"Sen, acını yaşarken yanında susacak birini arıyorsun. Bense keşke konuşacak birileri olsa diyorum. Bir anda öyle bir girdin ki hayatıma... İlk karşılaşmamızda bile, aramızda gerçek bir şeylerin yaşanmayacağına adım gibi emindim. Bana âşık olduğunu söylediğin gün, gözlerindeki hüznü sahi sandım. İlk kez, hayatım boyunca sana hissettiğim sevgide, kendimi de sevmeyi öğrendim... Sonra yalanlarınızla yüzleştim. Beni kandırırken, kendini nasıl bu kadar gizleyebildin, hayret ettim. Âşık olduğun kadınla göz göze geldiğinde, nasıl yandığını göremeyecek kadar âşık olmuşum. Seni kaybedince anladım. Gerçi hiç kazanmamışım ki seni... Kimse, senin onu sevdiğin kadar sevmeyecek beni. Bunu bilmek canımı o kadar acıtıyor ki... Kendimi kapkaranlık, tarafsız bir aşkın ortasında yapayalnız hissediyorum. Uğruna savaşabileceğim bir aşk bile değil bu. Kapkaranlık. Ve bu gururumu o kadar kırıyor ki, paramparça oluyorum. Karşımda onun için döktüğün her gözyaşında, gözyaşım olup akıyorsun gözlerimden... Ve ben buna engel olamıyorum... *** Başlangıç tarihi: 21.11.2020 1k okuyucu: 15.02.2021 5k okuyucu: 28. 07. 2022 10k okuyucu:

Hafızasını kaybetmiş bir halde baş düşmanının evinde esir olarak uyanan Meira, geçmişte işlediği affedilemez bir günâhın bedelini ödüyor olduğunu öğrenir. Meira uyandığında ona söylediği ilk sözü "Biz düşmanız" olan adamın, bir zamanlar gözlerinin içine aşkla baktığını öğrendiğinde işlediği günahın hiç de sandığı kadar basit bir ihanet olmadığını ve altında çok daha korkunç bir entrikanın yattığını anlar. İki düşmanın kader ağları, tutku ve nefretin ateşiyle birbirine örülmüş; kurdun kuzu postuna bürünüp kuzunun kurda dönüştüğü çarpık bir ihanet oyununa evrilmiştir, artık birbirlerinden kaçmaları da ne mümkün! Bu yapbozu ise çözmenin tek bir yolu var: Gördüğün ve duyduğun hiçbir şeye inanma. Bunu geçmişteki sen bile söylüyor olsa... Fantastik değildir, karanlık aşk türündedir. DİKKAT! Bu kitapta cinayet, psikolojik ve fiziksel şiddet gibi rahatsız edici olabilecek içerikler bulunmaktadır.

Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Ne iyiler göründüğü kadar iyi, ne kötüler göründüğü kadar kötü... × × × "Neden bu kadar sakinsin?" Gözlerime gelmeyen gözyaşlarıma teşekkür ederken omzumu silktim. "Ne yapmamı bekliyorsun? Sana bağırıp çağırmamı mı?" "Yani, evet. Yanına gelirken öyle ihtimalleri hesaba katarak gelmiştim." Gülümsedim. "Nefret bile etmediğim insana bağıramam. Hem sana bir şey söyleyeyim mi?" Nefesimi verirken gözlerimi kapatıp açtım saliselik bir zamanda. İşaret parmağımı kaldırarak göğsüne bastırdım artık ilk günki gibi parlamayan mavi gözlerinin derinliklerine bakmaya çalışırken. "Benim en azından bir kalbim var. Ama sende o da yok. Kalpsizsin sen. Ve bir şey daha söyleyeyim mi?" Ruhsuz bir gülümseme yerleşti yüzüne, işaret parmağımı biraz daha bastırırken göğsüne. Parmağımın altında hızla atan kalbi, söylediklerimi inkar etmek istiyormuş gibiydi sanki. "Kalbi olmayan insanlar, sürünürmüş..."