Bazı hikâyeler bitmek zorunda kalsa bile, kalbin derinlerinde yaşamaya devam eder. Yıllar sonra, sessiz bir köyde iki kadının yolları yeniden kesiştiğinde, geçmişin küllerinden yükselen duygular hiçbir söze ihtiyaç bırakmaz. Affetmek mi zordur, yoksa unutmamak mı? Bazen ikisi de...

Talya cezaevindeki ilk iş gününde başgardiyan olarak görevine başlar fakat bilmediği bir şey vardır; o da yıllarca kin beslediği, kabuslarını süsleyen ve hapishanedeki bütün suçluları kendisinin önünde diz çöktürebilecek bir güce sahip olan Devin'in onu beklediğidir. *** "Benden oldukça korkuyorsun değil mi?" Ağzımdan 'hah' diye bir ses çıktı ve benden oldukça yüksekte olan yüzüne iyice yakınlaştım, burunlarımız neredeyse birbirine değecekti. Korkmadığımı göstermem gerekiyordu. "Kendini çok korkulabilir sanıyorsun değil mi?" demiştim alaycı bir şekilde. "Şu tehditkar sesinin altındaki titrekliğini görmüyorum mu sanıyorsun?" dedi bir adım üstüme gelerek. Sonra bir adım daha. Ve bir adım daha attı. Artık onunla dolapların arasındaydım. "Madem korkmuyorsun Talya, neden ayakların geri geri basıyor?" dedi eline dolaplara koyup aramızdaki mesafeyi yaylanıp eğilerek azaltırken.

Genç kız sadece kalbinin sesini dinlediği için yaşadığı evde yok sayıldı. Ailesi onun bu tercihini hastalık olarak gördü. Ailesi için tek çare, bir psikologtu... Ama o psikolog, onun karanlığındaki tek ışık oldu. Dinleyen, anlayan, sustuğunda bile sesini duyan bir kadın. Aralarındaki bağ, zamanla profesyonelliğin sınırlarını aştı; sıradan bir terapi odası, gizli bir dünyaya dönüştü. Ailesinin hayatına koyduğu yasağı dinlemedi. Dinlediği tek şey, bu saatten sonra kalbi oldu... . . . . . (Gerçeklerle alakası yoktur tamamen eğlence amaçlıdır)

Okulu bırakıp eve dönen Zeynep'in en büyük sınavı, üst kattaki komşu kızı Hilal olur.

Yıllardır uzak olduğun evine, mahallene geri dönersin. Herkes aynı her şey yerindedir. Ancak bir kişi hariç mahalleye yeni gelmiş bir kadın nasıl aklını cezbedebilir ki...

Gözdenin sevmek için birisine ihtiyacı vardı, hayat ise ona iki kişi sunmuştu. Gözde ona sunulan limon ile limonata yapmayı seçmişti, ayrımcılık yoktu. Onun bir bebeği, bir de dayanağı vardı.

Yıllar sonra çalan bir telefon, Meryem'in düzenli hayatını baştan sona değiştirecekti. Eski bir dost, kucağında bir bebek ve gözlerinde saklı acılarla çıkıp geldi. Aynı geçmişi, aynı sessizliği ve aynı evi paylaşan iki kadın... Belki de artık kendilerine ait bir yuva kurma zamanı gelmiştir. Peki geçmiş onlara yuva olabilecek mi?