Bu mektupu sırf sana, yani bilinmeyene yazmamın sebebini sora bilirsin, yalnız Tanrının hissedebileceği derinlikte yalnızlık duygusunu yaşayan, hissetdiklerinin ağırlığı altında ezilen biri olarak, mektupu gönderecek kimseyi bulamadım, ne kadar acı sesleniyor öyle değil mi? Tek bir insan bile bulamadım mektupumu gönderecek. Bunun için sana yazdım.

"Olmaz! Leyla olmaz! " demişti babam bastıra bastıra. "Neden? " diye sormuştu başka Ağa. "Çünkü Leyla, Zeynep gibi değildir! Tüm bu saçmalıklara Zeynep gibi sessiz kalmaz! Yandığı kadar yakar, yıkıldığı kadar da yıkar. " "O küçük kız mı? " dedi Devran Ağa. Kaşlarım çatıldı. "Onun doğumunu bilirim ben. Bişeycik yapamaz. " "Devran Ağa! " dedi babam sert sesiyle. "Kız benim kızım. Benden iyi mi bileceksin kızımı! " "Tamam sakin ol Kara. Zaten biz ilk seçimden yanayız. Dimi Ağalar? " dedi sesini tanımadığım bir Ağa. Ağalardan bir süre ses çıkmadı. Kalbim sıkıştı. Elimi yüreğime basıp nefes almaya çalıştım. Şimdi kriz geçiremezdim. 🗝🖤🗝