Wiejska opowiastka przesiąknięta swojskością, przaśnym humorem, beztroską i spokojem wymieszanym z nutką awantur. Nalej sobie herbaty i poczytaj ^^

Zbiór siedmiu opowieści, powstałych poprzez beztroski taniec Pisarza z Chwilą. Ów Pisarz chętnie przyjmie każdą refleksję i interpretację Czytelników na ich temat. Przedłużmy ten taniec Tańcem Dyskusji. ๑(◕‿◕)๑

Pewnie znacie to uczucie, gdy świat przytłacza Was ze wszystkich stron i macie ochotę na chwilę zatopić się w czymś, co przyniesie zapomnienie... Te słowa powstały właśnie po to. Tu perspektywa skierowana jest na Was. Okazjonalne rymy wpraszają się do prozy, czyniąc ją zupełną. Zaczerpnijcie po garści zdań i zamknijcie oczy. Przenieście się w Nieistniejący Świat. Usłyszcie szelest trzepoczących słów i poczujcie Go wszystkimi zmysłami. Odpocznijcie i wróćcie silniejsi. Niech Wam to służy w opiece nad sobą.

Zaczerpnięcie oddechu. Zaraz po nim popłynęły łagodne, dobrze wyważone słowa. - Jestem jak twój cień, nie pozbędziesz się mnie, choćbyś chciał. Zawsze będę za tobą chodził, będę za twoimi plecami, a jeśli tylko mi pozwolisz - spojrzał błagalnie - będę też obok ciebie. - Bardzo łatwo pozbyć się cienia. Wystarczy zgasić światło - wytknął mu Oliwier, sam nie wiedząc po co z nim dyskutuje. Chyba tylko po to, by nie dać mu satysfakcji z milczenia. -Tak, to prawda - chłopak zdawał się być niewzruszony jego spostrzeżeniem. - Ale czy chcesz spędzić całe życie w ciemności? - jego oczy przebiły ciało Oliwiera; krył się w nich niewysłowiony mrok, inny niż ten wynikający z barwy. Mrok, który mógł się okazać gorszym od spędzenia życia w ciemności. Szaleńczy śmiech i obłęd w oczach zakończyły wypowiedź stalkera. Stalker - tak, właśnie tym był ten chłopak. Oliwier wreszcie znalazł ten ostatni puzzel układanki - słowo, którego brakowało mu przez ten cały czas. Spojrzał na jego osobę, już wtedy wiedząc, że zapamięta ten obraz na długo.