Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Bütün hayatım, babamın gölgesinde bir oyunuydu. Ailemin düşmanı olan kadını sevdiğim için, ona olan aşkımı o zamanlar herkeste saklamak zorundaydım. Onu kaybettim. Bir trafik kazası, Balım'ın bütün anılarını sildi. Tek hatırladığı şey: Sevgili olduğumuzdu. Ve ben... Onun bu yalana sığınmasına izin verdim. Ona, aşkımızla ilgili kocaman, pırıl pırıl bir yalan söyledim. Çünkü gerçek, onu ve sağlığını mahvederdi. Ama kuralları değiştirmeye oynayacaktım. Babamı ve medyayı Balım uğruna karşıma alacaktım. Balım için herşeye razıydım. Ailemle ve medya ile başa çıkıp Balım'ı korumak ve onu bu oyuna inandırmak benim görevimdi. Bakalım bununla nasıl başa çıkacaktık? O gerçekleri hatırlarsa, ben biterdim. O gerçekleri hatırlarsa, o da biterdi. O gerçekleri hatırlarsa, bizde biterdik.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Büyükelçi Duhan Vitellius bir gün iş yemeğinde, arkadaşının aslında bir kadının hayatına alıkoyduğunu öğrenir. Bunun için harakete geçen Duhan, planlarında sonuçsuz kalır. Valeria Ksenia, kendisi insanları öldürmekle meşguldür. Alıkonulduğu günden beri cinayet işlemeyen Valeria, Urvaz İllius'u yani alıkonduğu adamı öldürmeye çalışır ve bunun için Duhan Vitellius'u kullanmak zorunda kalır. Ve bu durum trajedik bir şekilde Duhan'ın cani tarafını ortaya çıkartır. Ve bu hikaye iki cani insanın nasıl cinayet ettiklerine, içinde ki acıyı nasıl attıklarına şahit olacaksınız. "Yarasa kadar lanetli, bir o kadar da güzelsin." (Bu kurgu +18 ögelerine yer vermektedir.)

Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas'a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla, kendisine sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi" --- Başlama tarihi: 26.01.2025. Tüm hakları saklıdır. Senaryo çalınması durumun da gerekli işlemler başlatılacaktır.

mafya, aşiret, anlaşmalı evlilik. "Senin için dünyayı yakarım, Mersa." dediğinde, nefesinin suratıma çarpması beni ürpertti. Kesinlikle ondan böyle bir hamle beklemiyordum. Nefesinin suratıma çarpmasından dolayı kendiliğinden birkaç adım geriye gittim. Sırtım duvara yaslanınca, iyice yakınıma geldi ve kafasını eğerek yüzümüzü eşitlemek yerine, bir elini çeneme yerleştirip kafamı kaldırarak ona bakmamı sağladı. "Ne bir başkası, ne de bütün dünya. Çok istiyorlarsa çıksın karşıma. Senin için gözümün kararmayacağını mı sanıyorsun?" dedi, sözlerini bir bir yapacağını biliyordum. Bunu bilmek sertçe yutkunmama sebep oldu. 05.11.24

O kurtların göğsünde ateş vardır. Dağları aşıp ovaya iner, geceleri gündüze çevirirler. İşte böylece, yolunu o ateşten bulan bir ekip. Beyinleri vatanın toprağıyla yıkanmış, alaycı bir ekip... (İsyankarlar Komandosu) -Amacınız nedir, asker? -İsyan, komutanım. -Aferin, asker...

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Hayatından sıkılmış ve kendi kendine eğlenmenin tuhaf yollarını bulan genç bir kadın, bir gün can sıkıntısıyla rastgele bir numaraya mesaj atar. Masum bir şaka olarak başlayan bu küçük yanlış, karşısına sert, disiplinli bir askeri ve kısa süre sonra ciddi ve kararlı bir başka adamı çıkarır. Başlangıçta sadece yanlış bir mesaj olan şey, iki zıt karakterin ve iki güçlü erkeğin çatıştığı bir aşk üçgenine dönüşür. Kadının umursamaz tavırları, birinin katı disipliniyle çatışırken, diğerinin sessiz ve kararlı duruşu kalbini başka bir şekilde sarsar. Bazen kader en büyük oyunlarını en küçük tesadüflerle başlatır. Peki bir mesaj, iki zıt dünya ve bir aşk üçgeni için yeterli olabilir mi?