"Siz onu hiç tanımadınız tabii. Bilmezsiniz kollarının arasında olmanın verdiği güveni. Öyle bir sarardı ki o kolları, o zamanlar kumral olan şu bembayaz saçlarımdan bir koku çekerdi içine, sonra yeşil gözlerime iki buse kondururdu... Ben babamın evinde, annemin dizinin dibinde küçük bir kız çocuğuyken dahi öyle huzurlu, korkusuz, güvende hissetmemiştim. Ev onun olduğu her yerdi, kollarının arasıydı, sıcak sinesiydi. Huzur, o varsa vardı. Beni öyle severdi ki hayatında hiç sevilmemişsin sen Süheyla derdim kendime. Derdim de bilmezdim işte o sevginin kıymetini. Kör, cahil, aklını kaybetmiş biriydim. Şeyda Bülbüldüm. Size hikâyeyi anlatacağım ancak bilmelisiniz ki bu hikâye benim hikayem değil. Size bir adamın hikayesinden bahsedeceğim." 🍁 "Seni Süheyla... Sadece seni... Bir seni Süheyla, bir seni. Bir seni her şeye rağmen, bir seni hâlâ... " 🦋

Denize düştüğünde kedisine sarılanların;bir tatlı kaşığı gençlik, bir tatlı kaşığı hayal kırıklığı ve bir su bardağı dolusu gözyaşıyla yapılmış elmalı turtanın,yağmurlu bir doğum günü akşamı karşıdaki eve götürülen bir dilim doğum günü pastasının ve neredeyse bozulmak üzere olan bir gramofondan yükselen Bülent Ortaçgil sesinin, genç bir kadının odasında 'Bu su hiç durmaz.'diyerek ruha bürünmesinin hikayesi. Bu hikaye en çokta yalnızlığı seviyorum diyen ama hayat plağındaki şarkı bittiğinde gramofonun iğnesini kaldırması için başka bir ele ihtiyaç duyanların hikayesi. En sevdiği şarkı dört dakika on sekiz saniye sürenler, akşamüstü hep genç kalanlar, gece gelince gemisi batanlar,kitap sayfalarını kıvıranlardan nefret edenler,hayatı bir kutu hapa bağlı olanlar,hatalarıyla var olanlar,Galata'nın hemen dibindeki bir sahafta aradığı aşkı bulanlar veyahut bulduğunu anında kaybedenler üzerine üzerine bir inceleme. Ya da bir günlük sayfası.

"bir ortak geçmişimiz var, bir de hep açık yaralar. kendine hatırlattığın fazla parlamış anılar." -yarı texting

Babası başbakan olan Ada İzel Karazade ailesinin katı kuralları ve fiziksel, psikolojik baskılarıyla on dokuz yıl geçirmiş lise sona giden biridir. Yağmurlu bir günde okuldan evine döndüğünde saçları ıslak, gevşek kravatıyla büyük oturma salonun tam ortasında ailesinin misafiri olarak gelen o adamı gördüğünde, kirli bir masalın ilk sayfasını aralamıştı. Boris Slav Virateli, Virateli ailesinin mirasçısı iken aynı zamanda büyük Rus mafyasının en karanlık isimlerinden biriydi. O aynı zamanda, bir Moskova askeri. BU KİTAP YARANIN DİKİŞİNE ON DÖRT KALA KİTABINDAN DOKUZ AY ÖNCESİNİ ELE ALIYOR. ARADA ZAMAN FARKI VARDIR!

Yulian Alcatraz, İrlanda'da kurulmuş dünyaca ünlü bir rock grubunun solistidir. Yıllar içerisinde tıpkı onun gibi bir rock yıldızı olan babası sayesinde bir yerlere geleceğini işitmiştir hep ve aslında en büyük amacı bunun aksini kanıtlamaktır. Estelle Dubois, Amerika'ya yüksek spor başarısı bursu ile üniversite okumaya gelmiş bir genç kızdır. Soğuk yapısı ve aşktan kaçtığı söylentileri vardır arkadaş grubunda. Hayatının çok yolunda gittiğini düşündüğü bir anda tüm yaşamı tepetaklak olur. Estelle ve Yulian hiç beklemedikleri bir anda birbirlerini bulurlar ve güzel bir gece geçirirler. Fakat Estelle sadece bir hafta sonra Yulian'ın beraber yazdıkları şarkı sözlerini çaldığını fark eder. Sahte bir ilişki olarak başlayacak bu anlaşma nereye gidecektir? 🎶 "Sadece aşık olmak için mükemmel zamanı bekleme, sahip olduğumuz en iyi an bu an." "Yulian gibi birine aşık olup ölmemi mi istiyorsun, Marin?" "Yaşamanı istiyorum."

İzem Meva Ulusoy, bir gece ansızın evine giren bir adamı ne denli tanıyabileceğinin sınırlarını dahi bilmezken; fark etmeden bu sınırların etrafında dolaşmaya başlamış ve sınırlarının içerisine yaralı bir adamı da alacak kadar körleşmişti. Bu çetin yalnızlıkla sürdürdüğü hayatının tek odak noktası kendisi ve arkadaşlarına ait ünlü, zincir bir restoranın gizli ortağı olmakken bin farklı kelimeyle sınadığı bir adama nasıl güvenecekti? Aslında İzem Meva, nefreti iliklerine kadar hissettiğini düşünürken birine öylece güvenmenin neleri beraberinde getireceğini de öğreniyordu. Ona göre ilk adım tanımaktı ve zihninde bir zorundalığı yaşatan İzem Meva, ilk önce yaralı bir adam tanıdı. Ancak yaralı adam, kendi yarasını kendisinin açabileceği kadar gözü kara; açtığı yarayı kendisinin dikebileceği kadar da zekiydi. Tek amacı ailesinden kaçmak olan, bilakis delicesine bir zekâyla sarmalanmış, gayesini başarıya ve yeteneklerine adamış; ruhu da dili kadar gürültülü, her şeyin uzağında kalan bir adam vardı karşısında. Had yoktu lakin hesaplar epey çoktu. Her şey birdenbire tersine döndüğünde tanımanın darbesi de fazla sancılıdır. Pars kaçmakta olduğu düzenin en önemli adamı hâline gelir, kapısını çaldığı kadının yaşamını avuç çizgilerine taşımak, onu bir bilinmezliğin içindeyken yaşatmak zorunda kalır ve dünya, artık kaçması gereken her yolda ona tek bir kişiyi göstermeye başlar. Hem gizli bir kurulu yönetmek hem de tek kişilik hayatına inatçı bir kadını daha sığdırmak mecburiyetinde olması, onlara neler yaptırır? Yine de... İkinci adım öğrenmekti ve yaralı bir adam, canı yanmış bir kadının neler yapabildiğini öğrenecekti. Her ikisi de pimi çekilmeye hazır iki bombayı da ellerinde tutuyorlarken, ilk kim pes edecekti? 𒌐

"Gözümden sakındıklarımı korumak için gözden çıkardıklarım vicdanımı sızlatmaz." Sesi fısıltı gibi çıkmıştı ama kendinden emindi. "Bunun için bir katil olabilirim, hayal edemeyeceğin kadar kötü olabilirim." "Ve vicdanın sızlamaz." Dedim aynı onun gibi fısıltıyla. "Bu seni korkutur mu?" "Korkutmamasını mı isterdin?" Dudakları kıvrıldı. "Asu" dedi şiir okur gibi, sesinde gülümsemesinden bir parça vardı. "Ne istediğimi duymak istemezsin." Asu bir gece eve döndüğünde kardeşinin cansız bedeni ile karşılaşır. Kardeşi, geride cevapsız sorularla dolu bir mektup bırakmıştır. Mektubun ardından intiharın sebebini öğrenmek için, kardeşinin ölümünden şüpheli beş adamla aynı evde yaşamaya başlar. Fakat bu intihardan çok daha karanlık işlerin içine düştüğünden habersizdir. Şüphelilerden birine aşık olduğunda ise işler iyice sarpa sarar.

Yıldızım gökyüzünde; Unutma, beni dile. Uçta günlerim sayılı; Bir gündüz bir gece. Kelebeğin ömrü bir gün. Sana kaldı bu keder dolu, Yüz elli yıl sürecek olan sürgün. "Karganın her bir tüyünü tek tek kopartsan da işlenmez kimsenin sol tarafına, ama kelebeğe sakın dokunma; bir günlük ömrü var zaten, kelebeği öldürmek günah sayılmalı bu yüzden." 05.05.2023 | Maiora (İlk yayınlanma tarihi 21.09.2019. İçerik tamamen düzenlenerek tekrar yazılıyor.)

"Gecenin Kartalı doğdu. Parçalanan ruhlara mesken oldu. Bir yırtıcı öldü, bir başkası küllerinden doğdu. Gecenin Kartalı aramızda. Aramızda ve dinç. Yüzyıllardır beklenen kehaneti gerçekleştirmek için burada. Sayısız can almak ve kazandırmak için soluklanıyor. İçine çektiği her nefeste bir tüy düşüyor bedeninden. Kimisine can, kimisine de kan revan oluyor." 19 yaşındaki Viviana, babasının onun için dizayn ettiği hayatta, arkadaşlar değil de kalın beton duvarlar tarafından çevrelenirken büyümüştür. Babasının hayatını adadığı ve annesinin 13 yıl önce trajik bir şekilde hayatını sonlandırmasına sebep olan Kutsal Karanlık adındaki örgütten tamamen uzak kalmıştır. Ancak bir gece ansızın evine birinin girmesiyle birlikte, kendisini yalnızca uzaktan işittiği ve hakkında hiçbir fikre sahip olmadığı bambaşka bir dünyanın, tabiri caizse bir cehennemin, içinde bulmuştur. Artık kendisini korumayı öğrenmesi gerektiğini düşünen babası Matteo Vescari'nin vesilesiyle, kimliğini gizli tutarak Kutsal Karanlık adlı bu örgüte girmiştir. O sırada, yaptığı trajik bir hatanın sonucunda rütbe düşüşü yaşayan, eski Kıdemli Ajan Andrei D. Trevisan ise öfkeden deliye dönüyordur. Bu ikilinin yolları beklenmedik bir şekilde kesişecektir. Viviana, zorlu geçen eğitim süreci ve sınavların arasında peşini bırakmayan talihsizliklerle uğraşmak zorunda kalacaktır. Hayatına sürekli müdahale eden kimliği belirsiz kişiyle birlikte, yaşantısı oldukça zorlaşacaktır. KUTSAL KARANLIK, BAĞIMSIZ BİR AKSİYON/GERİLİM/DARK ACADEMIA/DİSTOPYA (?) ROMANIDIR.

Belgin için hayat, dört duvar arasına sıkışmış gri bir rutinden ibaretti. Amansız bir hastalığın pençesinde kıvranırken sadık dostu Lokum'un gözleri önünde yalnızca ölümü bekliyordu. Siyah saçlarındaki beyazlar, yeşil gözlerindeki sönmüş fer ve kocasının tenine sinmiş yabancı parfüm kokusu... Ancak kaderin, bitmek üzere olan bir hayat için son bir planı vardı. Bir parkta karşılaşılan bir çift ela göz, yabancı bir elin şefkati ve ölüme yürürken öğrenilen gerçek bir sevgi...