Bir insanın hayatının mahvolması için sadece üç saniye yeterdi. Üç saniye; yanlış bir koridor, yarı aralık bir kapı ve yeraltı dünyasının en kanlı infazına şahit olan iki ürkek göz. Ben Karaca. O gece o lüks kulübün karanlık koridorundan arkama bakmadan kaçtığımda, o ölümden de kurtulduğumu sanmıştım. Siyah garson önlüğünü o yağmurlu ara sokağın çöpüne fırlatırken, arkamda sadece katilin bile bilmediği korku dolu ayak izlerimi bırakmıştım. Ben o gece bir cinayete şahit olmuştum. Ama avının peşine düşen tek kişi o katil değildi. Yeraltı dünyasında kartlar yeniden dağıtılırken, o kanlı infazın tek şahidi olduğumu öğrenen başkaları da vardı: Katilin en büyük, en acımasız can düşmanı. Beni o karanlığın elinden çekip alan adam, bana özgürlüğümü vaat etmiyordu. O, düşmanını diz çöktürmek için elindeki en büyük kozu, yani beni, kendi oyununun tam merkezine yerleştiriyordu. Karşıma hiçbir şeyi reddedemeyeceğim o tehlikeli, o kaçılması imkansız anlaşmalı evlilik teklifiyle çıktığında anlamıştım... Katilden kaçarken, onun can düşmanının malikanesine kilitlenmiştim. Şimdi o devasa kapılar üzerime kapanacak. Bir intikam uğruna, parmağıma dolanan o yüzük benim kelepçem olacak. Ve bu mecburi esaret, ikimizin de ruhunu tek bir renge boyayana kadar durmayacak. "Her rengin bir hikayesi vardır, benimkisi esaretin rengi." && Şahsıma aittir herhangi çalıntı durumunda gerekli işlemler başlatılıcaktır &&

Peşinde biri var. Polise gidemiyorsun.Kaçamıyorsun.Saklanamıyorsun. Çünkü peşindeki adam seni öldürmek istemiyor. Öldürmek isteseydi çoktan yapardı. Bazen geceleri pencerenin önünde bir gölge görüyorsun.Bazen eve döndüğünde yerini değiştirmediğin bir eşya buluyorsun.Bazen de adını, kimsenin bilmemesi gereken bir yerden duyuyorsun. Ve her seferinde aynı şeyi düşünüyorsun. Bir insan, avını koruyarak da avlayabilir mi? Çünkü bu hikâyede korkman gereken şey seni takip eden katil değil. Korkman gereken şey... Onun seni bulduğunda neden rahatladığın.

"Sakin bir çift gibi davranabiliriz diye düşünüyorum artık Duru." Ne dediğini bir an anlamadım ama ardından bunun geldiğimiz evdeki davranışlarım olduğuna kanaat getirdim. "Üç yıl oldu evleneli, artık ilk günkü heyecanımız varmış gibi davranmanın bir anlamı yok, zamanla alışırlar." Başım olumlu anlamda sallandığında, gözlerimin yandığını hissettim. Göğsüm ağrıdı, o işte bu kadar soğuk bir adamdı. "Ama sen de.." demiştim ki, lafımı kesti. Belki de bu bir ilkti. "Babanın ve annenin gözünün önünde, hiç ilgisiz davranamam canın acıyorken." Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade'yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin'in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

❝Hiçbir silah sana elinde patlamayacağının garantisini vermez.❞ ASLANLAR SERİSİ, KONRULUN KAFESİ ve DUZAH kitaplarından oluşan bir seridir. Hangi kitaptan başlarsanız başlayın illa ki spoi yiyeceksinizdir. İstediğiniz kitaptan başlayabilirsiniz.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Birbirinden hiç hoşlanmayan iki insan, yakın arkadaşlarının düğününde yolları kesişince istemeden de olsa aralarında bir çekim yaşanır. Tek seferlik yaşanan bir ilişkinin sonunda hayat onları hiç beklemedikleri bir sürprizle karşılar. Bir bebek... Bu minik mucize, iki yabancının kaderini birbirine bağlayarak onları hem kendileriyle hem de duygularıyla yüzleşmeye zorlar. Beklenmedik hamilelik, yeni bir başlangıcın kapılarını sonuna kadar aralar...

"Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum." Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş'ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan'ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan'a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş'ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile." Sadakat bir yalandı. İhanet ise tek gerçek.

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!