"Bu denizi birlikte taşıracağız, ve o gün, rüzgar bize kaybettiklerimizi geri getirecek.." Selene Miryano, kan bağı olmasa da, can bağı olan kardeşi için gözünü karartmış bir kadın. Gökhan, Şerif Furtunanın en sadık adamı, sağ kolu, uğruna canını verecek bir adam. Bu iki farklı dünyanın insanını birleştiren esas duygu sadakatdi. Eğer, bu sadakatin yerine aşk geçseydi, neler olurdu? Felaket mi, yoksa yaralarına merhem mi? Belki de dillere destan bir aşkın, dildade aşıkları olurdular... Bu sevdaya bir şans verin, çünkü onlar verecek.

"Bazı lekeler suyla çıkmaz, bazı yaralar zamanla kapanmaz. Ve bazen bir annenin sustuğu yerden, bir kızın isyanı yükselir." Her şey tek bir sözle başladı; bir fısıltı, bir iftira ve ardından çığ gibi büyüyen o kör yargı... Kasabanın dar sokaklarında yankılanan zehirli kelimeler, bir kadının dünyasını kaç parçaya bölebilir? Bir kadını uçurumun kenarına kadar sürükleyen bu haksızlık, arkasında sadece "namussuz" yaftasını ve yapayalnız kalmış bir evladı bıraktı. Şimdi toplumun önyargılarıyla örülmüş o aşılması imkansız duvarlar, Emine'nin önünde duruyor. Herkes onun da annesi gibi pes etmesini, boyun eğmesini ve o karanlık lekenin içinde kaybolup gitmesini bekliyor. Ancak unuttukları bir şey var: Bazı fırtınalar, içindeki fidanı kırmak yerine onu çelikleştirir. Bu kitapta; Yarım bırakılmış hayallerin sızısını ve "namus" kavramının kirli dillerde nasıl bir silaha dönüştüğünü, Başkalarının günahını ağır bir miras gibi omuzlarında taşıyanların, "el alem ne der?" hapishanesinden kaçışını, Ve en önemlisi; uğradığı her haksızlığa rağmen annesinin yarım kalan hikayesini onuruyla tamamlamaya ant içmiş Emine'nin zafer çığlığını okuyacaksınız. Siz hiç suçsuzken mahkum edildiniz mi? Kendi hayatınızda bir yabancı gibi izlendiniz mi? Arda Kalan, sizi bu soruların tam ortasına, acımasız bir gerçekliğin içine davet ediyor. Hazır olun; bu hikaye sadece okunmak için değil, hissedilmek ve toplumsal yargıları yerle bir etmek için yazıldı. Çünkü gerçek namus; kirli dillerde değil, temiz vicdanlarda ve kazanılan onurlu savaşlardadır.

Vexillium serisi Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas'a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla, kendisine sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi" --- Tüm hakları saklıdır. Senaryo çalınması durumun da gerekli işlemler başlatılacaktır.

Martı Yayınları aracılığıyla kitap oldu! Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)

𝕴𝖘𝖑𝖆𝖐 𝖐𝖊𝖑𝖊𝖇𝖊𝖐𝖑𝖊𝖗 𝖚𝖈̧𝖆𝖒𝖆𝖟 𝖆𝖙𝖊𝖘̧𝖊 𝖞𝖆𝖐𝖑𝖆𝖘̧ı𝖕 𝖐𝖚̈𝖑 𝖔𝖑𝖚𝖗. Ben küçük bir kız sokağa bırakılan, o sokaktaki yıldızları izleyen, her hücresinin üşüdüğünü hisseden, ben küçük bir kız saatlerce alınmayı bekleyen, gözyaşları yağmura karışan ve ben küçük bir kız yalnızlığını yıldızlarla paylaşan. ঐ Ben küçük bir kız evi sokaklar olan, bütün sokaklardaki yıldızları izleyen, her hücresi teker teker soğuğa alışan, ben küçük bir kız ailesi olmadığını kabullenen, yağmurdan kaçan ve ben küçük bir kız her şeyini yıldızlarla paylaşan.

Hiç birine empati beslediğiniz oldu mu? Ya da içinize doğan bir hoşnutsuzlukla beraber çok sevdiğiniz ve sizden uzakta olan birine duyduğunuz özlemin uykularınızı bölmesine şahit oldunuz mu?. İnsanların sürekli empati veya altıncı his diye tarif ettikleri duyguların aslında ne olduğunu merak ettiniz mi hiç? Normal bir köylünün bu tanımlarla geçiştireceği duygular aslında zihinlerimizin Qu denen maddesellikten uzak alternatif bir boyutta serbestçe hareket etmesinden doğan eylemlerin bir sonucu olduğunu söylesem ne dersiniz? Qu hakkında yapılabilecek en yaygın tanım bütün canlıların zihinlerinin birbirleriyle kurduğu ortak bağlantılardan doğan bir evren olduğudur. Günlük yaşantımızda fark etmeden birçok defa zihnimiz bu boyuta geçer ve Qu'nun ufak etkilerine maruz kalırız fakat Zihin Büken olarak adlandırdığımız bazı kimseler bu karanlık boyutta yollarını bulmak ve bu sayede diğer bilinçli varlıkların zihinlerine nüfuz etme konusunda kendilerini özel olarak eğitmiş kimselerdir. Bulunduğumuz çağda varlığını koruyan iki büyük zihin büken grubu vardır. Kendilerini bu iki gruba da bağlı görmeyen zihin bükenlerin tabiriyle onlara Çağıranlar ve Susanlar denir. Kimilerine göreyse eski lisanda Dârun (Düzen) ve Kahran (Kaos). Zihin bükücülüğün belli kurallar çerçevesinde kullanılması gereken bir sanat olduğunu savunanlar ve onu özgürce kullanmayı kendilerine hak sayanlar. Bu iki topluluk arasında yaşanan güç dengesinin arasında kalmış kahramanlarımızın kaderi nasıl sonlanacak şahit olun !

"Merhamet duygusu olmayan bir melek gibi Ayağa kalk ve bir efsane ol Şimdi orada duruyorsun, bana gülümsüyorsun. Gözlerin, gerçekleşecek olan kehanetten habersiz, masumca bakıyorlar bana Ama bir gün gelecek ve uyanacaksın, görmeye başlayacaksın O zaman geldiğinde sırtındaki kanatlar sana göklere çıkmanda rehberlik edecek Kaderimiz savaşabileceğimiz bir şey değil, yinede bir gün tekrar bir araya gelebileceğimizi umuyorum Ben asla cennete yükselmeyebilirim ama sana olan aşkımın devam edeceğini biliyorum." ⋆✴︎˚｡⋆ Dünyanın ve insanlığın sonunu gelmişti. Bu kutsal son, yüz yıllar önce başlamıştı fakat tamamalanamadı ve dünyanın sonunu getirmesi gereken melekler yenildi. Ölü bedenlerinin parçalarından ağaçlar yükseldi ve orada yaşayanlar uzun ömürlü, doğayla iç içe yaşayan meleksi güzellikteki elfler doğdu. Kanlarının aktığı topraklar lanetlendi ve kurudu, oralarda orklar ve goblinler doğdu. İnsanlıktan uzak görüntüleri, kana susamışlıklarıyla bilinen vahşi yaratıklar... Ruhları ise paramparça oldu ve dört bir yana saçıldı, binlerce farklı bedende doğdular, başta o bedenlere "ilahi elçi" denildi. Fakat geçen yüzyıllarda içlerindekinin melek emaresi olduğu unutuldu ve "büyücü" oldular. Seçilmiş kişilerdi. Görev yerine getirilmeli, melekler eski formlarına ve hatıralarına kavuşup dünyayı yok etmeliler. Bu kitap, kıyametin içerisindeki bir aşkın öyküsü. 🎐 Apokaliptik isimli ilk kitap