Duże miasto, mała kawiarnia i wielkie uczucia. (credit do obrazka z okladki: st-pam)

Adam nadużywał słowa "cholera". Juliusz papierosów. Zygmunt nie wiedział, co ze sobą zrobić, a Fryderyk przysiągł, że już nie zagra na fortepianie. Cyprian mógł jedynie być dozgonnie wdzięczny niebiosom, że poznał ich tak późno. *** Za okładkę dziękuję cudownej @art-gurl.

CHRONOLOGICZNIE CZĘŚĆ I *** Kiedy dajesz romantykom telefony z chatem i myślisz, że to był dobry pomysł. Adam Mickiewicz uważa się za jedynego wieszcza narodowego. Fryderyk Chopin sądzi, że jest najwybitniejszym pianistą wszech czasów. Zygmunt Krasiński jest przekonany o tym, że jest zabawny. A Juliusz Słowacki myśli, że nie umie pisać. Cyprian Kamil Norwid bezskutecznie próbuje im to wyperswadować. *** Jeden z najbardziej beznadziejnych pomysłów tego stulecia/tysiąclecia. Fabuła jest miejscami nieco nieskładna, gdyż pisane to było pod wpływem impulsu chwili, dlatego proszę o przymkniecie oka na ewentualne nieścisłości oraz moją nieuwagę, którą często obdarzam fakty historyczne. Z góry dziękuję.

❝Na Odyna, Juliusz, czy ty naprawdę musisz być taki wkurzający?❞ ~*~ Juliusz Słowacki jest przegrywem i doskonale zdaje sobie z tego sprawę, Adam Mickiewicz nie radzi sobie w roli nauczyciela, ani właściwie w żadnej innej roli, przede wszystkim natomiast rzadko łączy fakty. Do tego dochodzi mieszanka wybuchowa złożona z problematycznej grupy licealistów, kilkoro dorosłych, którzy zachowaniem przypominają przedszkolaków, jeden były kryminalista i jeden ojczym, który lubi nabijać się z humanistów, a wszystko to odbywa się w towarzystwie nieprzespanych nocy, dram o nic, załamywania nad społeczeństwem i zdecydowanie zbyt dużej ilości kawy. ~*~ Zakończone, a legendy głoszą, że kiedyś pojawi się korekta. Zero akuratności historycznej, ale to w końcu au, slowburn na gigantyczną skalę, a na końcu każdego rozdziału moje narzekanie na to, jak bardzo nienawidzę tej książki.

"Wiedział, że Fryderyk nie jest głupcem (...). Było w tym przeklętym pianiście coś takiego, co pozwalało mu momentami czytać z ludzi niczym z otwartych ksiąg. Przenikał ich tymi swoimi oczyskami nie wiadomo jakiego koloru na wskroś, na wylot, bez skrupułów. Sam zainteresowany nie był tego nawet specjalnie świadomy, przychodziło mu to bowiem zupełnie naturalnie. (...) Latami skrywał wszystko gdzieś bardzo głęboko, zamykał w ciasnej piwnicy swoje wnętrze, a klucza strzegł, jak gdyby zależało od tego jego życie. Nie było tak, że zupełnie nie dopuszczał do siebie ludzi, jednak nigdy nie dopuszczał ich do siebie w pełni. Sam gubił się momentami w tym, co było wykreowaną przezeń postacią, a co rzeczywistym usposobieniem i emocjami. Gdy tak długo się udaje, granice pomiędzy kłamstwem a prawdą zaczynają coraz mocniej się rozmywać. Nie ma już czerni i bieli, pozostają wyłącznie różne odcienie szarości". Grupa ekscentrycznych przyjaciół spotyka się na drodze edukacji. Wspólne perypetie, zawody miłosne, problemy rodzinne - to wszystko ich jednoczy. Są jednak pewne sprawy, o których wcześniej nawet im się nie śniło. Warszawa, rok 1974, Polacy i Węgrzy, poeci, artyści, romantycy, lekkoduchy i samotnicy, perliste śmiechy, wilgotne oczy, pożółkły papier, pożegnania. [Fryderyk Chopin, Ferenz Liszt, Adam Mickiewicz, Celina Szymanowska, Juliusz Słowacki, Zygmunt Krasiński, Piotr Czajkowski et al.] Pisane wspólnie z @lavalsedumal.

Głośne imprezy, alkohol, lejący się strumieniami, wykładowca, rzucający w studentów markerami... To tylko niektóre z problemów, z którymi na pierwszym roku studiów musi zmierzyć się Fryderyk Chopin. Wtedy, na szczęście, z pomocą przychodzi mu jego współlokator Juliusz, przyjaciel - Felix Mendelssohn, gorąca czekolada oraz koncerty fortepianowe. Co jednak, jeśli Fryderyk nieoczekiwanie się zakocha? W dodatku w zupełnie nieodpowiedniej osobie... Jeśli masz ochotę na odrobinę słodyczy, dramatu oraz humoru - zapraszam ! To opowiadanie nie powstałoby bez pomocy cudownej Ani której profil na Instagramie znajdziecie pod nickiem "kinal.ova" To ona podsunęła mi wiele świetnych pomysłów, wykonała prześliczną okładkę i podjęła się ilustrowania moich rozdziałów. Dajcie jej dużo miłości, bo na to zasługuje 💛🌻

Do ust twych usta przycisnę; powieki Zamykać nie chcę, gdy mię śmierć zamroczy; Niechaj rozkosznie usypiam na wieki, Całując lica, patrząc w twoje oczy. A po dniach wielu czy po latach wielu, Kiedy mi każą mogiłę porzucić, Wspomnisz o twoim sennym przyjacielu I zstąpisz z niebios, aby go ocucić. Znowu mię złożysz na twem łonie białem, Znowu mię ramię kochane otoczy; Zbudzę się, myśląc, że chwilkę drzemałem, Całując lica, patrząc w twoje oczy. [Mogą pojawiać się nieścisłości historyczne, lecz czymże jest fikcja literacka?]

CHRONOLOGICZNIE CZĘŚĆ IV I DEFINITYWNIE OSTATNIA *** Adam Mickiewicz przeżywa OSTATNI zajazd na Litwie. Fryderyk Chopin gra MARSZ POGRZEBOWY. Zygmunt Krasiński poddaje się NIE-BOSKIEJ. Juliusz Słowacki czeka na ROZŁĄCZENIE. A Cyprian Kamil Norwid wręcza wszystkim CZARNE KWIATY... *** OSTRZEŻENIE !!! może zawierać pogrzebową atmosferę i cmentarne żarty LIMITOWANE 10 ROZDZIAŁÓW BEZ SZANS NA KONTYNUACJĘ !!! Znajomość poprzednich części nie jest konieczna, ale jak najbardziej wskazana.

CHRONOLOGICZNIE CZĘŚĆ III *** Kolejna odsłona przygód romantyków na czacie. Tym razem nękać ich będą ich własne dzieła. Adama Mickiewicza prześladuje tajemniczy Pan Tadeusz. Fryderyk Chopin uczy się piec mazurki. Zygmunt Krasiński boi się, że zastanie go przedświt, A Juliusz Słowacki spisuje testament. Podczas, gdy Cyprian Kamil Norwid zgłębia tajemnice fortepianu Chopina. *** Pierwsza dziesiątka w rankingu idiotyzmów dekady. Znajomość poprzednich części nie jest konieczna, ale jak najbardziej wskazana. #3 w poland