Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Şizofren'in Oyunu trendyol ve kitapyurdu'nda satıştadır. En büyük zaafım hastalarım sanıyordum fakat yaşadığım tecrübeler sonucunda sorunun en büyük olasılığı bendim. Ben ve sonsuz güvenim. Kim timsah gözyaşlarına aldanıp kendini kanlı oyunun kurbanı seçer ki? Sakın ha etrafınızda aramayın! Çünkü o kurban benim!

Dikkat, hikâyede yoğun yetişkin içerik var! Benim tarafa bir adım daha attı. Artık nefesini hissedebiliyordum. Aramızdaki mesafe tamamen sıfıra inmişti. Gözlerimin içine bakıp "Kaçalım" dedi. Bir dakika... Ne? Anlayamadım. O biraz önce bana 'Kaçalım mı' dedi? "Senin kafan mı güzel, ne kaçması? Sen istihbarat ajanısın, ben ise mafya. Nereye kaçacağız?" diye burnumdan soludum. Herhalde şaka yapıyordu. Beni zaten ele almışlardı. Bu adam bana gelip ne kaçmasından bahsediyordu? "Artık hiçbir şey umurumda değil. Gideriz buralardan. Sadece sen ve ben. Biz ikimiz. Dediğin gibi kendimiz için başka bir evren kuracağız. Orada çok mutlu olacağız" diyerek bana anlatmaya çalıştı. "Aras, bu işin oluru yok" demiştim ki dudağıma kapanan dudakları beni hemen susturdu. Yavaşça alt dudağımı emip biraz çekildi. Ama hâlâ nemlenen dudağımın üstünde onun nefesini hissedebiliyordum. "Hemen cevap verme, iyice düşün" dedi bana umut dolu gözlerle bakarak.

kahramanların hayat hikayeleri; iki farklı evrende çözülmesi güç olan, karışık olaylar silsilesine neden olursa ne olur? Yıllardır uğruna savaşlar yapılan nadide bir çiçek, iki evreni bu denli nasıl bağdaştırabilir? sen de merak ediyorsan hiç vakit kaybetmeden kahramanlarımızın yaşantısına tanık ol !!!

*Hayatta seni sen yapan yine sensin* Yaşanmışlıklar sonrasında kendinden başka kimseye ihtiyacın olmadığını öğreneceksin. Zor da olsa o kötü günlerinde yanında sandıklarının aslında yanında olmadığını gördüğünde senin yanında olanın yine sen olduğunu öğreneceksin. Sahi o günlerde senin yanında kim vardı? Sana soruyorum yanında kim vardı? Yanında aslında kimse yoktu.. Sadece sen vardın. Sendin değil mi? Öyleyse kendine haksızlık yapmayı bırak ve bu yazdıklarıma ortak ol. Acıma, hüznüme, kederime ve de mutluluğuma ortak ol. Senin yanında olan sendin ve yine sen olacaksın. Yeri gelecek ağlayarak acı çekeceksin, yeri gelecek sevinç çığlıkları atacaksın. Ama unutma o günlerde yine kendinle ve o beynindeki seslerle baş başa olacaksın. Bu yüzden; Kendi değerini bil, Kendini sev, Kendin için yaşa, En önemlisi de kendin için mutlu ol. Çünkü seni en iyi sen anlarsın, seni en iyi sen mutlu edersin. -Her bir cümlesinde kendinizi bulacağınız ^İçimden Geçti 'HAYAT' ^ sizlerle. Keyifli okumalar dilerim :):):)

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

-tamamlandı.- "Bak şimdi efekt sonucunda bir sayı çıkacak ve sen bu sayı kimin forma numarasıyla denk olursa ona anonim olarak yazacaksın." Kaşlarımı çatarak ona baktım. Tam bu sırada Çağıl'ın takımından Efe basket atmıştı. Alkışladıktan sonra İkra'ya geri döndüm. "Peki neden böyle bir şey yapıyoruz?" ilgimi çektiği için sevinçle yerinde kıpırdandı, bu sevincini aşırı bulduğum için ona kötü bakışlar attım. "Hadi ama öyle bakma. Hayatımıza renk katacak." oflayarak arkama yaslandım. "Tamam ama neden bu hikayede yanan ben oluyorum?" Sırıtarak "Belkide bu olay sayesinde aşk yüzünden yanacaksın. Denemekten zarar gelmez." dedi. "Tamam, yapalım." diyerek kabul ettim. Umarım bu yaptığımdan pişman olmazdım. "O halde bak bakalım kameraya." diyerek efekti çalıştırdı. Sayılar birbir yuvarlanırken saniyeler içinde bir sayıda durdu. İkimizde birbirimize bakarak şok içinde "13." dedik. Ah hadi ama 13 olamaz. Her yerden alkış sesi yükselirken Çağıl'ın attığı son basketle takım kazanmıştı. Herkes ayakta alkışlarken ben şaşkın bir şekilde Çağıl'a bakıyordum. • siz: dudaklarına değen sigara çok sakin, ben olsam tutuşmuştum çağıl: dudaklarıma senin dudakların değsin birlikte yanalım (17.58) •• 110323 ~ 081123 kısahikaye#8 〔220623〕 texting#1 〔250623〕 yazışma#1 〔280623〕 anonim#3 〔200723〕 gizli#1 〔040823〕 rastgele#3 〔080823】 gizli#2 〔080823〕 rastgele#2 〔140823〕 basketbol#1 〔140823〕 mesajlaşma#5 〔140823〕 roman#1 〔150825〕