Gözlerim, babamın ölümüyle başlayan bu karmaşık yolculuğun kararmış sokaklarında dolaşıyordu. Kalbim, bir yandan intikam ateşiyle yanarken diğer yandan geçmişin karanlık koridorlarında kaybolmuştu. Babamın ölümü bir sır perdesini aralayarak beni gizemle örülü dünyanın içine çektiğinde ; anılar, beni her adımda daha da sarhoş eden bir içki gibi acıydı. Gerçekler yanan bir mum gibi içime damlıyordu. Geceleri, şehrin sessizliğinde kaybolmuşum gibi hissediyordum, iz süren bir avcının pençesindeymişim gibi... Kimdi babamın gerçek katili? Cevapları ararken, kendi geçmişimle yüzleşmekten kaçamamıştım. Görünmez bağlantılar, aile sırları ve yıllarca örtbas edilmiş gerçekler arasında kaybolmuştum. Her ipucu, beni daha derinlere götürüyordu, adeta geçmişin kilitli kapılarını kırar gibi... Katilin izini bulmaya çalışırken aralanan güven kapısı, Ateş'i benliğime davet ediyordu. Ben bu yolun rüzgarında savrulurken, Ateş benimle beraber her defasında takılıp düştüğüm karanlık çukura dalıyordu. Ben zehirli bir sarmaşıktım, o ise her yeri küle çeviren ateşti...Beni yakıp kül mü edecekti? Yoksa toprağımı ısıtıp yeşermeme bir sebep miydi? Belki de en zorlayıcı olanı, babamın ölümüyle başlayan bu serüvenin, aslında benim kendi içsel gizemlerimi çözmeme yol açmasıydı. Kim olduğumu, nereden geldiğimi sorgularken, kendi karanlık köşelerimde yabancılaştığımı hissediyordum. Bu yolculuk, sadece bir katili bulma değil, aynı zamanda kendi varoluşumu sorgulamam için bir dehlizdi. O halde Ben bu hikayede kimdim?

Sevdiğim biri hakkında yazdığım akrostişleri paylaşmayı düşünüyorum umarım beğenirsiniz

Gözlerine inanamıyordu karşısında diz çöktürülmüş kişinin suratı hiç yabancı değildi. Şaka olmalıydı aylar önce konuşup görüştüğü kişi şuan karşısında bu halde bulunan birimiydi bu bir yanılgıydı . O kişi bu olamazdı öptüğü kişi terörist çıkamazdı .

Eğer o kazayı geçirmemiş olsaydı belki de hiçbirşey böyle olmayacaktı. Belkide yaşamak isteyecekti... Bir adamın hayatına tekrar girip onu hayata bağlaması ve o adamın,unuttukları içinde olması. Kader diyecekler, kaderin fısıltısı. Bir gün gelecek ve kader onları hiç ummadığı bir anda boğazlarından yakalayacak.

Ayça zeki bir kızdır fakat ders çalışmayı hiç sevmez.Ama annesi ve babası ders konusunda Ayça'yı baskılamaktadır.Ayça birgün yaşadığı son darbe yüzünden evi terk eder ve parkta otururken kendisiyle aynı kaderleri paylaşan Altuğ ile tanışır...

Hissediyorduk, fakat ölüydük. İşkence ediliyorduk, insanlığın sonunu getiren deneylere alet oluyorduk. Görüyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk. Bu savaş'a boyun eğiyorduk, hiddetli bir fırtına'nın esiri olmuştuk. Çünkü ışığı hissetmek istiyorduk. Fakat benim en büyük savaşım içimde bulundurduğum aşkımdı. O an bir tercih vermem lazımdı. Ya aşk için savaşacaktım, ya da canım için. Aşkı seçtim. Çünkü her daim beni korumak için bir adım arkamdaydı. Ölümden korkmuyordum, ışığını üzerimden çekmediği sürece. Bir kalp, aşkla atarken, bazen ölümü bile unutur. Bu savaşların ortasında tutkunun izleri alevlenir. Bombalar, silahlar, öldürücü maddeler. Birbirimize tutunmamızı sağlar. Bir bakarsın güneş yeniden doğar. "Benim için öl diyemem, benim için yaşamanı dilerim" İnstegram hesabı 💞~yagmurclsc_ Başlangıç tarihi (04/02/2024)

Kelimelerle anlatamadığın gerçeği şiirlerle yazmak o düşünceleri kağıda yansıtmak