Ciğerpâre : İnsanın kendi canı kadar çok sevdiği kimse.

❝Bir kibrit yakıldı.. Hiçbir şey küle dönmedi, Kibritin ateşi sönmedi...❞ 21/03/21 |Ara Verildi| ** Kapak: fusunyldrir

"Ömer, dur artık! Ne olur, dur! Bitti. Bittim. Tükendim. Görmüyor musun? Kaç kez söz verdin bana sen? Kaç kez elimden tuttun sen? Kaç kez gözlerinin içine baktım ben, sen biliyor musun? Her ortamda gülümserken ilk bana bakmanda ne kadar umutlandım ben, sen biliyor musun? Bilmiyorsun. Sen bunu bilmiyorsun, Ömer. Ömer, ölüyorum ben, bunu görmüyor musun? Sen bir tek bana mı körsün?" "Yapma, Mahperi. Yapma, ne olur Kiraz Çiçeği!" "Gideceğim Ömer. Gideceğim ve bir daha bulamayacaksın beni. Andım olsun ki öyle bir bitireceğim ki kendi̇mi̇, hiçbiriniz beni bulamayacaksınız. Haklıydın aslında. Ben bu yüreğe iki sevda sığdırtamadım. Kendi yüreğime sığdırdım da sana sığdırtamadım." "Mahperi... Kiraz Çiçeği'm... Gitme, dur. Dur! " "Artık Kiraz Çiçeği kalmadı, Ömer. Mezar başı çiçeğimdir, kiraz çiçeği. Sadece, biraz kuraktır benimkisi. Bundan mütevellit, eğer bir mezar başı bulursan, bil ki benimdir orası." (...) "Sen sevmeyi bilmeyen yüreğinde bana kiraz çiçekleri mi büyütüyorsun?" "Benim yüreğim sevmeyi bilmiyor, bu doğru. Benim yüreğim seni sevmeyi biliyor. Ve senin için kiraz çiçekleri büyütüyor. Aldığın her bir yara izine de dikeceğim ki bu çiçekleri. Mis gibi kokacaklar." "Ömer, bu yaralarda artık hiçbir çiçek büyümez. Bak oraya, orası benim mezar taşım. Ve bak yanı başına. Orada kiraz ağacı. Ve bak, kaldır başını hafiften yukarıya. Kiraz çiçekleri açmış. Biraz kuraklar, farkında mısın? Farkında mısın, Ömer? Ben ölmüşüm." (...) "Kurak Kiraz Çiçeği" adlı ilk kitaptır. Alıntı, çalıntı durumlarında yasal işlem başlatılacaktır."