Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Lavinya Karedelin, bir gece ansızın ailesini yangında kaybettiğinde kendini ateş çukurunun içinde bulur. Ajan olan annesi ve babası aslında ölmemiş, öldürülmüştür ve Lavinya, bunun intikamını alacakken aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, kendini bir anda soytarıların arasında bulduğunda hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Bir yetimhanede büyüyen Avara Neran, bir gece kulübünde geçirdiği geceden sonra bu zevke bağımlı olmuş ve bağımlı olduğu Hazar Kanturalı'nın gerçekte kim olduğunu öğrenene kadar bu böyle devam etmişti. Ta ki o geceye kadar. Ve şimdi ikisi, birbirine iki yabancı olan iki ayrı tabutta çürüyorlardı. Ta ki bugüne kadar.

✶ Kişilik bozukluğuna teslim olan Vera Arslan, karanlığın tamamen onu teslim alması için gün sayıyordu. Süresinin dolmasına az bir süre kalan Vera'yı kararından döndürebilecek kimse yoktu hayatında. Ta ki Evran Balamir onun karşısına çıkana kadar. ❝Vera, beni acıttığın kadar öptüm yaralarından. Yine de gidecek misin?❞ ✶

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️

'' Ateşe merak duyan 4 kelebeğin hikayesini bilir misin? '' TaeKook__VKook

OREGON EYALETİ PARKLAR DEPARTMANI SAYIN İLGİLİ: ⠀⠀Oregon eyaleti Parklar Departmanı, tozla kaplı bu garip kitabı yosunlu bir açıklıkla bulduğunda, sıradan bir geyik etiketleme görevindeydi. Hızla bir göz atılması paranoyak saçmalıkları, şeytani çizimleri, saçma yaratıkların tanımlarını ve kırılması mümkün olmayan şifreleri ortaya çıkardı. ⠀ ⠀⠀Bunun ya liseliler tarafından hazırlanmış bir şaka ya da yerel bir delinin saçmalıkları olduğunu düşünüyoruz. Fakat bu kitabı bulduğumuzdan beri ekibimizin üyelerinin bir kısmı baş ağrısı çekmeye ve rahatsız edici kâbuslar görmeye başladı. Bu kitabı kayıtlarımıza işledik ve şimdi onu yıllık El Konulan Ürünler Satışı/Yemek Yarışı'nda satışa sunuyoruz. ⠀⠀Lütfen bu lanetli kitabı elimizden alın.

Özlemek buysa eğer inan bana çok özledim canımın içi. Hissetmekten aciz olan, duygulardan yoksun benliğim uzak düşmüş bu hisse o kadar yabancı ki ne olduğunu anlamlandıramıyor. Belirli bir acı var, ince bir sızı her zamanki yerinde duruyor ama yanında yabancılaşmış bir şeyler daha var ki bu seferki çok farklı canımın içi. Birini özlemek nasıl bir duygu olsa gerek? O biri kim olmalı ki bütün duygular onunla böylesine dolup taşsın? Gökyüzü gibi uçsuz bucaksız mı olmalı, yıldızlar gibi parlak, yoksa ceset gibi cansız mı olmalı dipdiri toprak? Varlığı mı en çok yüreğe dokunmalı, yoksa yokluğu mu yüreği avuçları arasına alıp parçalamalı? Menekşeler gibi olmayan kokusu mu yadsınmalı, lavinia gibi ölümsüzlüğü mü dilenmeli? Ateş gibi yakıp yıkmalı mı, barut gibi ateşi harlayan, yoksa su gibi sonu mu olmalı hala alevlenmek için yanıp tutuşan közün? Bir damla göz yaşı mı olmalı pınarlardan yanaklara doğru süzülen, yoksa oluk oluk akan kan mı olmalı yaradan? Sen ki gökyüzü gibi uçsuz bucaksız oldun yıldızların gözkapaklarıma asıldığı o gece, yıldızlar gibi parlaksın gökyüzümde. O dipdiri toprağın altında cesetsin yapayalnız, varlığın yüreğime dokunan en saf his ki yokluğun yüreğimi parçalayan o derin acı. Menekşelerin olmayan kokusu gibi her yanıma sinmiş güzel kokun, lavinia gibi ölümün ta kendisiyken şimdi yine de yaşa, der gibi bakıyorum göz kapaklarınla örtülmüş harelerine. Ateştin sen her yanı yakıp yıkacak kadar güçlü, barut gibiydin ateş olan beni harlayacak kadar kuvvetli ve közlerime kadar sevgini adayabileceğin su gibi duru. Varlığın bir damla gözyaşı kadar saf bir sevgi, yokluğun ise yaradan akan oluk oluk kan gibi acımasız. Özlem bir his değil ki zamana kalsın. Özlem sensin, en güzel zamanlarımda senin gibi toprağın altında kalsın. |15 Şubat 2024 - 13 Ocak 2025|