„𝐇𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚 𝐤𝐫𝐮𝐜𝐡𝐞𝐠𝐨 𝐜𝐢𝐞𝐧𝐢𝐚" Siedemnastoletnia Meridia Lory nigdy nie była tą piękniejszą od innych dziewczyn. Przez swoje kompleksy chowała się w cieniu, lecz jej rówieśnicy zawsze wyłaniali ją na główny plan, by zrobić z niej pośmiewisko i obiekt drwin. Pewnego dnia dziewczyna przychodzi do szkoły, a plotki i wyzwiska skierowane w jej stronę są coraz gorsze. Jak się okazuje był tego powód - jej nagie zdjęcie wysłane przez przypadek na portalu społecznościowym. Dziewczyna nie wytrzymała, a jej problemy pokazały więcej niż tylko wierzchołek góry lodowej. Po roku wraca totalnie odmieniona, co nie umyka uwadze uczniów z jej szkoły, a w tym szkolnej gwiazdy i jednego z jej znienawidzonych oprawców. Azrael Rave pomimo świadomości, że Meridia za nim nie przepada, proponuje jej pewien układ. Z początku nie jest zbyt przekonana, ale po pewnym zdarzeniu zgadza się na propozycję. Czy ten układ ma drugie dno? Czy zmiana dziewczyny nastąpiła też wewnętrznie, czy demony jej przeszłości nadal nie ustępują?

Zlepek bolesnych słów, które przyniosły ze sobą wolność, czyli dosyć osobisty list, ostatecznie określony jako oneshot. [2018] Okładka by @nowhere__girl

Anoreksja to nie chude rączki i nóżki. To choroba psychiczna. To cholerne gówno, które niszczy cię od środka. Przestań. #70 w Literatura Faktu (20.11.16r.) #86 w Literatura Faktu (29.12.16r.) #79 w Literatura Faktu (04.01.17r.) #65 w Literatura Faktu (11.01.17r.)

Mason to syn zarozumiałego burmistrza małego miasteczka, które w skali kraju znaczy tyle, co kałuża po deszczu. Dorian wyniósł się z domu w wieku siedemnastu lat, wyrzekając swojej rodziny. Mason nieśmiało kryje się po kątach, a Dorian wrzeszczy publicznie, dumny z tego, kim jest. Mason ma talent do pisania, natomiast dłonie Doriana stworzone zostały do obsługiwania aparatu. I jakby tych różnic między nimi było mało, to Mason uważa się za hetero, a Dorian jest stuprocentowym gejem. Los splata ich życia w najmniej oczekiwanym momencie, sprawiając, że po jednym niewinnym spojrzeniu nic nie będzie już takie samo. [2018-2019] Okładka by @nowhere__girl

Anastazja jest miłośniczką teatru, morza i eleganckich spódnic. Może to właśnie dlatego wyjechała na studia do Gdańska? Aby słyszeć szum fal i... no właśnie, dźwięki gitary nocą, ale to już nie na własne życzenie. Mieszkanie w kamienicy oznacza nowych sąsiadów, a jednym z nich okazuje się niespełniony artysta, o zbyt kwiatowym imieniu, pracujący w sklepie muzycznym. Mówią, że pierwsze wrażenie jest ważne. Świat jest teatrem, a Noc kochanką wszystkich artystów. ••• okładka autorstwa cudownej @oneyellowbee trzymane z sentymentu, nie ze względu na artystyczny kunszt |_koklusz; kwiecień 2020|

❝Nie będą musieli żyć jako cienie innych ludzi❞. one-shot na podstawie serialu "ania nie anna" oraz książki "ania z zielonego wzgórza" • 17.05.2019

Kiedy się widzicie, one odwracają wzrok. Kiedy sięgacie po to samo w sklepie, one cofają rękę. Kiedy stoicie w kolejce, one odsuwają się na bok. Bo one są wśród nas. [+18] Opowiadanie o tematyce gwałtu. Jego celem jest zwrócenie uwagi na ten problem w naszym społeczeństwie. Okładka w wykonaniu @Dyktatorka Specjalne podziękowania dla @Raksha7uciferian

Kochała to, jak obdarzał jej ciało pocałunkami. On ochraniał ją przed złem, które czaiło się wszędzie. Dawał jej wszystko, czego pragnął. ____________________________ One shot napisany, by wesprzeć akcję #Helpless zorganizowaną przez facebookową grupę WattpadPiePL. Zachęcam do wzięcia udziału i życzę miłego czytania. Betowała @DepresyjnaStokrotka Okładka mojego autorstwa #Wszelkie_Prawa_Zastrzeżone

Wyobraź sobie życie w koszmarze, gdzie każda minuta to sześćdziesiąt sekund czystego strachu. Gdzie ten sam dzień odgrywa się wciąż na nowo i na nowo, bez końca. Gdzie każdy oddech i każda myśl są własnością kogoś innego. Koszmar stworzony z myślą o Tobie. [+18] Opowiadanie o trzech dniach z życia kobiety w ultrakonserwatywnym małżeństwie. Okładka w wykonaniu @Dyktatorka

Opowiadanie, może dlatego, że krótkie, powstało w przeciągu trzech dni, pod wpływem silnego impulsu. Po prostu czułam, że muszę to napisać i że muszę to napisać właśnie w takiej formie, w jakiej to dostajecie, czyli w formie pojedynczych scen, błysków. Nie będę rozwodziła się nad tym wszystkim, o czym myślałam, pisząc to opowiadanie. Dla ludzi znających Dynastię Tudorów powiem jedynie, że akcja opowiadania ma miejsce w ostatnim odcinku drugiego sezonu, kiedy Anna Boleyn oczekuje w Tower na egzekucję, a fik jest obrazem jej ostatnich myśli i swoistym rozliczeniem z przeżytym życiem. W dialogach starałam się zachować konwencję, którą zaproponowali nam tłumacze BBC. Opowiadanie może także zostać odczytane jako samodzielna opowieść, a nie fanfiction.