-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. ​Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. ​"Uyandı! Doktor uyandı!"

18 yaş altı olan arkadaşlarım lütfen bu hikayeyi okumayınız rica ederim. Eski dönem hikayesidir! Yaş farklı vardır! "Kucağımda uyutmaya çalıştığım küçük kadınım" diyen adamın varlığıyla seyrek nefeslerim hızlanmaya başlamıştı. "İçimi erittiğinin farkında mısın adam" diye soludum. Ali Murat hafif sert kaşlarını milim milim çatmaya başlamıştı. "Sen farkında mısın peki içimde ne biçim tufanlar kopardığının" dedi burnuma buse kondurdu. Burnumdan sonra çeneme doğru uzandı. "Beni bu pürüzsüz ten, bu tazelik öldürecek" küçük dokunuşları ile kucağına çekti beni kocaman kucağına sığdırdığında küçücük kalmıştım. Ellerini belimde geçirip yüzüne sabitledi yüzümü. "Suretin aşkın kalemi" dedi ve dudaklarıma kapandı. "Suretin ki beni en dibe vuran canan..." Öyle güzel öpüyordu ki içimde bulunan toz bulutu beni derinlere çekiyordu. Ona tutulduğumu onsuz olacamacağımı hissettiğimde anladım...

Sarp ve İlayda'nın hikâyesi, barut kokulu üniformalar ve vatan uğruna adanan sert bir ömürle değil; bir sözleşme, bir imza ve kalpleri mühürlü bir ittifakla başlar. Küçük bir çocuğun hıçkırıklarla uyanan o kırılgan kalbini iyileştirmek için, bir 'aile' olacaklarına ama aşık olmayacaklarına dair birbirlerine verdikleri sarsılmaz söz, sadece kağıt üzerinde kalması planlanan bir yemin gibidir. Kimse bu çatı altında gerçek bir yuva kurulacağına inanmıyordu; yollar ayrı, kalpler kapalıydı. Ancak Sarp cephedeki fırtınalardan kaçıp evinin huzuruna sığınırken, İlayda kaleyi içten fetheden o sessiz general gibi küçük çocuğa anne olma konusunda ve o yıkıntıların arasından yepyeni bir dünya inşa etmeye kararlıdır. Bir altın kelebeğin kanat çırpışında gizli olan o sarsılmaz bağ; vazifeyle sevda, kederle umut arasında filizlenen, masumiyetin hatırı için kurulan ama küllerinden yeniden canlanan bir ailenin, sözleşmelerin ötesine geçen en çıplak, en sarsıcı hikâyesi.

Akın, dalgınlıkla bahçe kapısından geçip evine doğru yürürken erik ağacına tünemiş bir karaltı fark etti. Akşamın is gibi çöreklendiği gökyüzü kızılımsı hoş bir alacaya dönüştüğünden, ağacın dallarında sinsi sinsi gezenin kim olduğunu bir türlü net göremedi. Çelimsiz bedenin ebatına bakıp içinden, "Hırsız falan olmasın sakın?" Dedi. Daha erikler buğday tanesi kadar bile büyümemişken kim, ne diye erik ağacına musallat olurdu ki? Kesinlikle ya bir hırsız ya da şanlı mesleğinin kazandırdığı uğursuz bir düşmandı. Uzaktan seçemediği için mesleğinin getirisi olan hayalet adımlarla ağacın altına yürüdü. Yüksek ve kalın sesiyle, "Lan! S..." Diyecekken kollarına, hatta kucağına aniden bir şey düştü. "Sen kimsin?" Bile diyememişti. Polis Amiri Akın Avcı, gökten herkese üç elma düşecek olsa kendi payına düşenin bir kız olacağını hiç tahmin etmezdi. Ta ki dakikalar öncesinde, olaylı geçen gündüzünden dolayı "Daha da bir şey olmaz," dediği akşamına kadar... Kucağına düşen bir meyve değildi. Zannettiği gibi hırsız, uğursuz ya da düşman da değildi. Bir kızdı! Üstelik ortak bahçeyi paylaştıkları hemen yan evde ikamet eden, babasının göz bebeği komşu kızıydı! Tam o esnada bahçe kapısından içeri giren babalar, dış ışıkların aydınlattığı bahçede alt alta üst üste gördükleri evlatlarıyla şoke oldular. Aile büyüklerinin ve hemen arkalarında bekleşen mahalledeki dedikoducu kadınların tanık olduğu çok absürt bir andı. Kadınlar kazanlarını iki genç için boş laflarla kaynatırlarken sizce onlara ne olacaktı? Evden çıkma yasağı mı, yoksa nikah mı?

Dimaze, ev demekti. İnsan en çok ev bildiği yerde huzur bulur, kendini güvende hissederdi... değil mi? Ama o kadın, ona huzur değil fırtına hissettiriyordu. Belki de bu yüzden gözlerini her gördüğünde kalbi darmadağın oluyordu. Nefretle başlayan her söz, içten içe başka bir şeye dönüşüyordu. Belki de "ev" sandığı tek yer, gözlerinden kaçamadığı o kadındı. Dimaze ismiyle Wattpad'de yayımlanan ilk ve tek kurgudur.

***

İnsan, ailesini mahvetmek için içeriye sızan ünlü bir iş adamına tutulabilir mi.? Ben tutulmuştum. En güzel yanılgım olacağını bilmeden aşık olmuştum.

Lise ikinci sınıfta kaybettiği annesinden sonra, hayat onun için pek renkli halini kaybetmişti. Akıllı, hırslı ama kendi etrafında deliler gibi dönen, çiçek bahçelerinde koşan bir çocuktu. Annesi vefat edene kadar da, çocuk olmaya devam etmişti. Onu kaybettiğinde, bir evi olmadığını hazmetmesi çok zaman almamıştı. Bir evi olmaması da, onu abisi ve babasına düşman etmişti. Hayatı tam o noktada sonlanmak yerine, devam etti. Çünkü Engin Atahan Kozal, Gülsu Aki'nin hayatındaki ikinci renkli kalemiydi. (+18) Hikayede yetişkin içerik mevcuttur. Lütfen dikkate alınız. Kuzeyden Adamlar Serisi, 2.

Duru: Arkadaşın bana yazıyor. Erdem: Arkadaşım sana yazıyor? Duru: Evet Erdem, arkadaşın karına yazıyor! Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Peri, abisiyle yaşadığı tartışma sonrasında evi terk ederek eğlence kulübüne gider. Gittiği kulüpte abisinin hem yakın arkadaşı hem de iş arkadaşı Utku ile karşılaşır. Aralarındaki normal başlayan sohbet gecenin sonlarına doğru değişir ve fiziksel yakınlaşmanın en çarpıcı halini yaşarlar. Birbirlerine normal bakamayacakları olay sonrasında gizli saklı, yalnızca ikisinin bildiği ilişki yaşamaya başlarlar. *** 30.03.2026