13 Rakamı dünya genelinde uğursuz rakam olarak kabul edilir değil mi?
Ben kaldığım rezidansın 13. numarasında yıllarca aradığım ve en sonunda pes ettiğim şeyi buldum.
Ben Park Chaeyoung diğer adımla Roseanne Park...
-Ya kardeşim bu ses ne gece gece , anneanneni mi sikiyorsun ya!?
Roseanne, hasta bir genç kızdır. Yaşı gibi değilde çocuk gibi davranır. Babasının yaşattığı bir travma sonucu kendisi gibi davranamaz.
Lalisa, Roseanne'i babasından kaçırır ve ona kendi evinde iyi bir hayat sunmaya çalışır.
Kremi masanın üzerine koyarken "teşekkür etmene gerek yok biz arkadaşız" dedi. Kıçımın arkadaşı!
Ben de oturduğum yerden kalktım ve tam karşısına geçtim. "Ben senin arkadaşın değilim Chaeyoung!"
Bana şaşkınca bakmaya başladı. Bunu hiçbir zaman dile getirmemiştim ve bunu sonunda dillendirmem ona ağır bir darbe olmuştu. "Neden?"
Neden mi? Arkadaşlar birbirlerini arzulamazlar Park Chaeyoung.
Yüzüne bir tebessüm yerleştirip elimi nazikçe kavradı ve yumuşak dudaklarını elimle buluşturdu. Yüzüme samimiyetsiz bir gülümseme yerleştirdim ve elimi ondan kurtardım.
Birkaç saat önce dudaklarıma değen dudaklarının şimdi hiçbir şey olmamış gibi elime değmesi beni çok rahatsız etmişti. Düştüğüm durum cidden berbattı. Resmen abimin nişanlısı ile beraber olmuştum..