İlay, yıllarca yanında büyüdüğü Adem babaya hayır diyemeyeceğinden bir asker ile görev için evlenmeyi kabul eder. Bu evlilik yüzünden hiç bilmediği, tanımadığı bir şehre gider ve daha ilk günden bu yabancı şehirde bir tanıdık ile karşılaşır. İlay, alacağı büyük darbeden habersiz yeni hayatına alışmaya başlar... Bu hikayede geçen kişi ve kurumlar tamamen hayalimin ürünüdür. Gerçekler ile hiç bir alakası yoktur. Yaş Farkı İçerir.

Yazgıya atılan düğümün hikayesi... Zinar Aşiretinin ağası Viran Zinar, Sipanların büyük torunu Afşin'i isteyecek zannederlerken asıl isteyeceği kişi, kuzeni Nalin Sipan'dır. Fakat Nalin bu evliliği onaylamaz ama kader ağlarını çoktan örmüştür. Slowburn bir kitaptır, lütfen bunu bilerek okuyun. Kapak : @tarcinkokusu_'a aittir.

Gözlerimi ondan kaçırmak istedim ama izin vermedi. Çenemi hafifçe kavrayıp yüzümü kendine çevirdi. "Yıllardır," dedi, sesi bir itiraftan öte, sanki bir yemin gibiydi. "Seni sadece abinin kız kardeşi olarak görmedim ben. Sen benim için hep o yasaklı, ulaşılmaz ama tek gerçek hayaldin. Sen benden kaçtıkça, ben o hayale daha da bağlandım." Nefesim kesildi. Kalbim, göğüs kafesimi dövmekten yorulmuştu. Onun o kararlı, o tavizsiz bakışları karşısında kendimi bir uçurumun kıyısında hissediyordum. Düşecek miydim, yoksa uçacak mıydım? Bilmiyordum. "Senin için bu sadece bir hoşlantı değil, değil mi?" diye mırıldandım. Korhan, hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme hüzünlüydü. "Basit bir hoşlantı mı? Efsun, ben senin için bütün dünyayı karşıma almaya hazırım. Peki sen? Bir tek 'evet' dersen, arkana bile bakmadan benimle gelir misin, yoksa hala abinin gölgesinde saklanmaya devam mı edeceksin?" Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

Hasret köyden uzakta bir dere kenarındaki küçücük evinde hem hayatla hem de annesiyle mücadele eden başı dik, dili sivri bir kızdır. Yaşadığı yerin yazı kurak, kışı çorak, baharı biraz rahattır. Ama babası olmadığından evin direği sürekli gıcırdar. Annesinin zoruyla gittiği bir düğünde gözü bir Külhanbeyine çarpar, ama başı diktir, pek yüz vermek istemez. Düğün boyu bakışırlar, tek kelime etmezler. Adam da pek bir hoşuna gitse de Hasret bunca bakışı hayra yormaz, yine de içi kıpraşır. Beyaz gömleğine, yanık tenine, kara kaşına, üstünden ayrılmayan kara gözüne... Sonra nasıl olduysa düğünün gecesinde evine gitmiş, saçılmış dökünmüşken penceresinden bir ses işitir, akşamki adamı daha görmeden tanır. Penceresinin köşesine siner, perdesinin arkasına saklanır. Sesini duyar adamın, sonra sesini duyurur. Onca yıllık Hasret bir toz olur bir duman. Sonrası dere kenarı, dut ağaçları, üzüm bağları.. Geçmişten gelen bir Köygöçüren lafı, Hamza'nın Görgülü belası... ..... Tarihi bir hikayedir.