On dokuz yaşındaydım ve abimin en yakın arkadaşı, çocukluğumdan beri abi dediğim o adamın sarsılmaz iradesini yerle bir etmeye ant içmiştim. Aramızdaki on bir yaşlık uçurum ve abimin hemen yan odadaki varlığı, içimdeki ateşi söndürmeye yetmiyordu. Turgay benim için artık güvenli bir liman değil, içine düşmek istediğim en büyük günahtı. Abimin gölgesinde, sessizce başlayan bu savaşta tek bir kural vardı. İlk dokunan yanar, ilk kaçan mahvolur.

Süveyda, annesinin evleneceği adamın oğlu Alaz'ı asla bir ağabey olarak görmedi. Kan bağının olmadığı bu evde, tek bağları birbirlerine duydukları dizginlenemez arzu ve karanlıktı.

İki yabancı, tek bir çatı. Bir nişan yüzüğünün gölgesinde filizlenen, yasaklanmış bir arzu. Arya, üvey ablasının mutluluğunu izlemek zorundaydı. Ama Aslan'ın gözleri ona başka bir hayatın, başka bir günahın kapılarını aralıyordu. Sırlar saklandığı sürece tatlıdır. Ta ki her şey yanıp kül olana kadar...

(Tutsak'ın 2. Hikayesidir, birinci hikayeyi okumadan bu hikayeye başlamanız halinde; kurguyla ilgili, fazlasıyla anlaşılmazlık olacaktır.) 'Bir zar at ve bir seçim yap. Kaderini bul, Kabullen. Geçmişi unut, tüm önyargıları... Çünkü bu senin hikayen, onların değil. Burada başrol sensin, onlar değil." Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanması, çoğaltılması, dağıtılması halinde ilgili kişiler hakkında yasal işlem uygulanacaktır.

"Birlikte güldüğün birine aşık olmak kolaya kaçmaktır; ben seninle ağlamaya bile aşığım." Sıradan başlayan planlı bir intikam oyunu; ne denli büyük bir karmaşaya yol alabilir ve ne denli büyük bir aşka sebep olabilirdi? Tanıtımının Yayınlanma Tarihi: 23.07.2014 Finalinin Yayınlanma Tarihi: 17.01.2016

Yıllarca tek bir adamı bekledi... Onun gülüşünü, sesini, adını kalbinde taşıdı. Ama kader, onu bambaşka bir şekilde karşısına çıkardı... Bir hastane koridorunda, yıllar sonra gördü onu... Parmaklarında yüzük, yanında hamile eşiyle. O an, içindeki tüm umutlar sessizce söndü. Ve tam o anda - yeni bir hikâye başladı. Karanlık bir üniforma, yorgun bir bakış, ağır bir sessizlik... O asker, hayatına adım attığında her şey değişti. Geçmişin acısını, geleceğin belirsizliğini ve aşkın en gerçek hâlini öğrenecekti. "Bazen kalp, en beklenmedik anda yeniden atmaya başlar." *** "Baru-" diyemeden elini belime atıp kendine doğru çekti beni. Ne olduğuna anlam veremiyordum. "Ödeşmek adettendir." Diyince yutkundum. Belimi tutan eli beni göğüsüne sıkıca bastırdı. İşte şimdi köşeye sıkışmıştım. Yanında duran kolunu kaldırıp parmak uçlarıyla yanağıma hafifçe dokundu. "Ne...ne yapıyorsun?" Tekrar yutkundum. Ama boğazımdan geçmiyordu işte. Beni kendine daha çok bastırınca yanağıma dokunan eli boynuma kaydı. Gözlerim titredi adeta. Boynumdan enseme doğru çıktı. Ensemi sertçe kavradı ve yüzüme eğildi. "Sıradan olacak ama..." Tekrar sırıttı. Gözleri dudaklarıma kayınca iç çekti. Gözlerindeki yakıcı ifade yerli yerinde dururken, "öp beni." Dedi kararlılıkla. Ona vereceğim cevabı beklemeden dudaklarıma yumuldu. Öyle bir açlıkla öpüyordu ki dudaklarımı sömürüyordu. Çok sert davrandığı için dişlerimiz birbirine çarpınca ürperdim. Ama o durmadı. Çok sert davranıyordu. Hızına yetişmek asla mümkün değildi. Bu bir daha beni öpmesindi! ~Barut & Beyaz...