- sevgilimden uzak durmanı rica edeceğim, anlayışla karşılayacağını düşünerek. + ben sana bakıyordum :)

Anaokulunda kesişen yollar, araya giren uzun sayılabilecek bir zaman ve sonrasında yeni bir hobi... Hayat onları henüz biri 3 biri 5 yaşındayken birbirine bağlamış ama onlar bunu biraz geç anlamış... ~Zehra~ 'Bu gamzeler, bu çekik gözler hayal meyal hatırladığım, küçükken beni her an, nasıl olursam olayım gülümseten gamzeler olabilir mi? Tıpkı onlar gibi sıcak, onlar kadar eşsiz ve onlar kadar beni içine çeken... Henüz 3 yaşında gördüğüm adını unuttuğum ama küçük küçük birkaç anısını hatırladığım o kişiye ait olabilirler mi? Yıllar önce kaybettiğim elimde sadece birkaç fotoğrafı kalan o kızı bulmuş olabilir miyim?' ~Hande~ 'Bu küçücük çene, bu girdap yeşiller... Hayatımın en keyifli anlarından kalan o kişiye ait olabilirler mi? Benden 2 yaş küçük olan o sevimli kızın olabilir mi? Henüz 5 yaşındayken tanıdığım ama bir türlü unutamadığım o kız... Adı neydi sorsanız hatırlamam ama o gülünce hafif kısılan gözlerini hiç unutmadım. Nerede ne yapar bilmem ama elimde kalan birkaç fotoğrafına hemen hemen her gece bakarım. Şimdi aradan geçen onca zamandan sonra bu karşımdaki kız o kız mı? Onu gerçekten bulmuş olabilir miyim?'

'Anlatsam zaten duymazlar' diyemezdi ama karşısındaki kişiye 'sen bilmezsin' diyebilirdi. Hoş karşısındaki kendini birçok açıdan savunurdu neticede gelip onunla hiç konuşmamıştı ki neden şikayet edıyordu... Feryadım bazen bir şarkı sancı Bazen de göğsümde sancı...

birlikte büyüyen, çok yakın iki arkadaş olan hande ve zehra aslında hiçbir zaman arkadaş olmadıklarını fark ederler.

Aynı terası paylaşan birbirlerinden hiç hoşlanmayan iki komşunun hikayesi.

Uzun yüzyıllar dünyanın bir bölümüne hükmeden geniş bir imparatorlukta gözde olmayan bir vâris kendi içinde var olma mücadelesi verir. Lakin geçmişten tanıdık bir misafirin gelişi tüm dengeleri değiştirecektir.

"Gözleri sürekli gözlerindeyse sana olan merakındandır; ama gözlerini senden kaçırıyorsa, o gözlerde sana ait birşeyler vardır." - Dostoyevski

"Hande--" Zehra'nın sözünü kestim. "Hiç yorucu olmuyor mu?" Gözlerimde hayal kırıklığı açıkça görülüyor olmalıydı. Gözleri şaşkınlıkla büyüdü, "Ne yorucu olmuyor mu?" "Kaçmak. Her şeyden kaçıyorsun. Herkesten. Düpedüz tükenmiş olmalısın." İşte bu, bir şey söylemek için son şansıydı, herhangi bir şey söylemek için: "Hande, tükendim. Kaçmayı bırakmak istiyorum. Seni sevmek ve senin tarafından sevilmek istiyorum." Ama söylemesini umduğum bu cümleleri kurdu mu? Hayır. Kurmadı. "Öyle" dedi. Ve kapıdan çıkıp gitti. Polis Dedektifi Hande Baladın'ın yakın zamanda bir yuva kurmak gibi bir niyeti yoktu. Bekâr olmak, karakolda uzun saatler çalışmanın suçluluğundan kaçınmasını sağlayacak ve nerede olduğunu kimseye açıklamak zorunda kalmayacaktı. Ancak sonra Teşkilat Ajanı Zehra Güneş hayatına girdi ve birden kendini soygun-cinayet davasından daha fazlasıyla ilgilenirken bulmaya başladı. Teşkilat Ajanı Zehra Güneş, iş hayatı ile özel hayatını birbirinden ayrı tutmakla gurur duyan biriydi. Ancak tek gecelik ilişkisinin Polis Dedektifi Hande Baladın olduğu ortaya çıkınca, dünyalarının çarpıştığını fark eder. Soyguncuları ve belki de gerçek aşkı bulmak için geçmişinin kederinin ve geleceğinin korkularının üstesinden gelebilecek midir? --------- hanzeh kurgusudur.