O BİR YAYINCIYDI BEN İSE ONUN SADECE BİR TAKİPÇİSİYDİM

Reyna Veran, ideallerini otoriter ablasına karşı gizleyen ve yalanlarla inşa ettiği dünyasının tam ortasında ayakta kalmaya çalışan genç bir kızdır. Hayat, onu her adımı bir uçurum kenarında yürümekle eşdeğer olan amansız bir mücadeleye sürüklemeden önce bu her zaman böyleydi. Ancak sırların ve yalanların hüküm sürdüğü bu sıradan dünyası başına yıkıldığında, asıl fırtına o adamla yolları kesiştiğinden bir kaç ay sonra kopacaktı. Çekiminden kaçamadığı, karanlığıyla hem büyüleyen hem de yok eden o adamla. Onlarınki, masum bir aşkın çok ötesinde; hazla beslenen, tutkuyla körüklenen ve her an küle dönmeye mahkum tehlikeli bir bağdır. Birbirlerine her yakınlaştıklarında, dipsiz bir helezonun derinliklerine daha da çekilirler. Ancak bu sarmalda güven bir aldatmaca, ihanet ise anlık bir nefes kadardır. Helezon; suçun, gizemin ve yasak bir tutkunun gölgesinde, iki ruhun birbirini ya kurtaracağı ya da tamamen mahvedeceği karanlık bir yolculuğun hikayesi. • "Şimdi," dedi, kirpiklerinin arasından bana bakarken. Sanki bir sır verir gibiydi. Karanlık artık onu görmeme engel değildi. Duyularımın keskinleştiğini hissediyordum. "Sana öyle şeyler yapacağım ki Reyna, bir daha kimseye bana baktığın gibi bakamayacaksın." Burnunu burnuma sürttü. "Seni öyle güzel becereceğim ki," zorlukla yutkundum. "Saatlerce..." Alt dudağımı dişleri arasına alıp ısırmadan hafifçe geriye çekip bıraktı. "Aklını başından alana dek." Göğsüm hızla inip kalkmaya başladı. "Seni bırakmayacağım." • ❝Sevgini bulamayacağım bir yerde sakla.❞ • *Yetişkin Okurlar İçindir.

Kitapları rasgele çantama koyup çantamı sırtıma taktım. Sınıf kapısına doğru ilerlerken önümde beliren kişiyle nefesimi tutup gözlerimi kocaman açtım. Ciddiyetle yüzüme bakıyordu. Ölmem değil mi? "Korkma hemen." deyip yanımdan geçti. Tuttuğum nefesi yavaşça verdim. Başımı çevirdim güçlükle. Sıranın altından kitap alıp başını kaldırdı. Bana bakmayı sürdürdüğünde dudaklarımı araladım. Ne yapacağım ben? Kitap da yok elimde. "Benim yerimde sen de olsan korkardın bir kere. Suçlu sensin." dedim kekeleyerek. Beni anladığından emin değilim. Duraksadı. "Çok heyecan yapıyorsun konuşurken." dedi düşünceli hâlde. "İlerde zorlanırsın. Heyecanını yenmeye çalış." Gitti. Arkasından bakakaldım. Heyecan olmadan hayat sürer mi?

Boş kalan son sayfa dolmadan, kibritler yere saçılmadan, yanan son mum sönmeden, bu yabancı duman her yanımızı sarmadan ve onlar beni bulmadan bul beni...