawina konfliktów, ale pod powierzchnią czai się znacznie więcej niż tylko rywalizacja. Między nimi narasta napięcie, które z czasem przeradza się w coś zupełnie innego. Wraz z Rayem i jego tajemniczymi przyjaciółmi Finn zaczyna odkrywać, że za pozorami luksusu i porządku kryje się coś znacznie mroczniejszego. W miarę jak Finn i Ray zbliżają się do siebie, zaczynają odkrywać przerażającą prawdę o akademii i jej mieszkańcach. W cieniu luksusu i pozornej doskonałości rozgrywa się historia pełna zdrady, walki o władzę i mrocznego pożądania. Czy Finn i Ray zdołają przełamać mur nieufności i wspólnie stawić czoła potężnym wrogom? A może tajemnice Blackvale pochłoną ich na zawsze?

Anderperry (Todd Anderson/Neil Perry, Dead Poets Society) oneshot. M ze względu na język, jednak w przyszłości, jeśli napiszę więcej rozdziałów, będą one przeznaczone dla starszych czytelników. Todd próbuje napisać wiersz o chłopcu, w którym zakochał się, bez większego powodzenia. Neil pojawia się, a jego obecność rozprasza go. Lekka tematyka związana z pierwszym pocałunkiem. Nie pisałam fanfików od lat, jednak chemia pomiędzy tą dwójką zainspirowała mnie na tyle, że poczułam się zobowiązana, aby to napisać. Dajcie znać co sądzicie i czy chcecie więcej. Oryginalne słowa należą do @wordshakers. Ja tylko tłumaczę.

Nazywam się Arthur Conan i mam dwadzieścia jeden lat. Mam brązowe włosy, niebieskie oczy i jak mówią kobiety cudowny uśmiech. Nie lubię planować. Kocham spontaniczność. Przez tą reż spontaniczność straciłem mieszkanie. Na szczęście z pomoca zjawił się Jack - mój najlepszy przyjaciel. Tak wylądowałem w jego mieszkaniu gdzie czekał na mnie Benedict - jego brat. Nienawidzilem go, ale nie miałem wyjścia. W głowie mi się to nie mieściło jak to może się skończyć.