Elf & Vampir Hedefi sadece çiçek toplamak olan Veronica, başına geleceklerden habersizdi. Onun yardımına koşan adam aslında avını koruyan bir avcı olabilir miydi? Sonuçta her avcı, avını diğerlerinden korurdu. Peki Veronica düştüğü bu yolda avlanacak mıydı? Yoksa bir anda avcının hayatını mı değiştirecekti? "Herkes senin kanını isterken ben nasıl koruyacağım seni? Özellikle ben isterken..." _________________________________________

Tanrı'ya yüz çevirmiş iblis, insan bir kadına aşık olur. Günahla kavrulan bedenleri gelecekte tekrar bir araya geldiğinde kadın bir bebeğin peşinde iz sürmektedir. "Bizim için bir cehennem kurdum sevgilim."

İlk defa avuçlarımın arasına aldığım fotoğrafta gördüm yeşil gözlerini... İlk defa karanlık duvarların ardından gördü gri gözlerimi... "Kimsin sen?" "Senin ulaşamayacağın biri, Teğmenim." Bizi Fedailer adlandırıyorlardı. Ölümden korkmayan, kaderi ölüm bağıyla birleşenlerdik. Biz ölüm için yaşayan, ölüm için seçilenlerdik. Ölümle başlayan kaderimiz ise, bir tek susmak yakıştı kalbimize. O karanlıkta parlayan umut, bense güneşin ardında saklanan karanlıktım. Hayalettim, görünmezdim. Ama onun gözlerinde ben... ben başka yerdeydim.

Bir kızımız var bu kızımız kendisine atılan iftira sebebiyle ailesi tarafından sorgulanmadan sorulmadan 13 yaşında sokağa atılıyor. Memleketinden İstanbul gibi tekin olmayan ve büyük bir şehire taşınıyor elinde bulunan bir miktar parayla. Sokaklarda kalıyor hem çalışıyor hem de okumaya çalışıyor, bir süreliğine yanlış bir yola sapsa da hemen doğru yolu buluyor ve üniversiteye giderek vatana yararlı bir Türk kadını oluyor. Uzun bir göreve gidiyor o görev sırasında hayatının aşkıyla tanışıyor ancak yolları Miranın biten göreviyle ayrılıyor. Bir hikaye başlamadan yarım kalıyor. Görevden hemen sonra tayini çıkan Mira Ailesinin memleketine taşınıyor ve onların 3 sokak alt mahallesinde yaşamaya başlıyor. peki Mira aşık olduğu adamla tekrar karşılacak mı? ailesi ile karşılacak mı? Ailesi ile karşılaşırsa sonucunda neler olacak? gelin Miranın ağzından dinleyelim... İYİ OKUMALAR DİLERİM YAZARINIZ DÜŞ SOKAĞI.

Pera, Tarlabaşı'nda arkadaşının evinde otururken mahallede çıkan beklenmedik bir kavganın ortasında bulur kendini. Sokak sakinlerinin arasına düşen bu huzursuzluk, polis sirenlerinin keskin çığlığıyla bölünür; Pera, bu karmaşanın bedelini soğuk bir nezarethanede ödemek zorunda kalır. Ancak o rutubetli sessizliğin içinde, köşede bekleyen bir çift gözle karşılaşır. Orada tanıdığı o çocuk, Pera'nın hayatına dokunan gizli bir el gibi her şeyi kökünden değiştirecektir. Parmaklıklar ardında başlayan bu sessiz tanışıklık, her ikisinin de kendi kayıp benliklerini birbirlerinde bulacakları uzun bir yolculuğun ilk adımı olur. Yolunu kaybetmiş, nereye ait olduğunu bilmeyen gençlerin hikâyesiydi bu... Kendi içlerinin karanlık sokaklarında tökezleyip duran, düşe kalka büyüyenlerin. Her adımı soru işareti, her nefesi başka bir arayış olanların. Bir gün kalpleri kırılmış, ertesi gün umutla dolmuş; kimi zaman yorgun, kimi zaman inatla tekrar ayağa kalkmışlardı. Kayıp hissettikçe birbirlerine tutunmuş, düştükçe birbirlerine ışık olmuşlardı. Belki hedeflerini bilmiyorlardı ama yürümeyi bırakmadılar. Belki kim olduklarını çözemiyorlardı ama olmak istedikleri kişiyi sessizce içlerinde büyütüyorlardı. Bu, yolunu kaybetmiş ama yine de kendi yollarını bulmaya çalışanların hikâyesiydi. Her yanlış adımda biraz daha doğruya yaklaşan, her acıda biraz daha güçlenen, her anda kendini yeniden bulanların.

Arina, son 4 yılını Türkiye'de geçirmiş bir kızdır. Kafa dağıtmak için geldiği mekanda çıkan olaylardan dolayı mekandan ayrılmak ister, fakat işler onun isteği üzerine gitmez. Kimsenin bilmediği bir sırrı öğrenir. Bu durum yüzünden başı derde girer. Yer altı dünyasının en acımasız Patron lakabı ile tanınan adamın esiri olur. "Bunu bilmemeliydin." Gözlerim kapanmadan önce en son duyduklarım bunlar oldu. "Artık istesen de kurtuluşun yok."

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştirmezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atmazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Genç ressam Neva Alanka, yıllardır kalbinde ve aklında üzerini örttüğü kişiyi sır gibi saklıyordu. Aslında her şey açıktı, görmek isteyen görüyor, duymak isteyen duyuyordu. Ama Roman Oflaz... O sevgiyi yıllarca görmedi, o sevgiyi dile getiren kelimeleri duymadı. O sevginin üzerini örten katran karası renkteki nefreti ise anlayamadı. Neva Alanka, tüm tablolarında tek bir kişiyi ve o kişinin ona bıraktığı acıyı yansıttı. Fırça darbeleri, kalbini dinleyerek kağıtların üzerinde ağır ağır gezindi; anılar, acılar, görünmeyen yaralar çizdi. Sevdiği adam için sesini kaybetmişti. Özünü, ruhunu unutmuştu. Kimse anlamadı. Roman Oflaz ise, onun adını haykıran küçük kızı duymadığı gibi onun kalbine bıraktığı acıyı da, ruhuna açtığı derin yaraları da bilmedi, görmezden geldi. Her karşılıksız aşktan, bir nefret doğardı... Neva Alanka, kalbini parçalara ayıran, ruhuna daima kanayacak yaralar açan, şen sesini duymayan, onu hiç görmeyen Roman Oflaz'a, yara mı olacaktı yoksa yara bandı mı? KİTABIN TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR, (Ç)ALINTI DURUMU OLURSA HUKİKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR. 02/02/2025

Fenrir. Kıyameti getiren o. Ceplerimde çakıllar, Yolumu keser, ayaklarıma takılırlar. Bağıma bülbül konar mıydı? Sendele artık, koşma. Ellerinde şefkat, bileğinde güç, Sıkıca sarılmışsın deli bozuk. Onun kanadının gölgesi şeytan, Su gibi yılları ondan çalan.