❝Bazı zaferler, yenilgiyi göze alanlara aittir. ❞ Üç şehri kendine seçmiş, görünmez tüm ipleri ellerinde tutan Yargıçlar'ın en mutlak kuralı değişmez sayıydı: Birinin girebilmesi için önce birinin çıkması gerekiyordu. Onlar, adaleti kendine göre oluşturmuş 12 kişilik dev bir mekanizma... En tepede Logos, onun altında dört sarsılmaz güç; Tetra. Ve onların gölgesinde yetişen yediler; Septem. Asrın, yıllar önce babası Logos'un ihanetle öldürülüşünü işittiğinde sadece on altı yaşındaydı. Yıllar sonra annesinin ölümünde de Yargıçların ismi geçtiğinde o gün kendine bir söz verdi: Onlardan olacak, intikamını alacaktı. Plan basitti; içlerinden birini etkisiz hâle getirip yerine geçmek. Ancak işler planladığı gibi gitmedi. Hedeflediği isim yerine başka biri ölürken tüm sistemin kaderini değiştirecek olan o Mnemosyne iğnesi, Asrın'ın tenine batırıldı. "Yeni Tetra tanımlandı." Ailesini elinden alan sistem artık ona mecburdu; bu saatten sonra ihanetin bedeli ise kendi ölümü demekti. Bir yanda yeni Logos olan Yakov, diğer yanda babasının kurallarına göre yaşayan Ervaz... Adaleti kendi elleriyle boğan 12 kişinin hikâyesine ortak olmaya hazır mısınız? "Sayı tamamlandı, içeridekiler için infaz vakti. Yargıçların çeperinde, adaletin bittiği yerde oyun başlıyor." *** Bu hikâyede geçen tüm kurumlar, kuruluşlar ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla olan benzerlikler yalnızca tesadüften ibarettir. Kurgu, gerçek dünyadaki coğrafi isimleri kullansa da anlatılan tüm olay örgüsü yazarın zihninde şekillenmiş bir kurmacadır. Ayrıca kurgu içerisinde günümüz teknolojisinin sınırlarını aşan bilimsel ve teknolojik unsurlar yer almaktadır. Bu unsurlar kurgusal evrenin bir parçası olup, gerçeklikle bağdaştırılmamalıdır.

17 yaşındaki Lara konuşma engellidir ve gerçek sandığı ailesi ile birlikte Amerika'da yaşamaktadır, fakat bir gün gelen telefon ile doğum sırasında karıştırıldığını öğrenir ve DNA testi için Türkiyeye gelirler. 4 abi ve üçüzü olduğunu nereden bilebilirdi?

"Konseyi ara, Roman. Kadınımı buldum." İstanbul'un güçle yıkanmış en görkemli gecesinde, genç bir kadın sahnede zarifçe salınırken, kalabalığın arasında onu izleyen biri vardı. Sicilya'nın en korkulan adamlarından biri olan Lorenzo Mancini. O gece verilen tek bir emir, iki farklı dünyanın kaderini sonsuza dek değiştirecekti. Şehrazat Vardar sıradan bir hayatın hayalini kurarken, kendini zorunlu bir evliliğin ortasında bulur. Kaçmaya çalıştıkça zincirleri daha da sıkılaşırken, Lorenzo ise ilk kez sahip olamayacağı bir şeyle karşı karşıya kalır. • Bu eser yetişkin temaları ve şiddet unsurları içermektedir.

Ne zaman ne de kader hiçbir şeyin ilacı değildi.Ölümün eşiğindeki birine ilaç tesir etmezdi.Ruhu çoktan ölmüş bir insana zaman ilaç gibi gelmezdi... (っ'▽｀)っ (Yek:Türk ve Altay halk inancinda iblis. Yeg veya Yiğ olarak da bilinir. Insanoğlunu yoldan çikaran ve kötülüğün simgesi olan )

{~Gerçek ailem - Erkek versiyon~} Aile mi? Aile kelimesi. Bir gün biyoloji dersindeyken konumuz "Aile kan guruplarıydı." Sıra bana geldiğinde annemin ve babamın kan guruplarını söylemiştim. Hocam da bana "senin kan gurubunun aile fertleriyle uyuşması imkansız!" demişti. Bu cümlenin ne demek olduğunu herkes gayet iyi biliyordu; Yalanlar, sırlar ortaya saçılacaktı...

Gerçek ailem kurgusudur,ama başrol erkek.... Bxb vardır(!)

Anne sevgisi görmeden, babasının varlığını bilmeden yaşayan abi kardeşler. Babaları bir anda ikisini bulunca başka kardeşleri olduklarını da öğrenecekler. Adnan ve Yaren. Kadere boyun eğmiş abi kardeş.

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

+18 şiddet ve cinsellik içerir "Devrim ilk kendi çocuğunu yer." İyilikle doymayı hayal ettim. Halbuki şeytanlarım benden kuş sütünü bile sakınmaz. Ve ağlayanlar şeytansa, Tanrı aldırmaz. Cumhuriyetin dokuz eyalete parçalandığı bir ulusta, Suç Dünyası'nın tampon bölgesi olarak Soykan eyaleti kullanılmaktadır. Eyalet, 'Tek Adam' olarak nam salan federal Haris Erkan Şahin ve reisleri 'Soykan Timsahları' tarafından sömürülüyor, öteki eyaletlerin federallerinin zevkleri için Soykan halkı tüketiliyordu. Küçük çocuklar çamurlu yollarda doğup zehirli dışkı sularında ölüp giderken 'Timsahlar' güçleniyor, halk eğitimsizleştikçe 'istiklal' saydamlaşıyordur. Ve istiklaller her asırda yeni bir isimle nüfuz eder milletlerin ruhuna. Sahiden, 'birlik' ne kadar doğru ama? Yozlaşmış, çürümüş bir toplumda 'kaybedenler' mafyanın yok olmasını ister mi yoksa 'kaybedenler' yükseldiklerinden emin olduklarında sistem hoşlarına gider mi? Sistem yerine değişecek olan daima roller olabilir mi? 40 yayında hükümeti bitireceği söyleyen genç bir kız, yakında 21. asrın insanının 20'nin insanlarından ne kadar ileri gittiğini keşfedecektir. !!! Bu kitap, bir mafya kurgusudur. Mafya dünyasını en gerçekçi ve pislik haliyle ele alır. Güzellemesini yapmaz. Çocukları, mafyalara özenen sokağa sıçılmış çocukların öldürdüğü bir memlekette mafya güzelleyene yazıklar olsun. Her ayın 18'i bölüm gelmektedir.

Ara sokaktan çıkıp işlek bir caddeye ulaştığımda arkamda siyah bir araba belirdi. Bu arabayı gün içerisinde bir kere daha gördüğüme emindim. Yalçın ile çiçekçiye giderken yine arkamdaydı. Şu an sürdüğüm araba gibi o da oldukça lüks bir arabaydı. Unutmak çok da mümkün değildi. Dikiz aynasından baktığımda arabanın içi gözükmüyordu. Amacını anlamak için daha da hızlandığımda hiç beklemeden o da hızlanmıştı. Saat 23.40 İşlek cadde de hızlıca sürerken önüne geçtiğim arabalardan küfredercesine korna sesleri geliyordu. "Sikeyim," diye mırıldandım. Tekrardan arkamdaki arabaya baktım. Kalbim adrenalinin etkisiyle hızlıca atıyordu. Telefonuma gelen mesajla baktım. Yapacağım en ufak yanlış hareket hem benim hem de diğer sürücüleri tehlikeye atardı. Bilinmeyen bir numaradan gelen "Durmaya niyetin yoksa yarışalım, Düşman Kızı." mesajını görünce yüzümde alaycı bir gülümseme oluştu.