Ne yapacağım? üst üste gelen yükler karşısında ne yapacağım? neden kimse ne hissettiğimi sormuyordu? yalnızdım, tek başımaydım, etrafımdaki insanlar sanki sadece resimlerden ibaretlerdi. ben tek başımaydım. ama şimdilerde bana kalkmam için uzatılan eller görüyordum.

Zaten geç kalınmış bir yaşamın güzel olması gerekmez miydi neden herşey daha da sarpa sardı Leyla hayallerini yıkılsın yada suya düşsün diye mi kurdu?

Yavaşça nefesini verdi. "Yapma." Sinirden güldüm, hatta kahkaha attım. "Ne yapma ya! Sen yap, ondan sonrada yapma de, oh ne âlâ!" Bana doğru bir adım attı, bir adım geriye gittim. "Sakın, sakın yaklaşmayı deneme bile." Durdu, yalvaran gözlerle bana baktı. "Ne oldu Üsteğmen, ne diye öyle bakıyorsun bana?" "Zorundaydım , yemin ederim zorundaydım." "Hep aynı cümle, yeter artık bu cümleyi duymaktan çok yoruldum!" Hep bir zorundalık vardı, ve o zorundalık canımı yakıyordu. "Dinle beni, bir kere dinle. Yalvarıyorum ....." Yalvarıyordu, bana asla birine yalvarmayacağını söyleyen adam bana yalvarıyordu. Sinirle dişlerimi birbirine bastırdım m"..... deme bana! Benim bir adım var, o da Alev, Alev Çevik. Nasıl senin adın Kara Demir ise, benimde adım o!" Duyduğu şeyle sarsıldı. "Deme, nolur, sen de deme. Sen de bana öyle seslenme." Yüzümde acı bir tebessüm oluştu. "Demek zorunda bıraktın beni Kara, anladın mı?" Bir adım attım. "Ben sana dedim! Ne olursa olsun benden bir şey saklama, bana söyle dedim! Ama sen ne yaptın, arkamdan iş çevirdin." "Zorundaydım ......., anlamıyor musun beni? Saklamak zorundaydım. Sinirle bir adım daha atarak göğsünden ittim, sarsıldı. Komikti, koskoca Turan Timi'nin Komutanı benim bir ittirişimle yerle bir oluyordu. "Sen bana ne zırvalıyorsun Kara Yapma dercesine bana baktı "Nasıl yapartın lan sen bunu?!" Sustu, burnumu çektim, gözümdeki yaşları sildim. "Artık ne ölüne ne ölüme ..... Kara Demir." Geçmişinden yaralı bir adam, geçmişi huzurla geçen bir kadın, birbirinin zıttı olan iki insan bir araya gelmişti. Ve bu kıyamet demekti, o iki insan ya birbirine aşık olacaktı, ya da o aşkı ile birbirini öldürecekti...

Siz:Abiiiiiiii Siz:Askerde bile ağzıma sıçıyon Siz:En son telefonun gidiyodu Siz:İNŞALLAH komutanına kaptırırsında Siz:Telefonsuz kalırsın Siz:Amin Siz:Amin Abi3:Kes sesini Abi3:Al o bedduanı Siz:Bok alırım Not:Etiketlerle kurgunun alakası yok

Hakkari'ye yeni atanan rüya öğretmen Hakkari'de görev yapan arda yüzbaşı.

Henüz 6 yaşındayken ailesi tarafından terk edilen Lara ablası tarafın büyütülür ve başarılı bir boksör olur. 18 yaşındayken Amerikadan teklif gelir ve Amerikaya gider. Ablası başarılı bir doktor olup Hakkari'nin bir köyünde sağlık ocağında çalışıyordur. Lara eski yaşadıkları şehirlerinde kimseleri olmadığı için Hakkariye döner ve orada Gece Timiyle tanışır...

Adam ise kendi yaralarını sarmadan, kırık kalbini iyileştirmeden onun yaralarına merhem olmaya yemin içmişti. Adam kadın için kendinden vazgeçerdi. Onun için savaştı. Sevdiği kadınla susturulan kadınların sesi oldu. O Asmin Karaçaydı annesiz bir konağa mahkum korkak kız. Adam Baran Aslanzade'ydi Diyarbakır'ın cesur ağası.. Asmin & Ezman Baran Bu Wattpad da "Yürek Davası"adında tek kitap. 10.10.2023 🍁 Not; karakterlerim'in arasında yaş farkı vardır.

｡⁠◕Bu his çok tuhaftı onlar benim gerçek ailemdi ama bir o kadarda uzaklardı...◕⁠｡ ✧✧✧ Kafamı bana dolu gözlerle bakan çifte çevirdim İkiside dolu gözlerle bana bakıyordu Sonra başımı abime tutunan anneme çevirdim kafasını Hayır anlamında sallıyordu "Tamam"dedim o çifte dönerek"size bir şans veriyorum"dedim Umarım pişman olmazdım ✧✧✧ Bu hikaye 16 yıl sonra gerçek ailesini bulan Mirayın hikayesi hikayeye bir şans ver pişman olmazsın