"Bazı insanlar sevilmediğini sanır... Oysa yanlış evde büyümüştür." Bu hikâye yarım kalmış bir aşk hikâyesi degil hiç başlamadan, sonlandırılmaya mahkum edilmiş bir sevda hikâyesidir. Ahuşan, küçüklüğünden beri babasının öfkesinin gölgesinde büyüdü. Üniversite sınavını kazandığı gün ise hayatının değişeceğini sandı. Ama o gece aldığı son darbeyle anladı; bazı evler insanın yuvası değil, yarasıydı. Sonuçlar açıklandığı gece ardına bile bakmadan kaçtı. Arkasında onu evlatlıktan reddeden bir baba, susturulmuş bir genç kızlık ve söyleyemediği duygular bıraktı. Fakat bilmediği bir şey vardı... Mahalleden çocukluk arkadaşı Eda'nın abisi Yahya, yıllardır ona sessizce âşıktı. Ama Ahuşan gittikten sonra o aşkı kalbinin en derinine gömdü. Bir başkasıyla evlendi. Sonra bir kız çocuğu kaldı ona... Ve mezar taşına dönüşen bir mutluluk. Yıllar sonra öğretmen olarak memleketi Gümüşhane'ye dönen Ahuşan, geçmişinin hâlâ peşini bırakmadığını görecekti. Çünkü bazı insanlar gitse bile acıları aynı yerde kalıyordu. Ve bir gece... Kapısı Yahya tarafından açılan bir evde, İki kırık kalp yeniden birbirini bulacaktı. Ama aşk bazen en çok yarası olan insanlara uğrardı...

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Bu klasik ve monoton bir berdel hikayesi değil. İçinizi ısıtacak ve zaman zaman şaşırtacak bir aşkın filizlenişi. Mardin'in ateşi Cihad Ağa Helinine kavuştu. Ve bir avuç sönmüş kor oldu... 🫀🫀🫀 Helin ise bu bakıştan kaçıp ela gözlerini kapattı. Cesaretini toplayınca tekrar gözlerini açtı ve doğrudan o simsiyah gözlere baktı meydan okuyarak. "Cihad Ağa ile evleneceğim." Cihad ise anlamıştı o meydan okuyuşu. Aynı şekilde cevap verdi. "Öyleyse, hazırlıklar devam etsin. Akşam nikahıma alacağım seni." ...

Berrak Aktaş, annesinin ısrarlarına dayanamaz ve yalnızca ismini duyduğu Demirhan Köksalan ile randevuya çıkmayı kabul eder.

"Bizi bilmelerinden korktuğun herkes bu gece senin durmam için attığın çığlıkları duyacak," Önüme gelen saçı kulağımın arkasına ittirdi. "Ve ben sabaha kadar asla durmayacağım."

-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. ​Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. ​"Uyandı! Doktor uyandı!"

18 yaş altı olan arkadaşlarım lütfen bu hikayeyi okumayınız rica ederim. Eski dönem hikayesidir! Yaş farklı vardır! "Kucağımda uyutmaya çalıştığım küçük kadınım" diyen adamın varlığıyla seyrek nefeslerim hızlanmaya başlamıştı. "İçimi erittiğinin farkında mısın adam" diye soludum. Ali Murat hafif sert kaşlarını milim milim çatmaya başlamıştı. "Sen farkında mısın peki içimde ne biçim tufanlar kopardığının" dedi burnuma buse kondurdu. Burnumdan sonra çeneme doğru uzandı. "Beni bu pürüzsüz ten, bu tazelik öldürecek" küçük dokunuşları ile kucağına çekti beni kocaman kucağına sığdırdığında küçücük kalmıştım. Ellerini belimde geçirip yüzüne sabitledi yüzümü. "Suretin aşkın kalemi" dedi ve dudaklarıma kapandı. "Suretin ki beni en dibe vuran canan..." Öyle güzel öpüyordu ki içimde bulunan toz bulutu beni derinlere çekiyordu. Ona tutulduğumu onsuz olacamacağımı hissettiğimde anladım...

Sarp ve İlayda'nın hikâyesi, barut kokulu üniformalar ve vatan uğruna adanan sert bir ömürle değil; bir sözleşme, bir imza ve kalpleri mühürlü bir ittifakla başlar. Küçük bir çocuğun hıçkırıklarla uyanan o kırılgan kalbini iyileştirmek için, bir 'aile' olacaklarına ama aşık olmayacaklarına dair birbirlerine verdikleri sarsılmaz söz, sadece kağıt üzerinde kalması planlanan bir yemin gibidir. Kimse bu çatı altında gerçek bir yuva kurulacağına inanmıyordu; yollar ayrı, kalpler kapalıydı. Ancak Sarp cephedeki fırtınalardan kaçıp evinin huzuruna sığınırken, İlayda kaleyi içten fetheden o sessiz general gibi küçük çocuğa anne olma konusunda ve o yıkıntıların arasından yepyeni bir dünya inşa etmeye kararlıdır. Bir altın kelebeğin kanat çırpışında gizli olan o sarsılmaz bağ; vazifeyle sevda, kederle umut arasında filizlenen, masumiyetin hatırı için kurulan ama küllerinden yeniden canlanan bir ailenin, sözleşmelerin ötesine geçen en çıplak, en sarsıcı hikâyesi.

Akın, evine yürürken erik ağacına tünemiş bir karaltı fark etti. Karakteristik gür sesiyle, "Lan! S..." derken kollarına, hatta kucağına bir şey düştü. "Sen kimsin?" Bile diyemedi. Ellerine düşen meyve falan değildi. Bir kızdı! Polis Amiri Akın Avcı, gökten herkese üç elma düşecek olsa, kendi payına düşenin bir kız olacağını hiç tahmin etmezdi. Bu görsele şahit olan babaların ve mahalledeki dedikoducu kadınların tanık olduğu çok absürt, trajikomik bir andı. Annesi tarafından bir türlü sevilemeyen, babası ve abisi tarafından tam olarak korunamayan Feyza, Pamukkale Üniversitesi öğrencisidir. Abisinin en yakın arkadaşı aynı zamanda komşusu olan Akın'ın devreye girmesiyle ve aniden Feyza'nın sessiz hayatına dalmasıyla, değişim başlar. #(YAVAŞ İLERLEYEN YANİ SLOW BURN ÇOK UZUN BİR KURGUDUR)# Sabırsız biriyseniz okumaya hiç başlamayınız lütfen. :)

Dimaze, ev demekti. İnsan en çok ev bildiği yerde huzur bulur, kendini güvende hissederdi... değil mi? Ama o kadın, ona huzur değil fırtına hissettiriyordu. Belki de bu yüzden gözlerini her gördüğünde kalbi darmadağın oluyordu. Nefretle başlayan her söz, içten içe başka bir şeye dönüşüyordu. Belki de "ev" sandığı tek yer, gözlerinden kaçamadığı o kadındı. Dimaze ismiyle Wattpad'de yayımlanan ilk ve tek kurgudur.